Τόσα πολλά, και αλλά τόσα... Πως έγινε; Δεν θα το ψάξω. Δεν θα αγχωθώ. Δεν υπάρχει χρόνος μαζί. Είναι μόνο κλάσματα του δευτερολέπτου κι ας δείχνει το ρολόι να περνάν οι ώρες. Τι να μας κάνει η νύχτα... μια νύχτα μόνο, τι να μας κάνει; Τι να μας κάνει η νύχτα, να αγαπηθούμε πια δεν μας φτάνει...
Μόνο να νιώθω το κορμί σου δίπλα στο δικό μου και το αγγιγμά σου... Μαζί εδώ.
Δεν ήμουνα ποτέ παιδί σαν τ'άλλα - Ποτέ δεν είχα δει με το δικό τους βλέμμα. Τα πάθη μου - ένα υπόγειο ρεύμα κι οι θλίψεις μου από πηγές μονάχες. Τραγούδησα χαρές που μόνος είχα ζήσει κι αγάπησα ότι δεν είχαν αγαπήσει. Παιδί ακόμα - στην αυγή της θύελλας - είχε φανεί απ'του καλού και του κακού τα βάθη - το μυστικό μου, που κανείς δεν είχε μάθει... και η αντάρα, που στα μάτια τα δικά μου (πάνω στον καταγάλανο ουρανό) υψώθηκε σαν δαίμονας μπροστά μου. (Εdgar Alan Poe)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου