Tις ώρες του δειλινού

Τις ώρες του δειλινού που αποκοιμιέται η ψυχή πιάνω με χρώμα κόκκινο σε κύκλο να κλείσω τη ζωή μου.

Πως να τυλίξες με κόκκινη μπογιά το μαύρο;

Θα χαθεί στο απόλυτο τίποτα...

Κι αν γίνει άσπρο;

Θυμάμαι που μου είχαν πεί ότι όταν το μάτι σου κολλήσει κάπου και αρχίσεις να τα βλέπεις όλα άσπρα θέλεις να ξεφύγεις από κάτι.


Άσπρά ή μαύρα λοιπόν;

Τι βλέπω τώρα;

Τι βλέπω τώρα;

Βλέπω εσένα και κλείνω τα μάτια να μην βλέπω κανένα...

Δεν θέλω κανένα. Θέλω μόνο εμένα.

Στην μέση του πουθενά με τιπότα μες στην καρδιά...

Τα μάτια να έχω ανοιχτά και χρώματα γυρώ μου να έχω πολλά...

Να παίζουν τα παιδιά κάπου μακριά και αχός να έρχεται καθώς θα φεύγω μακριά...

Και θα φύγω μακρία στο είπα;

Σαν κάτι να ξέρω σαν κάτι να υποπτέυομαι πως δεν φεύγω για να σε ξεχάσω μα για να μπορώ να έρχομαι...

Δεν θυμάμαι ποιό ήταν το συγκρότημα που το τραγουδούσε αυτό...

Ξέρω μόνο ότι έχει κολλησει στο μυαλό μου.

Αυτό και το άλλο του Μαλάμα. Κι αν έχασα τον δρόμο μου σαν ξέμπαρκο καράβι φυσά αέρας στα πανιά φεύγει κι αυτό το βράδυ...

Και πως φεύγει με μια αιμοραγία στην ματία;

Με πέτρα στην καρδιά.

Και πάλι Μάλαμας... Πετάω πέτρες στον γυαλό κι αυτές γυρίζουν πίσω...

Όλα με πνίγουν εδωμέσα...

Όλα όσα είναι γύρω μου, όλα όσα βλέπω και όλα όσα δεν βλέπω.

Παίζω και γελώ και την πίκρα μου στα μάτια την κοιτώ...

Τρέχουν και φεύγουν οι στιγμές...

Τρεχώ κι εγώ μαζί τους.

Από την άλλη...

Να τους ξεφύγω μην με πιάσουν γιατί με ψάχνουν ζωντανή για να με αποτελειώσουν.

Το μυστικό βαρύ και τρέχουν οι σταθμοί.

Τέλμα.

Έλος.

θέλω να τρέξω να πετάξω να χαθώ όμως φοβάμαι τι θα γίνει αν γυρίσω, λένε οι Πυξ-Λαξ.

θέλω να πάρω το μαχαίρι και να το καρφώσω πολλές φορές με βία στην άτιμη την μοίρα.

Πως μου τις άναψε τέτοιες πληγές χωρίς καμία τύψη;

Έκανε και τσιγάρο μετά.

Γέλαγε κι όλας.

Τι παροπίδες;

Χαχαχα!!

Αλλο'γω!

Χαχαχα!!

Άλογο...

Άλογο που τρέχει μακριά κι η σκέψη...

Και ήρθε πάλι εχθές παλία πληγη, βαθιά πληγη..

Μου τρώει το μυαλό ο δράκος που ακοίμητος ξερνάει τις φλόγες μέσα μου.

Κουνάει πονηρά την ουρά του μέσα στα σπλάχνα μου.

Και γοερά γελά κάθε φορά που τα παιδία μου σκοτώνει.

Κι εσύ γελάς, θαρρείς τρελάθηκα!

Και εγώ γελάω γιατί αλήθεια τρελάθηκα.

Και δεν το ποτάμι πίσω δεν γυρνά.

Χαχαχα!!

Και ο Αχέρωντας στέκει πάντα εκἒί καμαρωτός και περνάει απέναντι τα παιδιά του Μορφέα.

Χαχαχα!!

Τι πλάκα κι αυτή...

Μην με κοιτάς στα μάτια γιατί θα τρελάθείς κι εσύ.

Πρόσεχε.

Κουνάει και το καράβι, θα έπεσε σε καιρό.

Τι καλά! Λες να μας πάρει μαζί της η αδερφή του Αλεξάνδρου?

Να παίζουμε με τα δελφίνια στην ατελείωτη υγρασία του ποτέ;

Και αλήθεια με ματώνει αυτή η σιωπή, μα να μιλήσω δεν μπορώ γιατί το στόμα μου είναι γεμάτο πέτρες και χαλίκια και για φαντάσου, έτσι θα πάω πιο γρήγορα στον πάτο.

Και τι ζάλη είναι αυτή καθώς νομίζω ότι η καρδιά μου πάει και να σπάσει...

Και τι να πεις για τα παιδία; Έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα...

Χαχαχα!!

Εγώ πότε θα γίνω παιδί ξανά; Να μάθω όσα δεν έμαθα, να βρω όλα αυτά που μου ξεφύγαν.

Να τρέξω, να παίξω, να γελάσω.

Να μη με νοιάζει αν θα ξαποστάσω και στα πόδια μου φτερά να βγάζω.

Να γελάς θέλω και να είσαι καλά.

Ναι, μόνο αυτό...

Και τι αστείο.

Τραγελαφικό.

Κι εσύ που δεν ξέρεις σαν την μέλισσα στο άνθος έτρεξες. Κατευθείαν...

Και πες μου γιατί να τρέχουν τα πάντα και η μονάδα στην μέση να μηδενίζεται είς το πηλίκο;

Τι τέλεια διαίρεση κι αυτή; ΜΗΔΕΝ ΕΙΣ ΤΟ ΠΗΛΙΚΟΝ!

Άψογα.

Και εσύ ψάχεις για το φακιόλι στο κεφάλι μου κι τη γαλάζια μπούργκα...

Με μάτια κόκκινα απ'την αγρύπνια στο πάτωμα μόνιμα να κοιτάω.

Ποτέ στα μάτια... Ποτέ με ακούς!!!!

Δεν ακούς που σου φωνάζω ότι με πνίγεις με τα ίδια σου τα χέρια;

Νύχτα θα σαλπάρω, να ξεφύγω από την παρακμή...

Δίχως μπούσουλα, δίχως χάρτη, δίχως πανιά και δίχως όλα αυτά που μου κόβουν την λαλιά.

Και για φαντάσου, μια φορά πήγες να τα καταφέρεις... Θυμάσαι;

Τότε που σε κοίταζα στα μάτια και έβγαζα σπίθες. Εσύ κρατούσες την πέτρα στο χέρι σου. Σε κοίταξα και σου είπα "ΡΙΧΤΗΝ ΑΝ ΤΟΛΜΑΣ." σου έδειξα το μέτωπό μου και σου είπα "ΝΑ ΕΔΩ ΝΑ ΤΗΝ ΡΙΞΕΙΣ. ΑΝΤΕ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΤΗΝ ΡΙΧΝΕΙΣ ΑΦΟΥ ΤΟΣΟ ΤΟ ΘΕΛΕΙΣ;"

Αλήθεια, γιατί δεν την έριξες;

Έπρεπε να την πετάξεις...

Βαθιά πληγή, παλιά πληγη...

B.D. Foxmoor - Μήνυμα στο Μπουκάλι

Τους στίχους δεν θα τους γράψω αυτή τη φορά. Είναι εκεί... στο βίντεο.

Με βρήκαν και οι στίχοι και το τραγούδι και μία όμορφη, πρωινή (ναι, για μένα πρωινή ήταν), γλυκιά "σφαλιάρα".

Αιτία ήταν ένας στίχος, σαλεμένος στίχος. Αυτός ο στίχος "Τυφλή να γίνω και κουφή και τίποτα να μην νιώθω πια."

Θα μπορούσα να τον αλλάξω τώρα. Δεν θα το κάνω όμως. Τα λάθη πρέπει να τα θυμόμαστε. Και ήταν λάθος. Και δίκιο είχες όταν μου τα είπες...

Γειά χαρά, σε βρήκα τυχαία ψάχνοντας κάτι άλλο. Ξέρεις, είναι λίγο επιπόλαιο να κάνεις ευχές τύπου "να ήμουν τυφλή και κουφή" κλπ. Ο,τι και να σε πληγώνει, τέτοιες ευχές να μην τις κάνεις ούτε γι' αστείο!"Να μην τους ακούω" λες τώρα εκ του ασφαλούς - μα έχεις ποτέ αναρωτηθεί πως θα ήταν πραγματικά η ζωή αν δεν άκουγες; Πέρνα μια βόλτα από το μπλογκ μου αν εξακολουθείς να έχεις την περιέργεια.Νομίζω πως, την επόμενη φορά που θα σου τύχει κάτι, θα το σκεφτείς διπλά και τριπλά πριν πεις ξανά κάτι τόσο επιπόλαιο.Η ακοή σου, όπως και η όρασή σου και όλες σου οι αισθήσεις δεν είναι δεδομένες - καλύτερα να αισθάνεσαι τυχερή που τις έχεις. Γιατί εμείς πχ που δεν ακούμε, θα θέλαμε πολύ να ακούμε, ακόμα και τα άσχημα πράγματα.Σε χαιρετώ και σου εύχομαι καλό Πάσχα...

Μου αρέσει όταν τα ακούω έτσι. Ίσως πάλι εγώ στην θέση σου να μου έριχνα ένα μπινελικάκι ζεστό ζεστό, έτσι για να στρώσω βρε αδερφέ!

Ξέρετε, θα σας πω μια ιστορία, νομίζω ότι θα σας αρέσει.

Πάνε χρόνια από τότε... Βράδυ ήταν, κοντά 12 το βράδυ. Περίμενα στην στάση το τελευταίο λεωφορείο για το σπίτι μου. Στην στάση περίμενε και μια κοπέλα με ένα μπαστουνάκι στο χέρι πτυσόμμενο.

Το μπαστουνάκι με έβαλε σε σκέψεις (μόνο το μπαστουνάκι, τίποτα άλλο, ούτε μαύρα γυαλιά ούτε τίποτα άλλο). Της έπιασα κουβέντα. Στην ηλικία μου ήταν (λίγο πιο μεγάλη αλλα της γενιάς μου). Τι είχαμε να χάσουμε; Δυο κοπέλες μόνες σε μια στάση που περιμένουν λεωφορείο. Το ίδιο λεωφρείο περιμέναμε και οι δυο.

Κουβέντα στην κουβέτα μου είπε ότι δεν έχει την αίσθηση της όρασης. Αλλά κινούνταν κανονικά στον δρόμο και με τα λεωφορεία και στο Πανεπιστήμιο ήταν και πήγαινε παντού με τα λεωφορεία.

Το ίδιο όνομα είχα με αυτή την κοπέλα. (Είναι αρκετά σπάνιο το όνομά μου... το όνομά μας)

Ξέρετε τι θυμάμαι; Θυμάμαι που γύρισα στο σπίτι και δεν σταματούσα να μιλάω για αυτή την κοπέλα που την θαύμασα τόσο. Για μέρες μιλούσα για αυτή την κοπέλα.

Αν λυπάσαι τέτοιους ανθρώπους είσαι καμμένο χαρτί. Να τους ΘΑΥΜΑΖΟΥΜΕ πρέπει. Ναι, τέτοια άτομα καταφέρνουν πράγματα που δεν τα χωράει ο νους. Που σε εμάς μοιάζουν το τέλος του κόσμου. Σε εμάς που τα έχουμε όλα δεδομένα και που στην πρώτη δυσκολία ντυνόμαστε χήρες και αρχίζουμέ τις μεμψιμοιρίες.

ΞΥΠΝΗΣΤΕ ΡΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ!

Me gustas tu!! (mucho)

Manu Chao

Έρχετα στο Rockwave, πραγματικός πειρασμός...

Τιμής ένεκεν το Λατίνου φίλου μας!

Χμμμ...

Πως μπορώ διαδικτυακά να συνενοηθώ με έναν Ισπανόφωνο;;;

ΘΑΛΑΣΣΙΝΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗ!!!!

Που είσαι μεγάλη αδερφή;;;;

Αχ, λατίνοι....

Αχ....

Προς το παρόν αφού η Θαλασσινή μας είναι απούσα... θα προσπαθήσω στα αγγλικά και με το Systran υπο μάλης!

Me gusta la maniana me gusta!! (Manu Chao)

Zάχαρη και μέλι...

Τα καρπούζια του Βαγγέλη... Το σλόγκαν του πλανόδιου καρπουζοπώλη της γειτονιάς μου!

Τι καλύτερο από ερωτήσεις;; Χωρίς σωστές και λάθος απαντήσεις... Κάτι σαν γκάλοπ ίσως, αλλά πάλι καμία σχέση...

Το βρήκα στο μενού της διάταξης! Θα το δοκιμάσω εγώ! Αμέ!! Γιατί τι έχω εγώ;; Είχε και το ταμπελάκι ΝΕΟ επάνω!! Γιατί όχι;;

Τι θέμα όμως... Τι ερώτηση να κάνω...

Το βρήκα!!!

Πόσα καρπούζια χωράνε κάτω από την ίδια μασχάλη;

Πιθανές απαντήσεις:

1. Ένα
2. Δύο
3. Άπειρα
4. Δεν τρώω καρπούζια καρδιά μου!
5. Τι εννοείς καρπούζια;

Ας το αναλύσουμε λίγο...

1. Ένα, κλασική απάντηση. Ίσως η αναμενόμενη απάντηση. Κατά τα γνωστά εξ απαλών ονύχων.
2. Δυο, για τους πιο απαιτητικούς. Τους "τεννίστες" μας! Τους τύπους του διπλού ταμπλό!
3. Άπειρα, εδώ έρχονται οι αχόρταγοι φίλοι μας! Οι "τα θέλω όλα δικά μου", οι "τα θέλω όλα"!
4. Δεν τρώω καρπούζια καρδιά μου, ο άσχετος τύπος, ίσως να είμαι άδικη... Μπορεί να είναι αλεργικός...
5. Τι εννοείς καρπούζια; , αααααα ρε πατέρα με τις ατάκες σου! Εδώ ο τύπος είναι ή πολυ έξυπνος ή πολύ... κουκουρούκου! Δηλαδή ή έχει βρει το νόημα και πουλάει παντού τρελίτσα ή είναι έμφυτη η τρελίτσα οπότε καλό θα ήταν να δει κάποιον ειδικό...

Πολλοί φίλοι και περαστικοί (το πολλοί είναι σχήμα λόγου) 3 δηλαδή πάνε κατα πόδας των κλασικών ποιητών, 1 φίλος ή περαστικός είναι πιο... αλάνι, 3 φίλοι μας είναι ακόμα πιο αλάνια και αχόρταγοι, ευτυχώς δεν έχουμε αλεργικούς στην παρέα μας (χρειάζονται κάποια έξτρα προσοχή...) και τέλος 3 φίλοι μας είναι έμποροι και πουλάν τρελίτσα!

Άρα έχουμε 3 απαντήσεις σε ισοψηφία... Δεν βγάζουμε κυβέρνηση με αυτή την φηφοφορία...

Αν όμως θα έπρεπε μια απάντηση να περάσει την τελική γραμμή τότε σίγουρα (χωρίς προκατάληψη- και εγώ αυτό ψήφισα, εντελώς αντικειμενικά σας το λέω) τότε σίγουρα το νήμα θα έσπαγε από τους εμπόρους τις παρέας μας!

Να βγάλουμε κι εμείς τίποτα... Κλέφτες θα γίνουμε;

Τίποτα

Να σκεφτώ...

Πως σκέφτονται; Τι κάνεις για να σκεφτείς; Πως παίρνεις μια απόφαση;

Αποφάσεις πάντα στο πόδι παίρνω. Κάτι μέσα μου με σπρώχνει να αποφασίζω. Αυτό αποφασίζει, όχι εγώ, ποτέ εγώ...

Ή αυτό το κάτι μέσα μου είμαι εγώ;

Είμαι δεν είμαι...

Ήμουν και θα είμαι...

Και τι αλλάζει;

Αλλάζει κάτι;; Πες μου εσύ που ξέρεις θαρρείς τα πάντα...

Χθες σε είδα. Μιλήσαμε... Τι είπαμε;; Για πες μου...

Λέγαμε, λέγαμε... Βαριά τα μάτια μας. Και η φωνή μας πνιγμένη. Εκεί δίπλα, μέσα στο λιμάνι ριγμένη.

Άρχισε να βρέχει...

Όχι, δεν τρελάθηκα δεν μιλάω για τον ουρανό...

Για τη θάλασσα λέω. Πάλι για αυτήν.

Σε μυρίζω σήμερα. Παντού γύρω μου. Μάλλον το μπλουζάκι μου θα είναι.

Δεν ξέρω... Μπορεί...

Ξέφυγα πάλι εεε;;

Θα μου πεις πως σκέφτονται; Πως αποφασίζουν; Πως τα μετράνε; Άβακα να μου πάρεις για το Πάσχα... Να μάθω να μετράω... Ξανά από την αρχή να μάθω τους αριθμούς...

Τα δάκρυα της λιακάδας

Φίλιππος Πλιάτσικας

Η καμήλα

Μετά απο ένα χρόνο πάλι οι δυό μας! Πόσο καιρό είχαμε να κάτσουμε και να τα πούμε όπως παλιά; Ευτυχώς που πήρες εκείνες τις μέρες άδεια και ήρθες εδώ. Πόσα χρόνια πάνε τώρα; Νομίζω δέκα χρόνια...

Δέκα χρόνια φίλες. Τι έχεις ακούσει κι εσύ... Σάββατο βράδυ, η διάθεση πεσμένη. Η κάθεμία μας τα δικά της. Τα έχουμε βάλει κάτω και ξερνάμε αλήθειες. Κάποια στιγμή η αναλαμπή! "Πάμε έξω!!"

Ξεκινάμε κι εμείς! Μέσα στο αμάξι να βγούμε Κηφισίας, αλλάξες τον σταθμό στο ραδιόφωνο. Καψουροτράγουδα έπαιζε... Αλλαγή τραγουδιού και μπαίνει η καμήλα!! Τσίτα η μουσική, γέλια, χοροί μέσα στο αμάξι και δίπλα ο πιτσιρικάς στο πίσω κάθισμα με ένα χαμόγελο μέχρι τα αφτιά να μας χαιρετά!!

Κατάλαβε το παιδί, κι εμείς στρουμφοχωριά είμαστε και μάλιστα μεγάλα!

The fairytail gone bad

This is the end you know
Lady, the plans we had went all wrong
We ain’t nothing but fight and shout and tears

We got to a point I can’t stand
I’ve had it to the limit; I can’t be your man
I ain’t more than a minute away from walking

We can’t cry the pain away
We can’t find a need to stay
I slowly realized there’s nothing on our side

Out of my life, Out of my mind
Out of the tears we can’t deny
We need to swallow all our pride
And leave this mess behind
Out of my head, Out of my bed
Out of the dreams we had, they’re bad
Tell them it’s me who made you sad
Tell them the fairytale gone bad

Another night and I bleed
They all make mistakes and so did we
But we did something we can never turn back right

Find a new one to fool
Leave and don’t look back. I won’t follow
We have nothing left. It’s the end of our time

We can’t cry the pain away
We can’t find a need to stay
There’s no more rabbits in my hat to make things right

Out of my life, Out of my mind
Out of the tears we can’t deny
We need to swallow all our pride
And leave this mess behind
Out of my head, Out of my bed
Out of the dreams we had, they’re bad
Tell them it’s me who made you sad
Tell them the fairytale gone bad



Ήρθε η στιγμή για δες
γίναν κρυφοί εφιάλτες οι ευχές
να τι μας έμεινε μόνο
οργή και μίσος
Φτάνει ως εδώ δε μπορώ
αγγίζω το τέρμα αλλάζω ουρανό
μέσα μου έχω ανοίξει πανιά και φεύγω

Πώς να κλείσουν οι πληγές
πώς να ζήσουμε στο χθες
ένα τίποτα μας δένει αγκαλιά

Μη μ΄ακουμπάς μη με κρατάς
μη μ΄αγκαλιάζεις με πονάς
για εγωισμό μη μου μιλάς
αυτός μας έλιωσε
Μη με ποθείς μη προσπαθείς
στα όνειρα θα πληγωθείς
πες πως εγώ ήμουν η αφορμή
το παραμύθι τέλειωσε

Τόσο καιρό συγχωρώ
στα λάθη αφήνομαι κι ας πονώ
θα πάψει ο χρόνος τη καρδιά να σημαδεύει
Φύγε μακριά μην αργείς
όσα πρόσωπα κι αν αλλάξεις
όλα τέλειωσαν βρες αλλού να ψάξεις

Πώς να κλείσουν οι πληγές
πώς να ζήσουμε το χθες
άλλα θαύματα δεν κάνω δεν γεννάω φωτιές

Μη μ΄ακουμπάς μη με κρατάς
μη μ΄αγκαλιάζεις με πονάς
για εγωισμό μη μου μιλάς
αυτός μας έλιωσε
Μη με ποθείς μη προσπαθείς
στα όνειρα θα πληγωθείς
πες πως εγώ ήμουν η αφορμή
το παραμύθι τέλειωσε

Δεν είναι αρκετό.

Δυο μέρες μόνο - Δήμητρα Γαλάνη

Και ξέρεις και κάτι άλλο;



Manic Street Preachers featuring Nina Persson-Your Love Alone Is Not Enough

Και όλα αυτά γιατί;



Σε θέλω εδώ - Γιώργος Καραδήμος, Δήμητρα Γαλάνη

Για όλα αυτά και γιατί σε θέλω για αυτό που είσαι και όχι για αυτό που μπορείς να γίνεις. Και επειδή δεν μου φτάνει μόνο ένα Σαββατοκύριακο και αυτό λειψό, και γιατί η αγάπη μας δεν είναι αρκετή για αυτό. Ίσως θα είναι καλύτερα να...



Φεύγω - Νίκος Παπάζογλου