Στα μεγάλα σκοτάδια

PROHJA - ΣΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΣΚΟΤΑΔΙΑ

Πήρα τις ευχές στον ώμο φορεσιά με καμάρι
απ’ του ονείρου δανεική του καπετάνιου τη χάρη
κι είπα ταξίδι μου πρώτο να που ήρθε η σειρά σου
στο βορρά και στο νότο θα ’μαι πάντα κοντά σου.
Βαριά η ανάσα μου το βήμα μου δεν κόβω
στο μαξιλάρι μου άφησα τον τελευταίο μου φόβο
σα χαλασμένη πυξίδα που απέφυγα και δεν είδα
μη μου αλλάξει πορεία πρίν να πατήσω σανίδα.

Λέω να αφήσω την καρδιά μου ήσυχη να το χαρεί
μπορεί της τύχης μου να ’ναι το πιο μεγάλο σκαρί
που ίσως με πάει σε όσα φαντάστηκα μέρη
κι ίσως με φέρει πίσω πιο πλούσιο ποιός ξέρει.
Μπάρκο πρώτο λοιπόν βάζω ψυχή και σάρκα
και τα νιάτα μου στην πιο μεγάλη μου τσάρκα
γι’ αυτό σου λέω καπετάνιε εγώ είμαι για το τιμόνι
το καλό και το κακό στο πλευρό μου στοιχειώνει.

Με φοβάται ο ουρανός με προσέχουν τα αστέρια
χωράει ο ωκεανός στα δυο μου τα χέρια
αλήθεια λέω με είχα δεί στο όνειρό μου ένα βράδυ
με ένα τιμόνι στο χέρι και στο μεγάλο σκοτάδι.
Ναυαγός σε λάθος μέρος ουρανέ μου δε σ’ είδα
ξύπνησα γέρος σε καινούρια πατρίδα
ψάχνω κάτι να δω κι έχω τ’ άστρα σημάδια
μα είμαι ακόμα εδώ στα μεγάλα σκοτάδια.

Άρχισα λίγο να τρέμω στην πρώτη φουσκοθαλασσιά
εκεί που η νύχτα με τη μέρα έχουν το φως μοιρασιά
με κάθε κύμα από θάλασσα βλέπω ουρανό
παρακαλώ τους θεούς να στείλουν το γαλανό.
Βρεμένα κι ανοιχτά έχω απ’ το φόβο τα μάτια
φέρμα τα πανιά τρίζουνε τα κατάρτια
μα δε μιλάω σε κανέναν μόνος μου πρέπει ν’ αντέξω
μ’ ακούς δε θα γυρίσω ντροπιασμένος εκεί έξω.

Μα τις λέξεις ο αέρας γύρω μου τις σφυρίζει
και στο μυαλό κι εκεί μια καταιγίδα αρχίζει
τα χέρια μου χαλαρώνουν πάνω στο τιμόνι
το κύμα μ' αφήνει και ύστερα με σηκώνει.

Τότε σπάω δεν αντέχω και στους άλλους φωνάζω
δε μ’ ακούει κανείς και πιο πολύ τρομάζω
είμαι μόνος σαν να ήπιε ο χρόνος τους ναύτες
και μου ζητάει ο βυθός του ονείρου μου τους χάρτες.
Και μαυρίζουν όλα απ’ τη ζερβή μου μεριά
με το σκαρί παρέα μας πήρε αγκαλιά η στεριά
και τότε η θάλασσα σαν παγωμένο χάδι
με σπρώχνει να βγώ στο μεγάλο σκοτάδι.

Μα είμαι ακόμα εδώ στα μεγάλα σκοτάδια... Σαν να ζω τα 4 χρόνια της σχολή ξανά. Και τα χρόνια πριν τη σχολή, αλλά και τα χρόνια που θα με ακολουθήσουν... Να φεύγω θέλω, να μην κάθομαι. Κοντεύει ένας χρόνος. Σε περίπου 20 μέρες θα είναι ακριβώς ένας χρόνος.

Μόνο το τραγούδι και μόνο τους στίχους... Μόνο αυτό.

Κοιμόμουνα και ξύπνησα!

Τι περίεργο εεε;;;

Ναι, το ξέρω, μόνο εγώ τα κάνω αυτά! Ξύπνησα με διάθεση για μουσική και για βιντεάκια!

Η αναζήτηση άρχισε από Μάλαμα, αλλά τελικά έπεσα πάνω στον Εθνικό μας Σταρ (?Το άκυρο σας λέω?), συνέχισα με Έφη Θώδη και κατέληξα σε άλλες αναμνήσεις!



The Charlie Daniels Band - The Devil Went Down To Georgia

Αυτό το τραγούδι είχε έρθει στα αφτάκια μου από τον καλό μου αδερφούλη (δυστυχώς κορίτσια, παντρεύτηκε!). Πριν από χρόνια, ούτε θυμάμαι πως... Το μόνο που θυμάμαι (είναι που μύριζε άνοιξη το πρώτο μας φιλί - Ευριδίκη ~άσχεο κι αυτό!)είναι ότι το είχα λιώσει αυτό το τραγούδι! Τι βιολί είναι αυτό βρε παιδιά; Και την ίδια εποχή είχα επίσης λιώσει το επόμενο...



Spanish Train - Chris de Burgh

Ανατριχιάζω κάθε φορά σαν να είναι η πρώτη φορά που το ακούω αυτό το τραγούδι. Τόσο δυνατό είναι το αίσθημα που παίρνω κάθε φορά. Δεν τραγουδάει εκεί ο Chris de Burgh, κραυγές βγάζει. Απίθανος κι αυτός.

Και πάμε πάλι στον καλό μου αδερφούλη! Κόλλημα με τον Tom Petty και το Mary Jane's Last Dance. Με είχε ταράξει (ούτε θυμάμαι πόσο καιρό!) Και δώστου πάλι και ξανά και συνέχεια στο repeat το είχε! Το αγάπησα κι εγώ τελικά!



Mary Jane's Last Dance - Tom Petty & The Heartbreakers

Και κατέληξα στην πολυαγαπημένη μου Frida. Και αυτή η ταινία μαζί με τον "Γάμο των Μουσσώνων! Δεν βαριέμαι ποτέ να την ξαναδώ! Θυμάμαι την είχα πρωτοδεί σε ένα θερινό σινεμά. Βρε παιδιά, τι μαγεία αυτά τα θερινά τα σινεμά; Ξέρετε έγω μεγαλώσει μέσα σε ένα σινεμα (όχι όπως στο σινεμά ο Παράδεισος, αλλά σχεδόν το ίδιο!). Με τις μπομπίνες και τα μανώ του τότε καιρού για να ξανακολλήσουμε την κομμένη ταινία... Και βρβρβρβρβρβρβρβρ ο ήχος της μηχανής και από το παραθυράκι να βλέπεις όλο το σινεμά να κοιτάει την ταινία που εσύ άκουγες μόνο το βρβρβρβρβρβρβρβρ! Και τι ζέστη μέσα στο δωματιάκι εκείνο... Και στο διάλειμμα τρέχοντας στο μπάρ να βοηθήσουμε την μαμά και τον μπαμπά! Τι χαρά που είχαμε να βοηθάμε! Να πιάσουμε ένα νερό από το ψυγείο, μία μπύρα και ένα αναψυκτικό! Και μετά τούμπα ένα καφάσι είτε από γάλα είτε από μπύρες για να γεμίσουμε το ψυγείο! Και προσοχή τα κρύα έξω και τα ζεστά στο βάθος! Αχ...

Ξέφυγα λίγο στις παιδικές μου αναμνήσεις... Πάμε για Frida παίδες!



Chavela Vargas - La Llorona (Clip)

Παιδάκια μου όμορφα σήμερα έκανα κάτι πολύ... Δεν ξέρω τι αριβώς αλλά ήταν πολύ! Πολύ βήμα για το μέλλον μου ίσως. Τώρα αν με ρωτάτε αν είναι καλό ή όχι... Που να ξέρω βρε παιδάκια μου; Σίγουρα για καλό το έκανα και ελπίζω να μην απογοητευτώ! Έκανα όμως βήμα! Και δεν ξέρω, έχω ενθουσιαστεί! Έχω ενθουσιαστεί και τα βλέπω όλα ροζ και όλα ΥΠΕΡΟΧΑ και ΟΜΟΡΦΑ και αγαπώ όλο τον κόσμο!

Λοιπόν, καλά τα είπαμε και σήμερα! Πάω να το παιζω λίγο τεχνικός στην κυριούλα από πάνω και έχει ο Θεός! Τεχνικός; Χαχαχαχα, θα μπορούσα, αλλά το γείωσα! Ερασιτέχνης τεχνικός! Αλήθεια, στο θηλυκό πως είναι; Ερσιτέχνισσα τεχνικίνα; ΟΥΑΟΥ!!! Χαχαχαχα, παιδιά ή τα ληγμένα ή ο ήλιος είναι! Θα μου περάει μια φορά!

*Αδερφούλα κοιμόμουν... Τι έγινε; Που είσαι; Γράψε κανένα νέο βρε χαζούλι!
*Μικρή Ολλανδέζα και από εσένα περιμένω νέα!

Psycho killer - The Talking Heads

Μου αρέσει πολύ αυτός ο τσαμπουκάς που ξερνάει αυτό το τραγούδι! Έχω γεροντέψει τελικά! Δεν έβρισκα ένα βίντεο που να μου κανει "κλικ", "κουκου", κάτι... Μουγκά ησαντάντουσταν όλα!

Βρήκα όμως μια "τρελή" πιτσιρικοπούλα...



Θεά η Grace! Thanks!!

Έχω μια τρελή ιδέα... Psycho ιδέα. Μπορεί το Σαββατοκύριακο - μετά το Beach Party για ολίγους της Παρασκευής, να πάω κάπου που είναι λίγο τζίζζζζζζζ αυτές τις μέρες.

Έχει γενέθλια η διπλανή μου την Παρασκευή και είπαμε να την κάνουμε έτσι! Ροματζάδα, με μπυρίτσες, μουσικούλα και τα τρία μας παρεούλα! Ίσως να είναι και η τελευταία φορά που είμαστε έτσι και οι τρείς μαζί και στην "κοσμάρα" μας!

Θα μου λέιψουν τα πουλάκια μου. Όπως μου λείπεις και εσύ "Αγάπη" μου. Κορώνα - γράμματα η ζωή μα εγώ το κέρμα χάνω, λέει ο Σωκράτης!

Άσχετο, λέει 30 Ιουνίου θα είναι Αθήνα (στο θέατρο Βράχων). Θα κανονίσω να πάω και εκεί, και έξω θέλω να πάω και σε σένα "Αγάπη" και κάτω και πάνω και αριστερά και δεξιά και τελικά θέλω πολύ να δω που θα πάω!!

Αρκετά παιδάκια μου όμορφα!



Σματς!!

Ο γάμος...

...Των μουσώνων!!

Ή αν θέλετε The monsoon wedding!

Από τις αγαπημένες μου ταινίες! Την έχετε δεί; Κάθε φόρα είναι σαν να είναι η πρώτη φορά που την βλέπω! (Οι αγίες εφημερίδες με τα δώρα τους!!!)

Είναι μια από τις κατά την γνώμη μου καταπληκτικές ταινίες! Αλήθεια, ξέρει κανένας ή καμία σας που μπορώ να βρώ ταινίες του περιβόητου Bollywood με ελληνικούς (άντε, έστω και με αγγλικούς) υπότιτλους;

Πεθαίνω για τέτοιες ταινίες (μεταφορικό το πεθαίνω!)! Για κινέζικες, αλλά τις παραγωγές του 80 και πρίν...(Και οι σημερινές κινέζικες παραγωγές είναι έπη, πραγματικά ποιήματα!) Ινδικές ταινίες... Και μετά μου λένε για την ουάου ταινία το σεξ στην πόλη... Συγνώμη, αλλά δεν θέλω να την δώ. Προτιμώ να δω την Candy-Candy των νιάτων μου ή το μικρό μου πόνυ ή ακόμα καλύτερα του κουτιού τα παραμύθια ή την φρουτοπία!

Κάτι με τραβάει στον ερασιτεχνισμό της ανατολής και σίγουρα κάτι καταπληκτικό βρίσκω στα κινούμενα σχέδια (και του παρελθόντος αλλά και στα σημερινά!) Βασικά τώρα που το σκέφτομαι και σκαλίζω τις στάχτες του παρελθόντος όταν ήμουν μικρή ήθελα να γίνω ναύτης και να παίζω καράτε. Ξέρετε να γίνω νίντζα! Ninja! Μετά κατάλαβα ότι δεν ήταν έυκολο να αλλάξω τα ροζ μαγουλάκια μου και να πετάω από δέντρο σε δέντρο. (τουλάχιστον δεν ήθελα να γίνω ποδοσφαιριστής...) Αν και η αλήθεια είναι ότι κάποτε ήθελα να μάθω και μπαλέτο, ευτυχώς για μένα, δεν τα κατάφερα ποτέ! Φαντάζεστε ένα γιουβαρλάκι με ροζ φόρεμα να προσπαθεί να χορέψει την λίμνη των κύκνων; Δεν λέω θα είχε γέλιο για τους θεατές, αλλά το γιουβαρλάκι δεν θα το εκτιμούσε και τόσο!

Επίσης διασκεδάζω αφάνταστα να ακούω καμμένα τραγουδάκια σαν το καταπληκτικό chacarron



Anyway, πρέπει να πάρω την "Αγάπη φέγε μoυ ένα ποτήγι νεγό!" τηλέφωνο! Αγάπη σου εγχόμαι!

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΩΓΟΥ-ΤΡΙΑ ΚΛΙΚ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Ένα όμορφο πάντρεμα. Αγγελάκας και Γώγου. Έτσι, μια διαφορετική Πρωτομαγιά λανσάρει η Χαλαρουίτα φέτος!

B.D. Foxmoor - Μήνυμα στο Μπουκάλι

Τους στίχους δεν θα τους γράψω αυτή τη φορά. Είναι εκεί... στο βίντεο.

Με βρήκαν και οι στίχοι και το τραγούδι και μία όμορφη, πρωινή (ναι, για μένα πρωινή ήταν), γλυκιά "σφαλιάρα".

Αιτία ήταν ένας στίχος, σαλεμένος στίχος. Αυτός ο στίχος "Τυφλή να γίνω και κουφή και τίποτα να μην νιώθω πια."

Θα μπορούσα να τον αλλάξω τώρα. Δεν θα το κάνω όμως. Τα λάθη πρέπει να τα θυμόμαστε. Και ήταν λάθος. Και δίκιο είχες όταν μου τα είπες...

Γειά χαρά, σε βρήκα τυχαία ψάχνοντας κάτι άλλο. Ξέρεις, είναι λίγο επιπόλαιο να κάνεις ευχές τύπου "να ήμουν τυφλή και κουφή" κλπ. Ο,τι και να σε πληγώνει, τέτοιες ευχές να μην τις κάνεις ούτε γι' αστείο!"Να μην τους ακούω" λες τώρα εκ του ασφαλούς - μα έχεις ποτέ αναρωτηθεί πως θα ήταν πραγματικά η ζωή αν δεν άκουγες; Πέρνα μια βόλτα από το μπλογκ μου αν εξακολουθείς να έχεις την περιέργεια.Νομίζω πως, την επόμενη φορά που θα σου τύχει κάτι, θα το σκεφτείς διπλά και τριπλά πριν πεις ξανά κάτι τόσο επιπόλαιο.Η ακοή σου, όπως και η όρασή σου και όλες σου οι αισθήσεις δεν είναι δεδομένες - καλύτερα να αισθάνεσαι τυχερή που τις έχεις. Γιατί εμείς πχ που δεν ακούμε, θα θέλαμε πολύ να ακούμε, ακόμα και τα άσχημα πράγματα.Σε χαιρετώ και σου εύχομαι καλό Πάσχα...

Μου αρέσει όταν τα ακούω έτσι. Ίσως πάλι εγώ στην θέση σου να μου έριχνα ένα μπινελικάκι ζεστό ζεστό, έτσι για να στρώσω βρε αδερφέ!

Ξέρετε, θα σας πω μια ιστορία, νομίζω ότι θα σας αρέσει.

Πάνε χρόνια από τότε... Βράδυ ήταν, κοντά 12 το βράδυ. Περίμενα στην στάση το τελευταίο λεωφορείο για το σπίτι μου. Στην στάση περίμενε και μια κοπέλα με ένα μπαστουνάκι στο χέρι πτυσόμμενο.

Το μπαστουνάκι με έβαλε σε σκέψεις (μόνο το μπαστουνάκι, τίποτα άλλο, ούτε μαύρα γυαλιά ούτε τίποτα άλλο). Της έπιασα κουβέντα. Στην ηλικία μου ήταν (λίγο πιο μεγάλη αλλα της γενιάς μου). Τι είχαμε να χάσουμε; Δυο κοπέλες μόνες σε μια στάση που περιμένουν λεωφορείο. Το ίδιο λεωφρείο περιμέναμε και οι δυο.

Κουβέντα στην κουβέτα μου είπε ότι δεν έχει την αίσθηση της όρασης. Αλλά κινούνταν κανονικά στον δρόμο και με τα λεωφορεία και στο Πανεπιστήμιο ήταν και πήγαινε παντού με τα λεωφορεία.

Το ίδιο όνομα είχα με αυτή την κοπέλα. (Είναι αρκετά σπάνιο το όνομά μου... το όνομά μας)

Ξέρετε τι θυμάμαι; Θυμάμαι που γύρισα στο σπίτι και δεν σταματούσα να μιλάω για αυτή την κοπέλα που την θαύμασα τόσο. Για μέρες μιλούσα για αυτή την κοπέλα.

Αν λυπάσαι τέτοιους ανθρώπους είσαι καμμένο χαρτί. Να τους ΘΑΥΜΑΖΟΥΜΕ πρέπει. Ναι, τέτοια άτομα καταφέρνουν πράγματα που δεν τα χωράει ο νους. Που σε εμάς μοιάζουν το τέλος του κόσμου. Σε εμάς που τα έχουμε όλα δεδομένα και που στην πρώτη δυσκολία ντυνόμαστε χήρες και αρχίζουμέ τις μεμψιμοιρίες.

ΞΥΠΝΗΣΤΕ ΡΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ!

Όταν ο άνθρωπος γίνεται πιο ζώο κι από τα ζώα...

Αίσχρό βίντεο. Απάνθρωπο. Δεν έχω νιώσει πιο άσχημα για την ανθρώπινη φύση μου.

Στο όνομα της τέχνης βάψαν τα χέρια τους με αίμα.

ΟΤΑΝ Η ΤΕΧΝΗ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΤΗΝΩΔΙΑ

Θερμή παράκληση προς όλους να υπογράψουν.

******

Το 2007 ,ο Guillermo Vargas Habacuc, ένας ξεφτιλισμένος 'καλλιτέχνης' , πήρε ένα αδέσποτο σκυλί, το έδεσε με ένα κοντό σχοινί
στον τοίχο μιας Γκαλερύ 'τέχνης' και το άφησε να πεθάνει αργά απο την πείνα και τη δίψα. Για αρκετές μέρες, ο δημιουργός αυτής της απίστευτης βαρβαρότητας και οι επισκέπτες αυτής της Γκαλερύ 'τέχνης' στάθηκαν απαθείς θεατές της αγωνίας του δύστυχου ζώου,μέχρι που τελικά πέθανε από την εξάντληση αφού πρώτα βίωσε μια επίπονη, παράλογη και αδιανόητη δοκιμασία.

ΣΑΣ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΤΡΑΓΙΚΟ ???

Δεν είναι μόνο αυτό: η αξιότιμη Biennale κεντρικής αμερικής πήρε την αισχρή απόφαση , οτι η κτηνωδία που έκανε αυτό το υποκείμενο πρόκειτε για τέχνη , και κάλεσε τον Guillermo Vargas Habacuc να επαναλάβει την κτηνωδία του επισήμως στην Biennale του 2008.

ΔΕΝ ΤΟ ΕΠΙΤΡΕΠΟΥΜΕ!!!

Υπογράψτε εδω: http://www.petitiononline.com/13031953/petition.html, δε χρειάζετε να πληρώσετε, ούτε να υπογράψετε, αξίζει τον κόπο, να απαιτήσουμε το υποκείμενο αυτό να μην χρίζει καμίας εκτίμισης ούτε να αποκαλείται καλλιτέχνης για τη βάναυση πράξη του, και για την ευχαρίστισή και την απάθειά του με τον πόνο του άλλου..

Είναι πολύ εύκολο, δεαρκέι μόνο 10 δευτερόλεπτα και είναι αξιόπιστο!


ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΣΤΕΙΛΤΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΠΑΦΕΣ ΣΑΣ.

(*Αναδημοσίευση μέρους της αναρτήσεως από το φόρουμ Homa Educandus)

Μπορούμε να αντιδράσουμε όμως, ψηφίστε κι εσείς εναντίον του ..."αρτίστα"
εδώ: http://www.petitiononline.com/13031953/petition.html

ΣΟΚ

Χαζοχαιρόμουν στο araliki πέτυχα αυτό το βιντεάκι. Τρέμουν τα πόδια μου...

Σοκαρίστηκα. Να το θυμάμαι αυτό το αίσθημα, και εγώ και εσείς καλοί μου γκαζοφονιάδες...

Δεν φταίει κανένας και τίποτα να πληρώνει τις δικές μας αμαρτίες...

Τα κλεμένα...

«Συμμετέχω, Συμμετέχεις, Συμμετέχει, Συμμετέχουμε, Συμμετέχετε, Αποφασίζουν».(οδός Σινώπης, Αθήνα)

«Έγχρωμη TV, Ασπρόμαυρη Ζωή».(οδός Στουρνάρα, Αθήνα)

«Αν τα λάθη διδάσκουν, τότε έχω καταπληκτική μόρφωση».
(οδός Μπενάκη, Αθήνα)

«Θέλω να γίνω αυτό που ήμουν τότε που ήθελα να γίνω αυτό που είμαι τώρα».
(πλατεία Εξαρχείων, Αθήνα)

«Το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του».
(πλατεία Εξαρχείων, Αθήνα)

«Μόνο τα καλά κορίτσια κρατάνε ημερολόγιο. Τα κακά δεν έχουν χρόνο».(Dark Sun, Αθήνα)

Κλεμένα είναι από τον ΑΔΕΣΠΟΤΟ