Το δίσεκτο 2009

Πρωτοχρονιά με πυρετούς και αμυγδαλές. Εντάξει, έτυχε, κάπου θα κρύωσα ή καμία ίωςση θα είναι!

Δυό μέρες μετά των Φώτων, πήγαινα για κάτι φωτοτυπίες, έβρεχε κι όλας... Γλύστρισα, σκοτώθηκα σε κάτι σκάλες και κόντεψα να ρίξω και μια τζαμαρία που τελικά σταμάτησα πάνω της! Μια βδομάδα δεν μπορούσα να καθήσω.

Μετά από μια εβδομάδα έμαθα ότι η Ελένη που ήταν έγκυος το δεύτερο μωρό της το έχασε...

Δυο βδομάδες αργότερα έτρεχα στα νοσοκομεία... Πανικός γινόταν, έφυγα, τελικά βρήκα χειρούργο και με άνοιξε χωρίς αναισθησία στο ιατρέιο. Επίπονο τώρα που το σκέφτομαι, αλλά μονόδρομος.

Λίγες μέρες πιο μετά έπεσε η λατρεμένη μου ξαδέρφη στις χιονισμένες σκάλες, δύο εβδομάδες άδεια.

Τον ίδιο καιρό μπήκε η διπλανή μου στο νοσοκομείο αργά την νύχτα.

Ο Νικολής, μετά από πολύ καιρό που είχαμε να μιλήσουμε μου είπε ότι έπρεπε να κάνει μια επέμβαση. Αρκετά σοβαρή πιστεύω.

Μετά σκοτώθηκε ο Αλέξανδρος, τροχαίο ετών 22.

Δυο μέρες μετά ο Γιάννης από τη σχολή και μαζί του και η μάνα του. Τον θάνατο της μάνας τον κρατούσαν κρυφό για τον πάτέρα και τον αδερφό του Γιάννη. Την έθαψαν 2 μέρες μετά τον Γιάννη.

Η Φωτούλα έπεσε και χτύπησε το πόδι της, τρέχαμε στο νοσοκομείο πάλι. Με πατερίτσες η μικρή...

Τράκαρε ο Μπούκος με τον Αλέξη, ο Γιάννης με τον Νικήτα και ο Δημήτρης. Άχρηστο το αμάξι του Γιάννη, ο Νικήτας με κολάρο και ράμματα στο πρόσωπο.

Μετά (Δευτέρα-Τρίτη-Τετάρτη) ήρθε εκείνη η τρισάθλια ίωση με τον πυρετό. Ακόμα βήχω. Το πρωί υποθερμία και το μεσημέρι πυρετός.

Την Τρίτη έμαθα ότι η Βίκυ ετοιμάζεται για μια σοβαρή επέμβαση.

Την Πέμπτη ήρθε το ασθενοφόρο στη σχολή και έφυγα με την διπλανή μου για το νοσοκομείο. Παρακέντηση της είπαν...

Φύγαμε, ήρθαμε Αθήνα. Τράκαρα την Παρασκευή.

Μια εβδομάδα μετά τα 6μηνα του παππού μου.

Όσο όλα αυτά συνέβαιναν μάθαινα και άλλα... για την μάνα που έπεσε στις σκάλες και ήταν σε τραγική κατάσταση, για την μικρή που τραβάει τα ζορια της, την γιαγιά που ετοιμάζεται για μια σοβαρή επέμβαση και πολλά άλλα.

Δεν μπορώ παρά να πιστέψω ότι το 2009 είναι δίσεκτο και μας το κρύβουν.

Δεν έχει και τόση σημασία τι γίνεται. Σημασία έχει να μάθουμε να τα αντιμετωπίζουμε όσο μπορούμε καλύτερα. Ναι, και θα κλάψουμε, και θα χτυπηθούμε και όλα λίμπα θα τα κάνουμε αν χρειαστεί. Αλλά θα συνεχίσουμε να ζούμε, με τις πληγές μας για παράσημα. Με το κεφάλι μας ψηλά, με το χαμόγελο στα χείλη που θα έλεγαν και σε μια άλλη εποχή. Ναι, με το χαμόγελο στα χείλη!

Γιατί η ζωή είναι όλα αυτά και άλλα τόσα. Η ζωή δεν γίνεται να περιγραφεί ποτέ. Είναι αγώνας και δρόμος και πάντα θα προσπαθώ να είμαι καλά. Και να λέω "όλα καλά", και θα γίνουν, το ξέρω ότι θα γίνουν. Στο χέρι μου είναι.

Δεν λέω ότι τα ξεχνάω ή ότι δεν με στεναχωρούν, αλλά μαθαίνω να ζω με αυτά και τα αποδέχομαι όσο μου επιτρέπει η ανθρώπινη φύση μου. Και προσπαθώ να γελάω και να αγωνίζομαι για ένα καλύτερο επόμενο λεπτό στην ζωή μου!

Κοιμόμουνα και ξύπνησα!

Τι περίεργο εεε;;;

Ναι, το ξέρω, μόνο εγώ τα κάνω αυτά! Ξύπνησα με διάθεση για μουσική και για βιντεάκια!

Η αναζήτηση άρχισε από Μάλαμα, αλλά τελικά έπεσα πάνω στον Εθνικό μας Σταρ (?Το άκυρο σας λέω?), συνέχισα με Έφη Θώδη και κατέληξα σε άλλες αναμνήσεις!



The Charlie Daniels Band - The Devil Went Down To Georgia

Αυτό το τραγούδι είχε έρθει στα αφτάκια μου από τον καλό μου αδερφούλη (δυστυχώς κορίτσια, παντρεύτηκε!). Πριν από χρόνια, ούτε θυμάμαι πως... Το μόνο που θυμάμαι (είναι που μύριζε άνοιξη το πρώτο μας φιλί - Ευριδίκη ~άσχεο κι αυτό!)είναι ότι το είχα λιώσει αυτό το τραγούδι! Τι βιολί είναι αυτό βρε παιδιά; Και την ίδια εποχή είχα επίσης λιώσει το επόμενο...



Spanish Train - Chris de Burgh

Ανατριχιάζω κάθε φορά σαν να είναι η πρώτη φορά που το ακούω αυτό το τραγούδι. Τόσο δυνατό είναι το αίσθημα που παίρνω κάθε φορά. Δεν τραγουδάει εκεί ο Chris de Burgh, κραυγές βγάζει. Απίθανος κι αυτός.

Και πάμε πάλι στον καλό μου αδερφούλη! Κόλλημα με τον Tom Petty και το Mary Jane's Last Dance. Με είχε ταράξει (ούτε θυμάμαι πόσο καιρό!) Και δώστου πάλι και ξανά και συνέχεια στο repeat το είχε! Το αγάπησα κι εγώ τελικά!



Mary Jane's Last Dance - Tom Petty & The Heartbreakers

Και κατέληξα στην πολυαγαπημένη μου Frida. Και αυτή η ταινία μαζί με τον "Γάμο των Μουσσώνων! Δεν βαριέμαι ποτέ να την ξαναδώ! Θυμάμαι την είχα πρωτοδεί σε ένα θερινό σινεμά. Βρε παιδιά, τι μαγεία αυτά τα θερινά τα σινεμά; Ξέρετε έγω μεγαλώσει μέσα σε ένα σινεμα (όχι όπως στο σινεμά ο Παράδεισος, αλλά σχεδόν το ίδιο!). Με τις μπομπίνες και τα μανώ του τότε καιρού για να ξανακολλήσουμε την κομμένη ταινία... Και βρβρβρβρβρβρβρβρ ο ήχος της μηχανής και από το παραθυράκι να βλέπεις όλο το σινεμά να κοιτάει την ταινία που εσύ άκουγες μόνο το βρβρβρβρβρβρβρβρ! Και τι ζέστη μέσα στο δωματιάκι εκείνο... Και στο διάλειμμα τρέχοντας στο μπάρ να βοηθήσουμε την μαμά και τον μπαμπά! Τι χαρά που είχαμε να βοηθάμε! Να πιάσουμε ένα νερό από το ψυγείο, μία μπύρα και ένα αναψυκτικό! Και μετά τούμπα ένα καφάσι είτε από γάλα είτε από μπύρες για να γεμίσουμε το ψυγείο! Και προσοχή τα κρύα έξω και τα ζεστά στο βάθος! Αχ...

Ξέφυγα λίγο στις παιδικές μου αναμνήσεις... Πάμε για Frida παίδες!



Chavela Vargas - La Llorona (Clip)

Παιδάκια μου όμορφα σήμερα έκανα κάτι πολύ... Δεν ξέρω τι αριβώς αλλά ήταν πολύ! Πολύ βήμα για το μέλλον μου ίσως. Τώρα αν με ρωτάτε αν είναι καλό ή όχι... Που να ξέρω βρε παιδάκια μου; Σίγουρα για καλό το έκανα και ελπίζω να μην απογοητευτώ! Έκανα όμως βήμα! Και δεν ξέρω, έχω ενθουσιαστεί! Έχω ενθουσιαστεί και τα βλέπω όλα ροζ και όλα ΥΠΕΡΟΧΑ και ΟΜΟΡΦΑ και αγαπώ όλο τον κόσμο!

Λοιπόν, καλά τα είπαμε και σήμερα! Πάω να το παιζω λίγο τεχνικός στην κυριούλα από πάνω και έχει ο Θεός! Τεχνικός; Χαχαχαχα, θα μπορούσα, αλλά το γείωσα! Ερασιτέχνης τεχνικός! Αλήθεια, στο θηλυκό πως είναι; Ερσιτέχνισσα τεχνικίνα; ΟΥΑΟΥ!!! Χαχαχαχα, παιδιά ή τα ληγμένα ή ο ήλιος είναι! Θα μου περάει μια φορά!

*Αδερφούλα κοιμόμουν... Τι έγινε; Που είσαι; Γράψε κανένα νέο βρε χαζούλι!
*Μικρή Ολλανδέζα και από εσένα περιμένω νέα!

ΘΕΛΩ ΝΑ ΓΚΡΙΝΙΑΞΩ

Αν υπάρχει κάτι (πολλά υπάρχουν αλλά λέμε τώρα...) που μου γυρνάει το μάτι και αρχίζω να βγάλω κέρματα από την μύτη (σαν κουλοχέρης ένα πράγμα) είναι το πρωινό ξύπνημα. Και δη το πρωινό άτσαλατο και άγαρμπο και φωνακλάδικο ξύπνημα.

"Γιατί με ξύπνησες πρωί μέσα στον ύπνο τον βαθύ;" (Αδεσποτάκη ξέρω ότι σου αρέσει, αφιερωμένο! ;-p)

Get this widget Track details eSnips Social DNA

Είμαι επίσης πιστή του τραγουδιού του Νικολή του Παπάζογλου "Μόλις ξυπνήσω το πρωί τα βλέπω όλα μαύρα, θέλω μια κούπα με καφέ και τέσσερα τσιγάρα..."

Get this widget Track details eSnips Social DNA

(Για τους μουσικάντηδες της παρέας μας και για του λόγου το αληθές)

Κοιμάμαι λοιπόν ωσάν τον χοίρο, ή ωσάν το βόδι (σίγουρα σαν ζώο, αλλά δεν ξέρω ποιό με σιγουριά). Μπουκάρει ώσαν τον τάυρο σε υλαλοπωλείο η λατρεμένη μου μητερούλα! Τι καλά!

Με την γλυκία της φώνούλα αρχίζει να γκαρίζει πάνω από το κεφάλι μου! ΞΥΠΝΑ!!!

Σκρούντ... Τι αμαρτίες πληρώνω;; Ανοίγω με ζόρι το αριστερό μου μάτι. Να δω τι θα μου πει...

Να πάω λέει εγώ στον καφενέ του πατέρα μου για βοήθεια γιατί η μανούλα μου είχα δουλειές. Κάτι για το φαγητό στον φούρνο μου είπε επίσης..

Και μπούρου μπούρου μπούρου μπούρου... @#$%^*&^%$ ΔΕΝ ΕΧΩ ΠΙΕΙ ΚΑΦΕ ΑΚΟΜΑ, ΜΗΝ ΜΟΥ ΜΙΛΑΣ ΣΟΥ ΛΕΩ!

Έφυγε, όυφ... Να πιώ τον καφέ με την ηρεμία μου. Καφεδάκι, τσιγαρούμπες, μουσικούλα. Ήρεμα κι απλά!

Άντε κοπελιά, σήκω να ντυθείς καλά το κωλοβάρεσες αλλά πρέπει να πάς και στον καφενέ του πατέρα σου! (Η φωνή της λογικής μέσα μου)

Με μπόλικες δόσεις γκρίνιας και πάλι (αν σκεφτείς ότι το πρωί θα κοιμόμουν, μετά θα διάβαζα -δύο μαθήματα δίνω αύριο, και το απόγευμα έχουμε ονυχοπλαστική κατ'οίκον-ένεκα ο γάμος...) Δηλαδή με λίγα λόγια και τελείως απλά μου μάμησε το πρόγραμμά μου!

Όχι, δεν θα με φάει η γκρίνια! Τραγουδώντας μπήκα στο Γαιδούρι μου (το αμάξι μου είναι αυτό, μισός ίππος δύναμη) "Εχώ ένα καφενέ... ", παρακάτω δεν ξέρω... ΝΤΑΛΑΡΑΣ αθάνατος! Πού είσαι Πανούση να δείς!!! Το λέω όσες φορές θέλω και δεν πληρώνω μια! ΝΤΑΛΑΡΑΣ, ΝΤΑΛΑΡΑΣ! Χαχαχαχα!

Get this widget Track details eSnips Social DNA

Πάω λοιπόν στο καφενέ με ντεμί διάθεση... Από την μία του γκριάρη και από την άλη της χαράς! Όχι ρε γμτ... Δεν έχω βενζίνη... Και στα βενζινάδικα επίσης δεν υπάρχει βενζίνη... ΠΩΣ ΘΑ ΠΑΩ ΑΥΡΙΟ ΣΤΗΝ ΣΧΟΛΗ???

Μπαίνω μέσα και αρχίζει ο Βέγγος!! Τασάκια, πήγαινε αυτόν τον καφέ στον κύριο με το μπλέ (Ποιόν από όλους; Όλοι μπλέ φοράνε εδωμέσα), νερά πάρε την κανάτα και βάλε νερά, τράβα και στο περίπτερο να πάρεις τσιγάρα γιατί δεν έχω.

Τρέχω αριστερά, τρέχω δεξιά... Μια μπύρα στο τραπέζι έξω... Εκεί αρχίζω να τραγουδάω Αλεξίου "Η πιο καλή γκαρσόνα είμαι εγώ γιατί με τέχνη όλους τους κερνώ..."

Έκανα σεφτέ σήμερα! 3 ωρίτσες 11,70ευρώ! Έχετε πλάκα αν περιμένατε να με πληρώσει ο πατερούλης για την βοήθεια που του έδωσα. Μπουρμπουάρ ήσαντάντουσταν αυτά τα 11,70ευρώ!

Σπίτι πάλι, να τα γράψω λίγο να μου φύγει από μέσα μου και να κάτσω να διαβάσω μέχρι την ονυχοπλαστική! (Αλήθεια, έτσι γράφεται η ονυχοπλαστική - who cares... - παρήχηση... έτσι δεν ακούγονται και οι "χαμηλών ηθών"- πιπέρι...)

Τσουπ, να σου και η μανούλα! Μπλα, μπλα, μπλα, μπλα, μπλα, μπλα, μπλα... Ακατάσχετη λογοδιάρροια... Καλά αυτή η φίλη της με φίμωτρο την είχε;;; Καλά κάνω εγώκαι την λέω Καφρούλα! (Ανύπαντρη είναι, αλλά αν είχε άντρα τότε σίγουρα θα το λέγαν κάφρο- κατά τα γνωστά ο Γιώργος και η Γιώργαινα...). Ακατάσχετα μπλα, μπλα, μπλα...

-Να σου πω...

Το έπιασα στο αέρα, χάρη θέλει. Να μου πει να πάω τον σκύλο βόλτα. Θα την προλάβω όμως!!

-Μαμά, θα πας εσύ τον μικρό;
-Δεν τον πας εσύ; Πονάει τόσο η μέση μου, αφού να φανταστείς ούτε από το ταξί δεν μπορούσα να βγώ.... μπλα, μπλα, μπλα... (Τα υπόλοιπα δεν τα κατάλαβα, ακατάσχετα πάλι)

Ερώτηση: Γιατί το κάνει αυτό; Ρωτάω κάτι και περιμένω μια μονολεκτική απάντηση, ένα ναι ή ένα όχι. Ποτέ όμως... Όχι, θα κάνει όλη την ανάλυση όλου του παράλληλου σύμπαντος σε συνδιασμό με την κβαντομηχανική θεωρία και πως αυτή συμβαδίζει με τις απόψεις του Αριστοτέλη και συνάδει με τις απόψεις του Σωκράτη και δενξέρωκαιτιαλλοθαπειμαζι!

Κάθομαι στο λαπτόπι μου, ακάθεκτη! Να τα γράψω, να διαβάσω! Μια φωνή από το υπερπέραν σπάει την μουσική...

-Έρχεσαι λίγο μικρούλα μου;

Ωχ, τι ρωτάς ποιός ήταν; Λες και δεν ξέρεις... Η μανούλα!

Οδεύω το ταλαίπωρο προς την κρεββατοκάβαρά της - υπερπέραν- απ'όπου ήρθε η φωνή της και τι να δω??

Σκαρφαλωμένη σε μια σκάλα και άλλαζε κουρτίνες.

-Δώσε μου μια κρεμάστρα ή την σκούπα γιατί δεν φτάνω τα πιαστράκια!

Της δίνω το κοντάρι για τα κρεμαστά (καινούριο φρούτο αυτό, έχει κάτι κερατάκια και το ρυθμίζεις στο ύψος που θέλεις για να μην κρεμιέσαι σαν τον βλάκα από την ντουλάπα για να πιάσεις τα κρεμαστά του "πάνω ορόφου")

-Καλά, τι κάνεις; Εσένα δεν σε πόναγε η μέση σου; Τώρα είσαι πάνω στην σκάλα και αλλάζεις κουρτίνα;;

Τι θα περιμένατε εσείς για απάντηση; Όχι, όχι η μανούλα είναι εδώ για να με κάνει κουλοχέρη!

-Ε, εντάξει... Δεν είμαι σκυφτή για να με πονέσει η μέση!

Χαλόου... Συγνώμη, έχετε δεί πολύ κόσμο να πηγαίνει βόλτα τον σκύλο του σκυφτός; Εκτός και αν υπάρχει πρόβλημα π.χ. Κουασιμόδος. Η μαμά μου δεν ανήκει στην κατηγορία του Κουασιμόδου όμως... Όχι, κλείστε λίγο τα μάτια σας και δείτε το... Σκυφτή με τον σκύλο μπροστά... Απίστευτη... Να δώ τι άλλο θα ακούσω!

Ακάθεκτη εγώ... Να γραψω να διαβάσω! Έλα, πάλι η φωνή από το υπερπέραν...

-Τελικά θα τον πας εσύ ή εγώ;
-ΕΣΥ!
-Καλά τότε, κόψε σαλάτα εσύ!
-Μμμ...

Δυο ντομάτες και ένα κρεμμύδι! Δίπλα ο κάδος για τα σκουπίδια... Μαχαιράκι... Τσακ, τσακ (ωσάν τον Τσάκι Τσαν) έτοιμο και το σαλατικό!

Άσχετο: το κόλπο για να μην σας παίρνουν τα ζουμία όταν έχετε να κάνετε με κρεμμύδια το ξέρετε; Να κλείσετε την μύτη σας, έισπνοές από το στόμα. Σαν να έχετε μπουκώσει από μια παλιο-ίωση ένα πράγμα! Πιάνει με πολύ καλά ποσοστά επιτυχίας! Περίπου 80%! Δοκιμάστε το!

Τα έγραψα και ηρέμησα! Τώρα το θέμα είναι ότι σε μισή ώρα θα είναι στο σπίτι η κυρία ονυχοπλαστικού... Και εγώ ακόμα δεν έχω διαβάσει... Σκρούντ...

*Μα καλά σε αυτό ισνίπς δεν έχουν την πιο καλή γκαρσόνα;; Ούτε από Αλεξίου (κορυφή), ούτε καν από Καλομοίρα (Πφφφφφφφφ....) Θα το κοτσάρω από το γιούτιούμπ μια από αυτές τις μέρες!

Λοιπόν, μιας και θα πάω Κρήτη πρέπει να μπαίνω στο κλίμα... Ότσεΐ;;

Φιλάτσα πορρά, πορρά! Ότσεΐ μπρε;;

B.D. Foxmoor - Μήνυμα στο Μπουκάλι

Τους στίχους δεν θα τους γράψω αυτή τη φορά. Είναι εκεί... στο βίντεο.

Με βρήκαν και οι στίχοι και το τραγούδι και μία όμορφη, πρωινή (ναι, για μένα πρωινή ήταν), γλυκιά "σφαλιάρα".

Αιτία ήταν ένας στίχος, σαλεμένος στίχος. Αυτός ο στίχος "Τυφλή να γίνω και κουφή και τίποτα να μην νιώθω πια."

Θα μπορούσα να τον αλλάξω τώρα. Δεν θα το κάνω όμως. Τα λάθη πρέπει να τα θυμόμαστε. Και ήταν λάθος. Και δίκιο είχες όταν μου τα είπες...

Γειά χαρά, σε βρήκα τυχαία ψάχνοντας κάτι άλλο. Ξέρεις, είναι λίγο επιπόλαιο να κάνεις ευχές τύπου "να ήμουν τυφλή και κουφή" κλπ. Ο,τι και να σε πληγώνει, τέτοιες ευχές να μην τις κάνεις ούτε γι' αστείο!"Να μην τους ακούω" λες τώρα εκ του ασφαλούς - μα έχεις ποτέ αναρωτηθεί πως θα ήταν πραγματικά η ζωή αν δεν άκουγες; Πέρνα μια βόλτα από το μπλογκ μου αν εξακολουθείς να έχεις την περιέργεια.Νομίζω πως, την επόμενη φορά που θα σου τύχει κάτι, θα το σκεφτείς διπλά και τριπλά πριν πεις ξανά κάτι τόσο επιπόλαιο.Η ακοή σου, όπως και η όρασή σου και όλες σου οι αισθήσεις δεν είναι δεδομένες - καλύτερα να αισθάνεσαι τυχερή που τις έχεις. Γιατί εμείς πχ που δεν ακούμε, θα θέλαμε πολύ να ακούμε, ακόμα και τα άσχημα πράγματα.Σε χαιρετώ και σου εύχομαι καλό Πάσχα...

Μου αρέσει όταν τα ακούω έτσι. Ίσως πάλι εγώ στην θέση σου να μου έριχνα ένα μπινελικάκι ζεστό ζεστό, έτσι για να στρώσω βρε αδερφέ!

Ξέρετε, θα σας πω μια ιστορία, νομίζω ότι θα σας αρέσει.

Πάνε χρόνια από τότε... Βράδυ ήταν, κοντά 12 το βράδυ. Περίμενα στην στάση το τελευταίο λεωφορείο για το σπίτι μου. Στην στάση περίμενε και μια κοπέλα με ένα μπαστουνάκι στο χέρι πτυσόμμενο.

Το μπαστουνάκι με έβαλε σε σκέψεις (μόνο το μπαστουνάκι, τίποτα άλλο, ούτε μαύρα γυαλιά ούτε τίποτα άλλο). Της έπιασα κουβέντα. Στην ηλικία μου ήταν (λίγο πιο μεγάλη αλλα της γενιάς μου). Τι είχαμε να χάσουμε; Δυο κοπέλες μόνες σε μια στάση που περιμένουν λεωφορείο. Το ίδιο λεωφρείο περιμέναμε και οι δυο.

Κουβέντα στην κουβέτα μου είπε ότι δεν έχει την αίσθηση της όρασης. Αλλά κινούνταν κανονικά στον δρόμο και με τα λεωφορεία και στο Πανεπιστήμιο ήταν και πήγαινε παντού με τα λεωφορεία.

Το ίδιο όνομα είχα με αυτή την κοπέλα. (Είναι αρκετά σπάνιο το όνομά μου... το όνομά μας)

Ξέρετε τι θυμάμαι; Θυμάμαι που γύρισα στο σπίτι και δεν σταματούσα να μιλάω για αυτή την κοπέλα που την θαύμασα τόσο. Για μέρες μιλούσα για αυτή την κοπέλα.

Αν λυπάσαι τέτοιους ανθρώπους είσαι καμμένο χαρτί. Να τους ΘΑΥΜΑΖΟΥΜΕ πρέπει. Ναι, τέτοια άτομα καταφέρνουν πράγματα που δεν τα χωράει ο νους. Που σε εμάς μοιάζουν το τέλος του κόσμου. Σε εμάς που τα έχουμε όλα δεδομένα και που στην πρώτη δυσκολία ντυνόμαστε χήρες και αρχίζουμέ τις μεμψιμοιρίες.

ΞΥΠΝΗΣΤΕ ΡΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ!

Η καμήλα

Μετά απο ένα χρόνο πάλι οι δυό μας! Πόσο καιρό είχαμε να κάτσουμε και να τα πούμε όπως παλιά; Ευτυχώς που πήρες εκείνες τις μέρες άδεια και ήρθες εδώ. Πόσα χρόνια πάνε τώρα; Νομίζω δέκα χρόνια...

Δέκα χρόνια φίλες. Τι έχεις ακούσει κι εσύ... Σάββατο βράδυ, η διάθεση πεσμένη. Η κάθεμία μας τα δικά της. Τα έχουμε βάλει κάτω και ξερνάμε αλήθειες. Κάποια στιγμή η αναλαμπή! "Πάμε έξω!!"

Ξεκινάμε κι εμείς! Μέσα στο αμάξι να βγούμε Κηφισίας, αλλάξες τον σταθμό στο ραδιόφωνο. Καψουροτράγουδα έπαιζε... Αλλαγή τραγουδιού και μπαίνει η καμήλα!! Τσίτα η μουσική, γέλια, χοροί μέσα στο αμάξι και δίπλα ο πιτσιρικάς στο πίσω κάθισμα με ένα χαμόγελο μέχρι τα αφτιά να μας χαιρετά!!

Κατάλαβε το παιδί, κι εμείς στρουμφοχωριά είμαστε και μάλιστα μεγάλα!

Silence Delirium

Δεν φαντάζεσι πόσο πολύ έχω χαρεί που... με βρήκες!
Εις μνήμη των χρόνων που φάγαμε στα ίδια θρανία και στις... τουαλέτες!

Τσιγάρο... Θυμάσαι τις εφόδους? Από την Μαθηματικό? Εσύ σκαρφάλωνες και εγώ όρθια να φαίνονται τα πόδια μου αν έσκυβε κανένας!

Πωπω, τεκέ το είχαμε κάνει και φωνάζανε οι καθηγητές... Χαμπάρι εμείς!

Πως άλλαξες από τότε... Κι εσύ κι εγώ έχουμε αλλάξει πολύ από τότε.

Με τον Κ.Φ., τον Γ.Τ., την Μ.Κ. που ήταν η στάνταρ κομπανία... Σε θυμάμαι να μιλάς με τον Κ. και τον Γ. για το Silence.

Αλήθεια, ξέρεις τι απέγιναν ο Κ. και ο Γ.; Η Μ. τελείωσε δασκάλα. Διορίστηκε φέτος σε ένα δημοτικό στην Ηλεία. Κοινούς... γνωστούς αποκτήσαμε στην μετά-λυκειακή πορεία μας, και ήρθαν έτσι τα πράγματα και τα ξαναείπαμε!

Και πιο απίθανο; Είμαστε και "συναδελφάκια" (όπως έλεγε και ένας καταπληκτικός "Μπάρμπας" που είχα!)!

Όπως και να έχει πρέπει να κανονίσουμε να τα πούμε και από κοντά το συντομότερο δυνατόν!

Υ.Γ.:Δεν μου είπες, θέλεις να σου "κρατάω" τίποτα από κάτω? Κανένα Ζουμερό για παράδειγμα?

Να έχεις ένα υπέροχο Σαββατοκύριακο και από Δευτέρα κανονίζουμε να τα πούμε κι από κοντά!

Μια θλιβερή ιστορία

Ο ήρωας της ιστορίας, ο Σωτήρης, είναι ένα παιδί 20 χρονών γύρω στο 1,75, καστανός με μαύρα μάτια. Τα μεγαλύτερα όμως προτερήματά του είναι η καταγωγή του (Κρητικός) και οι δυο καλοί του φίλοι ο Δημήτρης και ο Μάνος (επίσης από την Κρήτη).

Μένει κάπου κοντά στο Πειραιά αλλά οι δουλειές του τον φέρνουν συχνά στη Λεωφόρο Μεσογείων, στην Πανεπιστημίου ή σε άλλα γνωστά στέκια όπως η πλατεία Εξαρχείων, η πλατεία Κολωνακίου κ.λ.π.. Ο Δημήτρης με τον Μάνο έχουν τις δικές τους ασχολίες και δουλειές, όμως βρίσκονται συχνά με τον Σωτήρη στα παραπάνω στέκια.

Οι δουλειές του Σωτήρη στην αρχή πάνε καλά, βγάζει χρήματα τα οποία ξοδεύει όμως αλόγιστα. Τα προβλήματα του ξεκινούν από την στιγμή που ξοδεύει περισσότερα απ'όσα βγάζει. Αρχικά δανείζεται. Οι δυο "φίλοι" του όμως δεν τον στηρίζουν. Τον δανείζουν μόνο για να εκμεταλευτούν τον απάνθρωπο τόκο που του επιβάλλουν. Η σχέση τους πλέον δεν είναι φιλική, είναι μια σχέση εκμετάλευσης.

Ο Σωτήρης χωρίς φίλους, χάνει την δουλειά του και τριγυρνάει σε κακόφημα μέρη (Ομόνοια, πλατεία Εξαρχείων, Λεωφόρος Συγγρου κ.λ.π.) αναζητώντας απεγνωσμένα διέξοδο. Συχνά αναγκάζεται να κλέψει για να βρεί τα χρήματα που του χρειάζονται.

Έτσι στις 01-03-2008 ο Σωτήρης συλλαμβάνεται (όχι για πρώτη φορά) και οδηγείται στην φυλακή. Η "διαμονή" του εκεί τον συνεφέρει προσωρινά και λίγες μέρες αργότερα βάζει υποθήκη το σπίτι του εξοικονομώντας κάποια χρήματα με τα οποία πληρώνει την εγγύηση και βγαίνει από την φυλακή.

Χωρίς σπίτι πλέον κοιμάται σε εγκαταλελειμένους σιδηροδρομικούς σταθμούς προσπαθώντας απεγνωσμένα να ξεφύγει από τους δύο παλιούς του "φίλους" (στους οποίους χρωστάει ακόμα). Αυτό όμως είναι αδύνατο και έτσι ο Σωτήρης γυρνάει στην παλιά του ζωή (την άσωτη) και αναπόφευκτα στη φυλακή. Στη φυλακή τρελαίνεται, φρικάρει. Ξέρει ότι το τέλος του είναι κοντά.

Ώσπου οι παλιοί του "φίλοι"φανερά μετανιωμένοι αποφασίζουν να του δώσουν μια ευκαιρία ακόμη, μια "ζαριά" για να κερδίσει την ζωή. Το πρόσωπο του Σωτήρη φωτίζεται για λίγο. Το ζάρι όμως κυλώντας αργά, βασανιστικά πάνω στο βρώμικο από στάχτες γραφείο σραματάει έχοντας στην πάνω πλευρά τέσσερεις μόνο τελείτσες.
-Όχι ρε γαμώτο, για δύο τελείτσες μόνο... ,ψιθυρίζει και χωρίς να το σκεφτεί σηκώνεται από την καρέκλα κοιτάει τους δύο φίλους του και τους λέει:
-Δεν παίζουμε και καμιά πρέφα; Σπάσανε τα νεύρα μου μ'αυτή την MONOPOLY...

Η τούρτα που ήθελε γίνει τούβλο!

Αρχές του Σεπτέμβρη ήτανε, μόλις έιχαμε φτάσει σε ενα αγκυροβόλιο της Βενεζουέλας.



Πλησιάζαν τα γεννέθλια του Φάνη. (Έτσι φώναζε την Φανούλα ο πρώτος, μάθαμε κι εμείς να την φωνάζουμε Φάνη.)

Πλησιάζαν τα γεννέθλιά της. Και επειδή δεν είχαμε ειδοποιήσει τον μάγειρα δεν είχε ετοιμάσει τούρτα. Συνήθως όταν κάποιος είχε γεννέθλια ή γιορτή, ο κατετάνιος οργάνωνε γιορτή. Είχε έγνοιες όμως εκείνες τις μέρες και το ξέχασε.

Έτσι στον καφέ των 3 που είδε τον Φάνη ρώτησε αν είπε στον μάγειρα να φτιάξει τούρτα για το βράδυ. Φυσικά ο Φάνης δεν θα το έλεγε ποτέ από μόνος του. Τον έστειλε λοιπόν να πει στον μάγειρα αν προλαβαίνει να φτιάξει μια τούρτα για το βράδυ.

Πήγαμε μαζί στον Φιλλιπινέζο μάγειρα και του είπαμε αυτά που μας είχε πει ο καπετάνιος. Αν δηλαδή, προλαβαίνει να φτιάξει μια τούρτα για τον Φάνη. Ο άνθρωπος μας εξήγησε ότι την ώρα που του το είπαμε δεν προλάβαινε...

...Και τώρα; Δεν γίνεται έτσι. Κάτι πρέπει να κάνουμε! Δεν γίνονται γενέθλια χωρίς τούρτα... , της είπα σαν άλλος τσελεμεντές (τρομάρα μου)!

Κάτι έπρεπε να σκεφτώ. Δεν νοείται κανένας να μην γιορτάζει (τουλάχιστο τέτοιες μέρες) τα γεννέθλια του! Μα να μην γιορτάσει το δώρο της ζωής; Δεν μου πήγαινε καλά.

Ευτυχώς η θεά τυχη ήταν με το μέρος μου! Το κινητό μου είχε σήμα, και στην Ελλάδα ήταν βραδάκι! Άρα η μανούλα μου ήταν ξύπνια! Δίχως να χάσω στιγμή πληκτρολόγησα το τηλέφωνο του σπιτιού μου! Βλέπετε, η μανούλα είναι μαγείρισσα και στο επάγγελμα.

-Γειά σου μαμά! Τι κάνεις; .... Ναι, όλα καλά εδώ! Μαμά, σήμερα έχει γενέθλια ο Φάνης και θέλω να μου πεις πώς να φτιάξουμε μια τούρτα! ... Ναι, στείλε μου σε μήνυμα καλύτερα τα υλκά γιατί θα τα ξεχάσω. ... Και την εκτέλεση μανούλα να μου στείλεις!

Και όμως αν και έχει φτάσει την πέμπτη δεκαετία της ζωής της και μήνυμα τα υλικά μου έστειλε και την εκτέλεση μου έστειλε! (Μπράβο βρε μανούλα μου, αστέρι είσαι!)

Κατευθείαν ξεκίνησα την μετάφραση για να πω στον μάγειρα τι υλικά χρεαζόμαστε για την τούρτα!

-Λοιπόν, στις έξι τα λέμε στην κουζίνα! Να έχει τελειώσει και το σερβίρισμα ο μάγειρας... , της είπα.

Και όντως, στις έξι και οι δυο ντυμένες σκλυροπυρηνικά βρσκόμασταν στην κουζινα! Και αλίμονό μας, άλλα και ο δύο άσχετες...

Ο αγώνας μας στα δύσβατα μονοπάτια της ζαχαροπλαστικής είχε μόλις ξεκινήσει! Πρώτα να φτιάξουμε το παντεσπάνι (κάπως έτσι το έλεγε η μαμά). Το μίξερ να χτυπάει με μανία το μείγμα μας και κομματάκια ζύμης να εκτοξεύονται από εδώ κι εκεί!

Μας είχε αφήσει και κάτι ταψιά στρογγυλά για το παντεσπάνι. Μετά από το ζωντανό και γεμάτο ενθουσιασμό και πρωτοβουλίες μίξερ ρίξαμε την ζύμη (ο Θεός να την κάνει ζύμη...) στα ταψιά και στον φούρνο. Όσο ήταν στο φούρνο τα ταψιά φτιάξαμε την κρέμα, και καθήσαμε να περιμένουμε τα ζυμάρια μας...

Πέρασε η ώρα και πήραν χρώμα! Όχι όμως και όγκο... Τα βγάλαμε από τα ταψιά και βάλαμε το πρώτο παντεσπάνι στον δίσκο, πετάξαμε από πάνω και την κρέμα... Έλα όμως που το παντεσπάνι έκαιγε και η κρέμα ήταν φτιαγμένη από κρύο γάλα και παγάκια... Από παντού έτρεχαν ζουμιά...

-Γρήγορα, να το βάλουμε στην κατάψυξη. ,είπα! (ώρες ώρες απορώ και εγώ που τα βρίσκω και τα πετάω έτσι αβίαστα)

Και το βάλαμε όλο εκείνο το πράγμα στην κατάψυξη. Περιμέναμε ένα τέταρτο και αποφασίσαμε να το βγάλουμε πια. (σιγά να μην είχε παγώσει μέσα σε δεκαπέντε λεπτά...)

-Τι κάνουμε τώρα Φάνη; Δεν έχει αφήσει άλλο αλεύρι να φτιάξουμε άλλο παντεσπάνι...
-Μήπως να καθαρίζαμε αυτό το παντεσπάνι τότε;

Χωρίς να έχουμε και άλλη επιλογή (είχαμε τάξει τούρτα, και ήταν και θέμα εγωισμού. Σιγά μην φτιάξετε εσείς τούρτα. Όχι, λάθος τα ξέρεις, εμείς θα φτιάξουμε τούρτα), με ένα μεγάλο μαχαίρι αρχίσαμε να βγάζουμε την λιωμένη κρέμα από το ταλαίπωρο παντεσπάνι (αλήθεια, εσύ γιατί το πετυχαίνεις πάντα μανούλα;)

-Ευτυχώς που έχουμε σκόνη για άλλη κρέμα, και γάλα! Ωχ, για δες αν έχει παγάκια με όλους αυτούς τους καφέδες σήμερα... ,είπα στον Φάνη.
-Έχει καλέ! Αφού τα είδα πρίν, δεν στο είπα για; , απάντησε ο Φάνης.
-Φέρε να δούμε τι θα κάνουμε. Έχουμε να ακούσουμε... Θα μας κράξουν κανονικά. "Μμμ, γυναίκες σου λέει μετά, ούτε μια τούρτα δεν μπορούν να φτιάξουν...". Έλα να φτιάξεις εσύ αν μπορείς...

Η αλήθεια είναι ότι μας είχε πάρει λίγο από κάτω όσο σκεφτόμαστε τι έχουν να μας σούρουν... Ήρθε η φαεινή!

-Ρε Φάνη, έλα λίγο!
Πλαφ... Της ήρθε μες την μούρη η πρώτη δόση λιωμένης κρέμας.
-Ρε, δεν είναι και άσχημο στην γεύση αυτό το πράγμα!
Και Πλαφ... μου ήρθε και εμένα το μερίδιο μου στο αφτί!

Γίναμε από την κορφή μέχρι τα πόδια γεμάτες λιωμένη κρέμα. Και η κουζίνα... Άσπρη, και αυτή γεμάτη κρέμα!

-Άντε να τελειώνουμε, να κάνουμε και κανένα μπάνιο να γίνουμε άνθρωποι, να καθαρίσουμε και αυτό το χάος. , είπε τελικά ο Φάνης.

Έτσι, βάλαμε στα γρήγορα τις στρώσεις ψωμάκι-κρέμα-ψωμάκι.
-Να μην βάλουμε μόνο άσπρη κρέμα ρε Αλέκο! να βάλουμε σε ένα μπρίκι λίγη σοκολάτα, να τη ζεστάνουμε με γάλα και να το ρίξουμε στην υπόλοιπη κρέμα!
-Εντάξει, φέρνω μπρίκι και γάλα!

Το φτιάξαμε και αυτό. Πασπαλίσαμε και την τούρτα μας με την σοκολατένια πλέον κρέμα μας. Έτοιμη η τούρτα μας! Την κρύψαμε στο ψυγείο!

-Εσύ τα πίατα εγώ μάπα ή ανάποδα; ,είπα στο Φάνη!
-Θα κάνω ό,τι είναι, θα κάνεις εσύ μάπα;

Σε ένα τέταρτο ήταν σαν να μην έπεσε ποτέ βόμβα εκεί μέσα!
-Πάμε για μπάνιο και 8:00 στο καπνιστήριο! ,είπε ο Φάνης!
-Οκ!

Στις 8:00 στο καπνιστήριο λοιπόν! Εξανθρωπισμένες πλέον! Πήραμε τηλέφωνο και τους υπόλοιπους να έρθουν κάτω!

Απαρτία στο καπνιστήριο! Τραγουδάμε όλοι μαζί σε μια φάλτσα συγχορδία το γνωστό σε όλους τραγουδάκι! Σηκώθηκε και ο Φάνης να κόψει την τούρτα...

Αμ δε... σαν τούβλο είχε γίνει το παντεσπάνι. Όπως προσπαθούσαμε να κόψουμε το "τέρας" με το μαχαίρι η κρέμα στο ενδιάμεσο δεν άντεχε άλλο την πίεση και άρχισε να ξεπετιέται (φαντασου το σωληνάριο και την οδοντόκρεμα... ακριβώς αυτό!)

Τα καταφέραμε τελικά και τους σερβίραμε όλους (δεν πήραμε το σιδεροπρίονο, αν και δε θα ήταν και άσχημη η ιδέα)!

Όλοι δοκιμάσαν, δεν αντέξαν όλοι όμως να φάνε το "θηρίο"!



Μόνος ένας έφτασε στην άλλη όχθη και έφαγε τον "δράκο"!



Αφιερωμένο στον ακαταμάχητο ήρωα της βραδιάς εκείνης!

Να εύχεσαι να μην είναι μακρύς ο δρόμος σαν πας για το Αμέρικα!

Πέρασε ο καιρός και ήρθε η ώρα να φύγω ξανά, ανακοίνωσα λοιπόν στους γονείς μου ὀτι μίλησα με την εταιρία και μου είπαν που θα πάω!
-Θα είναι στην Καραϊβική το καράβι!! (ξεστόμησα πετώντας στα σύννεφα!)
Η χαρά του μπαμπά μου ήταν δίχως άλλο απρόσμενη:
-΄Ελα!!! Μπράβο!! Ααα, αυτά είναι Κούβα, Αβάνα, πούρα, τεκίλα, ρούμι!!
Με ένα χαμόγελο μέχρι τα αφτιά!!
Βέβαια και η αντίδραση της μαμάς ήταν άκρως ξεκαρδιστική:
-Αα...
Τα έβαψε μαύρα η γυναίκα. Λογικό μετά άπό 7 μήνες θα γυρνούσα πίσω... Μπάρκο στην Λατίνα ήταν αυτό, δεν ήταν παίξε γέλασε. Τόσα ακούγονται κάθε μέρα στις τηλεοράσεις. Δολοφονίες, βιασμοί, εξαφανίσεις, ναρκωτικά...
-Το ξέρω ότι εσύ προσέχεις και είσαι σοβαρό παιδί... Τους άλλους δεν εμπιστεύομαι.
(Τα εξ απαλών ονύχων λόγια της μανούλας μου)

Με τα πολλά το πήρε απόφαση. Κατέληξα με δυο βαλίτσες έτοιμες να εκτοξεύσουν τα σωθικά τους.
-Να πάρεις και το πιστολάκι για μαλλιά παιδί μου... Μην κρυώσεις.
-Εντάξει μανούλα! (που να της πω όχι, απαρηγόρητη ήταν, αλλά δεν το έδειχνε-μη στεναχωρηθεί το παιδί)
Ξεκινήσαμε λοιπόν όλοι μαζί για το αεροδρόμιο από τις έξι το πρωί. Η μαμά, ο μπαμπάς και φυσικά εγώ που ήμουν η άμμεσα ενδιαφερόμενη (μόνο ο σκύλος μας ξέφυγε-ζαλίζεται στο αμάξι μην πάει αλλού ο νούς σας).

Έφτασε η κρίσιμη ώρα να περάσουμε την πύλη (τρία δοκίμια-εγώ, ο Βρασίδας και ο Θύμιος- και η γυναίκα του πρώτου-η κυρία Ελισάβετ). Αγκαλίές, φιλιά η μαμά με το ζόρι συγκράτησε τα δάκρυα, ο μπαμπάς με ένα χαμόγελο μου είπε πολύ περισσότερα απ'ότι με το στόμα. (είχε και τις διαβεβαιώσεις της κυρίας Ελισάβετ ότι θα είμαι υπό την προστασία της -έλεος μανούλα, σκέφτηκα αλλά δεν μίλησα)

Το ταξίδι αρχίζει!

Περνάμε τους πρώτους ελέγχους και φτάνουμε στην αίθουσα αναμονής. Τα καθίσματα σαν νοσοκομείου, το ένα δίπλα στο άλλο. Καθίσαμε, να έρθει το αεροπλάνο. Ούτε τσιγάρο ούτε ένα κυλικείο... Μια φωνή στα μεγάφωνα έσπασε την μονοτονία της αναμονής.
-Η πτήση για Φιλλαδέλφια θα έχει καθυστέριση.
Γιατί; Τρέχω κατευθείαν στον κισέ, η υπάλληλος της αεροπορικής εταιρίας με ενημέρωσε:
-Υπάρχει πρόβλημα με την πόρτα των αποσκευών, δεν ανοίγει και είναι γεμάτη με τις βαλίτσες της προηγούμενης πτήσης. Θα πρέπει να περιμένετε.
Ξαναγύρισα στο καρεκλάκι μου. Ενημέρωσα το γκρουπάκι μου.
-Ωχ... Επίτηδες το κάνουν, λένε ψέματα. Κάτι άλλο πρέπει να έχει γίνει, πιο σοβαρό αλλά δεν το λένε.
Ακούστηκε μία γυναικεία φωνή από πίσω μου. (Τρομοκρατημένη συνταξιδιώτισσα)
Τα νεύρα μου είχαν είχαν αγγίξει τα έσχατα όρια τους...

-Παιδιά, δεν πάει άλλο, πρέπει να βρούμε ένα μέρος να πάρουμε κανένα καφέ. Να κάνουμε ένα τσιγάρο. Δεν πάει άλλο έχει γυρισεί το μάτι μου. Τρισίμιση ώρες περιμένουμε. τους είπα (άτιμο πράγμα το τσιγάρο).

Σηκωθήκαμε λοιπόν τα τρία δοκίμια να βρούμε το κυλικείο. Να πιούμε έναν καφέ, να ανάψουμε και εκείνο το πολυπόθητο τσιγάρο... Και να μην ξεχάσουμε την τυρόπιτα της κυρίας Ελισάβετ.
Ανεβαίνουμε σκάλες, από τον ένα διάδρομο στον άλλο. Το βρήκαμε!
Με τους καφέδες στο χέρι πάμε στο ελεύθερο στάντ-τραπεζάκι. Ανάβω το τσιγάρο!!
Αχ, τι απόλαυση, νιρβάνα!
-Σβήσ'το. (είπε απότομα ο Βρασίδας)
-Τι λες; Πας καλά; Τόση ώρα λέγαμε... (προσπάθησα να του πω)
-Δεν την άκουσες την ανακοίνωση; Να επιβιβαστούμε στο αεροπλάνο. Σε ένα τέταρτο απογειωνόμαστε.
Την τύχη μου... Ούτε καφέ πρόλαβα να πιώ, ούτε τσιγάρο έκανα.

Τα πόδια στην πλάτη. Να βρούμε την αίθουσα αναμονής. Προλάβαμε! (Την τυρόπιτα ξεχάσαμε προς απογοήτευση της κυρίας Ελισάβετ)
-Εε, εντάξει δεν πειράζει παιδιά που δεν πήρατε τίποτα...

Χριστέ μου... Τι ήταν αυτό; Ένα μικρό αεροπλάνο με κάτι μικροσκοπικούς διαδρομάκους... (άλλα ήξερα εγώ για τα υπερατλαντικά αεροπλάνα- μεγάλα, καινούργια, με κάθε είδους εξυπηρετήσεις και βολές...)
-I'm sorry, it seams I have a problem with my ears. Is there anything I could do to avoid the pain? (Συγνώμη, φαίνεται πως έχω πρόβλημα με τα αφτιά μου. Υπάρχει κάτι που μπορώ να κάνω για να αποφύγω τον πόνο;), ρώτησα την αεροσυνοδό.
-If you have a problem with your ears you should not be on a plane. (Αν έχεις πρόβλημα με τα αφτιά σου δεν θα έπρεπε να είσαι σε αεροπλάνο), μου απάντησε ξυνά.
Έχω πάθει παράκρουση σκέφτηκα...

Ούτε μία, ούτε δύο ώρες στους αιθέρες. Έντεκα ολόκληρες ώρες πτήσης μέχρι την Φιλλαδέλφια! Δεν της έδωσα ξανά σημασία. Είχα τον δικό μου αεροσυνοδό εγώ! Όχι παίζουμε! Ήταν ένας ευγενέστατος κύριος γύρω στα 35 με 40. Τι sweety με είπε, τι sweetheart, τι honey! (γλυκία μου είναι η κατά προσέγγιση μετάφραση). Φιλικός, ευγενικός και ευχάριστος!

Φτάσαμε επιτέλους στην Φιλλαδέλφια! Ναι, αλλά είχαμε χάσει την ανταπόκριση για την Νέα Ορλεάνη όπου ήταν ο τελικός αεροπορικός προορισμός μας! Έπρεπε να περάσουμε πρώτα από το Immigration (κάτι σαν το δικό μας αλλοδαπών), να συμπληρώσουμε τις φόρμες με στοιχεία, και άλλα στοιχεία, και άλλα στοιχεία, να ελέγξουν τις βίζες μας, τα διαβατήρια...

Τα πράγματα μετά! Δεν πάνε μόνα τους... Στο χέρι οι βαλίτσες και πάμε!
-Που πάμε καλέ;
-Να βρούμε τον κισέ της αεροπορικής να δούμε τι γινέται με τα εισιτήρια. Μπορεί να μείνουμε και εδώ. Αν έχει ενημερωθεί η εταιρία για την καθυστέρηση μπορεί να μας περιμένει πράκτορας έξω. μου απάντησε ο Βρασίδας.
Με τα πολλά το βρήκαμε. Περίμενε τώρα σαν το γαιδούρι φορτωμένη στην ουρά του κισέ. (Αααα, βρε μάνα... Και το πιστολάκι πήρα και ότι άλλο μου έιπες, για να μην σε κακοκαρδήσω κουβαλάω σαν γάιδαρος στρωμένος τώρα)

Ήρθε και η σειρά μας!
-Τι γράφει; με ρωτήσαν
-Σε μισή ώρα πετάμε. Γρήγορα να δώσουμε τις βαλίτσες! τους είπα κοιτώντας τα εισιτήρια.

Γρήγορα οι βαλίτσες στον διάδρομο αποσκευών, και το κυνήγι της πύλης έιχε μόλις αρχήσει.
-Τι είναι τώρα αυτό; απογοητευμένη πια
-Σωματικός έλεγχος... Μετά τους πύργους... απάντησε ο Βρασίδας

-Παρακαλώ βγάλτε το μπουφάν σας, αφήσε την τσάντα σας εδώ, αν φοράτε ζώνη βγάλτε τη, βγάλτε τα παπούτσια σας, αν έχετε ηλεκτρονικά και υπολογιστές στις χειραποσκευές σας να τα βάλετε σε ξεχωριστό καλαθάκι, αν φοράτε μεταλλικό μεταγιόν να το πιάσετε με τα δόντια σας. είπε στα αμερικάνικα ο υπάλληλος ασφαλείας του αεροδρομίου.
Μου κάνει πλάκα το σύμπαν σκέφτηκα. Δεν γίνονται αυτά. Κι όμως γίνονται...
Ξυπόλιτη, με το σταυρουδάκι στο στόμα την τσάντα μου ξεκοιλιασμένη πέρασα κι εγώ τον έλεγχο.
-Ακολουθήστε με. μου είπε ένας άλλος της ασφάλειας (στο CNN θα με δείς μανούλα μου κι ας μην έχω κάνει τίποτα) που κράτουσε τα καλαθάκια μου στο χέρια.
-Καλά, μπορώ να βάλω τα παπούτσια μου;
Για απάντηση εισέπραξα ένα ξερό: Όχι.
Τι αμαρτίες πληρώνω σκεφτόμουν...
Με οδήγησε σε ένα δωμάτιο με κάτι περίεργα μηχανήματα.
-Στάσου εδώ και πάτα εκεί που είναι οι πατούσες στο χαλάκι.
Στάθηκα κι εγώ. Σαν πρόβατο που πήγαινε για σφαγή. Στεκόμουν μπροστά σε ένα μηχάνημα που έκανε κάτι "ψτ, ψτ" (σαν ψεκασμός).
-Εντάξει, μπορείται να φορέσετε τα παπούτσια σας. Τελείωσε ο έλεγχος. μου είπε.
Γύρισα να βάλω τα παπουτσάκια μου, να μαζέψω και τα πραγματάκια μου.
-Αυτό που κρατάτε είναι ο αναπτήρας μου. Μπορείτε να μου τον δώσετε να φύγω; είπα με σθένος!
-Απαγορεύεται να έχετε αναπτήρα στο αεροπλάνο.
-Μα με αυτόν τον αναπτήρα στην τσέπη ταξίδεψα από την Ελλάδα!
-Απαγορεύεται.
Τον πήρε... Δέκα λεπτά μας είχαν μείνει για την πύλη.
-Θα το χάσουμε Βρασίδα... ,του είπα
-Πρέπει να τρέξουμε για να προλάβουμε! είπα σε όλη την τετράδα.

Σαν τρίχρονα τρέχαμε στο αεροδρόμιο να βρούμε την πύλη, να περάσουμε τον τελευταίο έλεγχο και να μπόυμε στο αεροπλάνο. Τρίχρονα είπα; Σαν αθλητές του στοίβου... Τέτοιο ρεκόρ δεν έχω ξανακάνει.

Στο βάθος δεξιά η πύλη.
-Άντε, λίγο μας έμεινε! Ακριβώς μπροστά στην πύλη οι δύο πιλότοι. (Θα ξεμείνουμε εδώ... αχ, μανούλα μου)

-Προλάβαμε; ρωτήσαμε όλοι μαζί την υπάλληλο που στεκόταν στην πύλη.
-Ναι!
Η πιο γλυκιά απάντηση!

Άλλες τέσσερεις ώρες στο αεροπλάνο. Δεν θυμάμαι και πολλά. Σκεφτόμουν με λαχτάρα το βαπόρι! Τι να με περιμένει άραγε; Μακάρι να βρώ ανθρώπους... Θα μάθω; Έτσι πέταξε η πτήση ενώ είχα παραδοθεί στις αγωνίες μου, στις ευχές μου και στα όνειρα μου για ένα καλό μπάρκο.

Μεσάνυχτα μας βρήκαν στο αεροδρόμιο της Νέας Ορλεάνης. Ταλαίπωρα πλάσματα...
Είδαμε τον ατζέντη με μία χειρόγραφη σελίδα που έγραφε το όνομα το πλοίου. Ένας τύπος που μύριζε μίλια μακριά, απέραντος τύπος μου φάνηκε ατελείωτος ο όγκος του, με ένα βρώμικο και τρύπιο τζίν, με κάτι ακούρευτα μαλλία που είχαν και χλωρίδα (μπορεί και πανίδα). Περιμέναμε μαζί να περάσουν από μπροστά μας οι βαλίτσες μας.

Τικ, τακ, τικ, τακ... Τα λεπτά περνούσαν... Άρχισαν να περνάν από μπροστά μας οι πρώτες βαλίτσες...
Τικ, τακ, τικ, τακ... Πέρασε μία ώρα. Ο διάδρομος σταμάτησε να φέρνει βαλίτσες. Οι δικές μας πουθενά.

-Πάμε στον κισέ των απώλεσθέντων. Να δηλώσουμε τις αποσκευές σας. μας είπε βαριεστημένα ο ατζέντης.
Πάλι πίσω από έναν κισέ... Να περιγράψουμε τις βαλίτσες, πόσες είναι... Να δώσουμε και άλλα στοιχεία...

Κατά τη μία το βράδυ ο ατζέντης μας ενημέρωσε ότι θα μας πάει σε ένα ξενοδοχείο και το πρωί στις 10 θα πέρναγε να μας μαζέψει.
-Οι βαλίτσες μας; Τι θα γίνει με τις βαλίτσες μας; είπα παραδωμένη πια.
-Αύριο θα μάθουμε τι γίνετε... είπε το ίδιο ξερά ο ατζέντης.

Στη ρεσεψιόν του ξενοδοχείου πλέον. Να μας δώσουν τα δωμάτιά μας.
-Θέλετε δωμάτιο καπνιστών ή μη καπνιστών μας;
-ΚΑΠΝΙΣΤΩΝ! είπαμε με μία φωνή εγώ και ο Βρασίδας.
-Εμμμ, δεν έχουμε ελεύθερα δωμάτια καπνιστών...
Δεν άντεξα... Της απάντησα...
-Τότε τι με ρωτάς; Παίζεις με τον πόνο μου... Τέλος πάντων, δώσε μας ότι υπάρχει... Και μιάς και είπες καπνιστών έχεις αναπτήρα, σπίρτα; Κάτι...
-Σπίρτα. Ορίστε.
-Μπορώ να καπνίσω εδώ;
-΄Οχι, θα πρέπει να πάτε έξω.

Έξω, μία και μισή το βράδυ, με τα νεύρα μας σπασμένα, με έναν αέρα να μην μπορούμε να ανάψουμε τσιγάρο, με χαμένες αποσκευές... Το άναψα τελικά το τσιγάρο, δεν υπήρχε περίπτωση...

-΄Αντε καληνύχτα Βρασίδα.
-Καληνύχτα Αλέκα.

Μπήκα στο δωμάτιο, άπλετος χώρος! Δύο βασιλικά κρεββάτια μόνο για μένα! Ένα μικρό παλατάκι! Και κάτι μαξιλάρια... σκέτα πέπουλα!
-΄Αντε κοπελιά να κάνεις ένα μπάνιο και να ξεκουραστείς λίγο. είπα δυνατά στον εαυτό μου.
Ρούχα; Τι ρούχα να βάλω τώρα; (εδώ κολλάει η ρήση: άλλαξε ο Μανωλιός και έβαλε τα ρούχα του αλλιώς)

Έδωσε ο Θεός και ξημέρωσε... Άντε, να πάρουμε τα πράγματά μας να πάμε στο καλό. Η κυρία Ελισάβετ σε μελαγχολία...
-Και είχα φέρει και τα πλεκτά μαζί μου, και κάτι τραπεζομάντηλα για να κεντήσω... Θα πάρω τηλέφωνο τον άντρα μου να μιλήσει στον καπετάνιο να βρούμε μία άκρη!
Το εἰπε και το ἐκανε. Ευτυχώς δε λες...

Το κανόνισε ο κατεπάνιος, να πάμε να αγοράσουμε κανένα ρούχο, κάτι να έχουμε να φορέσουμε τέλος πάντων... Καθυστέρησε όσο περισσότερο μπορούσε το οπερέσιο. Ο ατζέντης μας πήγε, ψωνίσαμε και μας πήγε στις λάτζες (κοντά δύο ώρες με το αμάξι για τις λάτζες).
-Εδώ θα περιμένετε, τα πράγματα σας φτάνουν σε μισή ώρα στο αεροδρόμιο και πάω να συναντήσω τον άλλον που θα φέρει τις βαλίτσες σας γιατί δεν προλαβαίνει να τις φέρει μέχρι εδώ.
Περιμέναμε τρείς ώρες. Τις έφερε τελικα και μπήκαμε στην λάτζα για το βαπόρι. Μια και μισή ώρα διαδρομή για το βαπόρι ανάμεσα σε αμέτρητα πηγάδια. Σαν τον χάνο ήμουν. Πόσα πολλά πηγάδια υπάρχουν...

(Η φωτογραφία αυτή είναι από επισκεύη πιο μετά)

Βλέποντας το βαπόρι μας μας έπιασε ένα δέος. 248 μέτρα γομάρι ήταν. Ένας τεράστιος όγκος. Μία μικρή πόλη έπλεε αγέροχα μπροστά μας. Ο καπετάνιος μου είχε βγεί στην αριστερή βαρδιόλα, μας χαιρετούσε, μας φώναζε "Καλως ήρθατε!! Ελάτε πάνω, ελάτε!!!", και παράλληλα πατούσε το κουμπί της μπουρου.
Μπουυυ
Μπουυυ
Μπουυυ

Και ακριβώς έτσι ξεκίνησε το δεύτερο μπάρκο μου στας μακρινάς Αμερικάς!

Δεν είναι δόκιμοι, κοπέλες είναι σου λέω...

Τέλος του 2005 με ένα κόμπο στο λαιμό αν επιτέλους θα βρούμε εταιρία να μπαρκάρουμε κι εμεις. Τρείς κοπέλες που απεγνωσμένα έψαχναν βαπόρι να μπαρκάρουν, δύσκολο πράγμα και ιδίως αν έχουν βλέψεις για ποντοπόρα.

Συναντηθήκαμε στις 8 το πρωί έξω από τον ηλετρικό να ξεκινήσει η περιοδία μας... Τι ακούσαν τα αφτιά μας εκείνο το πρωινό στον Πειραια; Πόσες πόρτες δεν βρήκαμε κλειστές...

Θυμάμαι που περάσαμε την είσοδο μίας ναυτιλιακής εταιρίας με σκοπό να πάμε στο τμήμα των πληρωμάτων να ζητήσουμε δουλειά. Στα πέντε βήματα που κάναμε μας σταμάτησε ο θυρωρός.
-Τι θα θέλατε;(μας ρώτησε)
-Δόκιμοι είμαστε, θα θέλαμε να μιλήσουμε με τον υπεύθυνο πληρωμάτων.
-Μισό λεπτάκι κορίτσια.
Περιμέναμε λοιπόν κι εμείς ντυμένες με τα "καλά" μας στον προθάλαμο του μεγάρου.
Πιάνει το τηλέφωνο και μιλάει με κάποιον (προφανώς τον υπεύθυνο των πληρωμάτων):
-Έλα, έχουν έρθει κάτι κοπέλες εδώ και θέλουν να πάνε στα πληρώματα... Για δόκιμοι λένε... Όχι σου λέω, κοπέλες είναι, στα πληρώματα θέλουν να πάνε... Δεν είναι δόκιμοι σου λέω, κοπέλες είναι!
Το τηλέφωνο έκλεισε, ο θυρωρός γύρισε στο μέρος που στεκόμαστε και μας είπε χαμογελαστός:-Λυπάμαι κορίτσια, μου είπαν ότι δεν δεχόμαστε αιτήσεις απο κοπέλες.

Τι σφαλιάρα ήταν αυτη; Από πού μας ήρθε; Μας πιάσαν κάτι γέλια στην μέση του δρόμου... Ακόμα γελάμε όταν θυμηθούμε την ιστορία αυτή! "Κοπέλες είναι σου λέω, όχι δόκιμοι!"

Κι όμως συνεχίσαμε, χτυπήσαμε και άλλες πόρτες και ακούσμε πολλές τέτοιες ατάκες. Απτόητες εμείς, αποφασισμένες να βρούμε εταιρία... Γύρισα κατά τις 7 το απόγευμα σπίτι μου, έχοντας γράψει πολλά χιλιόμετρα, κατάκοπη, πεινασμένη και διψασμένη.Δεν το έβαλα κάτω όμως και εταιρία βρήκα!

Πέρασε ο καιρός, έφυγα για το πρώτο μου μπάρκο! Έκει έμαθα πολλά όπως: πως να κάνω ματσακόνι (είχα το δικό μου ματσακόνι, καλό ξύλο, βαρυ εργαλείο, πέταγε σπίθες και δεν ήθελε ακόνισμα στον τροχό!), έμάθα τι είναι η μάπα (σφουγγαρίστρα την έλεγε η μαμά μου), πώς πίνει τον καφέ του ο καπετάνιος (και φυσικά δεν τον έκανα ποτέ όπως ήθελε, αν ήθελε καφέ να εφτιαχνέ μόνος του δεν είχα μπαρκάρει καφετζής), πως πιάνουν το πινέλο και βάφουν, να φτιάχνω μπογιές, να δίνω δουλειά στους ναύτες, να μαζεύω τα τρεξίματα από λάδια, να πιάνω το στουπί και το πανί και να κατεβαίνω στις σεντίνες για λαδάκια, να διορθώνω στους χάρτες... Δεν έχω παράπονο!

Έκανα τα πάντα εκέι! Τι θέλεις; Γέφυρα, κουβέρτα; Δεν άφησα τίποτα στην τύχη του! Στα πάντα ήμουν μέσα! Τους τρέλανα στις ερωτήσεις... Έψαξα, έμαθα! Είδα την διαφορά άντρα δοκιμου και γυναίκας δόκιμου, ή μάλλον τις διαφορές.

Δεν φοβήθηκα να λερώσω τα χέρια μου, υπήρξαν φορές που δεν φαινόταν ούτε για αστείο το μπλέ της φορμας μου γιατί είχε γίνει μαύρη από το πετρέλαιο, ακόμα και το πρόσωπό μου ήταν γεμάτο πετρέλαιο. Ο άντρας δόκιμος όμως σιχαινόταν να λερώσει τα χέρια του με πετρέλαιο... Δούλεψα σαν σκύλος σε αυτό το βαπόρι, αλλα πάντα ήμουν η "μικρή", ενω ο άντρας δόκιμος ήταν πάντα ο άντρας δόκιμος! Δεν είναι κοπέλα, είναι δόκιμος! Έτσι όμως ήταν πάντα και όσο κι αν γκρινιάζω δεν αλλάζει!

Ένας άντρας στο βαπόρι δεν έχει να αποδείξει τίποτα, ενώ μια κοπέλα πρέπει να αποδείξει με έργα ότι δεν μπάρκαρε για τουρισμό. Ότι μπάρκαρε για να δουλέψει όπως δεν έχει δουλέψει πότε κανένας τους, ότι ήρθε για να κλέψει γνώσεις και όχι καρδιές.

Έχω διαλέξει να κρατάω μόνο τα καλά στην ζωή μου, από τα άσχημα κρατάω μόνο τις διδαχές που μου προσφέραν!

Γειά σας!

Δύσκολη η ζωή στην σημερινή Ελλάδα!

Παντού θα μου πείς, αλλά και τι με αυτό; Εγώ εδώ ζω και εδώ θέλω να ζω!

Γραφειοκρατεία...

Βραχνάς στον λαιμό, αλλά... μου αρέσει από την άλλη! Μετά από μιά καλή αποτοξίνωση από την Ελλάδα δεν άντεχα άλλο. Ήθελα να γυρίσω πίσω, να πάρω το αμάξι, να βιάζομαι να φτάσω στον προορισμό μου και να είμαι στο ίδιο σημείο, ούτε μύγα να μην πετάει από την κίνηση! Τι καλά! Πάλι πίσω, πίσω στην Ελλάδα, πίσω στην ξεχασμένη μου ζωή. Γιατί είναι αλήθεια ότι όταν λείπεις πολλόυς μήνες χάνεις επεισόδια από την ζωή σου. Γυρνάς κάποια στιγμή και η οικογένεια σου φαντάζει σαν κάτι από το "Γάμος αλα Ελληνικά", οι φίλοι σου (όσοι σε θυμούνται πια) έχουν βρεί και άλλους φίλους και μιλάνε για άγνωστες για σένα ιστορίες, άλλοι παντρεύτηκαν (είναι η ηλικία τέτοια βλέπεις), άλλοι έχουν ήδη παιδιά...

Πολλές αλλαγές, αλλά είσαι σπίτι σου!

Περνάει ο καιρός και μετά από ένα δύο μήνες σκέφτεσαι πότε θα φύγω;

Συμβαίνει όταν αγαπάς αυτό που κάνεις και συνάμα αγαπάς την ζωή που έχεις, έστω και αν γκρινιάζεις οτι ζείς στην μιζέρια...

Είναι στο αίμα μας η γκρίνια, αρκεί να θυμόμαστε οτι όλη αυτή η γκρίνια είναι για πράγματα που τελικά αγαπάμε!