Τι περίεργο εεε;;;
Ναι, το ξέρω, μόνο εγώ τα κάνω αυτά! Ξύπνησα με διάθεση για μουσική και για βιντεάκια!
Η αναζήτηση άρχισε από Μάλαμα, αλλά τελικά έπεσα πάνω στον Εθνικό μας Σταρ (?Το άκυρο σας λέω?), συνέχισα με Έφη Θώδη και κατέληξα σε άλλες αναμνήσεις!
The Charlie Daniels Band - The Devil Went Down To Georgia
Αυτό το τραγούδι είχε έρθει στα αφτάκια μου από τον καλό μου αδερφούλη (δυστυχώς κορίτσια, παντρεύτηκε!). Πριν από χρόνια, ούτε θυμάμαι πως... Το μόνο που θυμάμαι (είναι που μύριζε άνοιξη το πρώτο μας φιλί - Ευριδίκη ~άσχεο κι αυτό!)είναι ότι το είχα λιώσει αυτό το τραγούδι! Τι βιολί είναι αυτό βρε παιδιά; Και την ίδια εποχή είχα επίσης λιώσει το επόμενο...
Spanish Train - Chris de Burgh
Ανατριχιάζω κάθε φορά σαν να είναι η πρώτη φορά που το ακούω αυτό το τραγούδι. Τόσο δυνατό είναι το αίσθημα που παίρνω κάθε φορά. Δεν τραγουδάει εκεί ο Chris de Burgh, κραυγές βγάζει. Απίθανος κι αυτός.
Και πάμε πάλι στον καλό μου αδερφούλη! Κόλλημα με τον Tom Petty και το Mary Jane's Last Dance. Με είχε ταράξει (ούτε θυμάμαι πόσο καιρό!) Και δώστου πάλι και ξανά και συνέχεια στο repeat το είχε! Το αγάπησα κι εγώ τελικά!
Mary Jane's Last Dance - Tom Petty & The Heartbreakers
Και κατέληξα στην πολυαγαπημένη μου Frida. Και αυτή η ταινία μαζί με τον "Γάμο των Μουσσώνων! Δεν βαριέμαι ποτέ να την ξαναδώ! Θυμάμαι την είχα πρωτοδεί σε ένα θερινό σινεμά. Βρε παιδιά, τι μαγεία αυτά τα θερινά τα σινεμά; Ξέρετε έγω μεγαλώσει μέσα σε ένα σινεμα (όχι όπως στο σινεμά ο Παράδεισος, αλλά σχεδόν το ίδιο!). Με τις μπομπίνες και τα μανώ του τότε καιρού για να ξανακολλήσουμε την κομμένη ταινία... Και βρβρβρβρβρβρβρβρ ο ήχος της μηχανής και από το παραθυράκι να βλέπεις όλο το σινεμά να κοιτάει την ταινία που εσύ άκουγες μόνο το βρβρβρβρβρβρβρβρ! Και τι ζέστη μέσα στο δωματιάκι εκείνο... Και στο διάλειμμα τρέχοντας στο μπάρ να βοηθήσουμε την μαμά και τον μπαμπά! Τι χαρά που είχαμε να βοηθάμε! Να πιάσουμε ένα νερό από το ψυγείο, μία μπύρα και ένα αναψυκτικό! Και μετά τούμπα ένα καφάσι είτε από γάλα είτε από μπύρες για να γεμίσουμε το ψυγείο! Και προσοχή τα κρύα έξω και τα ζεστά στο βάθος! Αχ...
Ξέφυγα λίγο στις παιδικές μου αναμνήσεις... Πάμε για Frida παίδες!
Chavela Vargas - La Llorona (Clip)
Παιδάκια μου όμορφα σήμερα έκανα κάτι πολύ... Δεν ξέρω τι αριβώς αλλά ήταν πολύ! Πολύ βήμα για το μέλλον μου ίσως. Τώρα αν με ρωτάτε αν είναι καλό ή όχι... Που να ξέρω βρε παιδάκια μου; Σίγουρα για καλό το έκανα και ελπίζω να μην απογοητευτώ! Έκανα όμως βήμα! Και δεν ξέρω, έχω ενθουσιαστεί! Έχω ενθουσιαστεί και τα βλέπω όλα ροζ και όλα ΥΠΕΡΟΧΑ και ΟΜΟΡΦΑ και αγαπώ όλο τον κόσμο!
Λοιπόν, καλά τα είπαμε και σήμερα! Πάω να το παιζω λίγο τεχνικός στην κυριούλα από πάνω και έχει ο Θεός! Τεχνικός; Χαχαχαχα, θα μπορούσα, αλλά το γείωσα! Ερασιτέχνης τεχνικός! Αλήθεια, στο θηλυκό πως είναι; Ερσιτέχνισσα τεχνικίνα; ΟΥΑΟΥ!!! Χαχαχαχα, παιδιά ή τα ληγμένα ή ο ήλιος είναι! Θα μου περάει μια φορά!
*Αδερφούλα κοιμόμουν... Τι έγινε; Που είσαι; Γράψε κανένα νέο βρε χαζούλι!
*Μικρή Ολλανδέζα και από εσένα περιμένω νέα!
Πέμπτη 12 Ιουνίου 2008
Τρίτη 10 Ιουνίου 2008
Psycho killer - The Talking Heads
Μου αρέσει πολύ αυτός ο τσαμπουκάς που ξερνάει αυτό το τραγούδι! Έχω γεροντέψει τελικά! Δεν έβρισκα ένα βίντεο που να μου κανει "κλικ", "κουκου", κάτι... Μουγκά ησαντάντουσταν όλα!
Βρήκα όμως μια "τρελή" πιτσιρικοπούλα...
Θεά η Grace! Thanks!!
Έχω μια τρελή ιδέα... Psycho ιδέα. Μπορεί το Σαββατοκύριακο - μετά το Beach Party για ολίγους της Παρασκευής, να πάω κάπου που είναι λίγο τζίζζζζζζζ αυτές τις μέρες.
Έχει γενέθλια η διπλανή μου την Παρασκευή και είπαμε να την κάνουμε έτσι! Ροματζάδα, με μπυρίτσες, μουσικούλα και τα τρία μας παρεούλα! Ίσως να είναι και η τελευταία φορά που είμαστε έτσι και οι τρείς μαζί και στην "κοσμάρα" μας!
Θα μου λέιψουν τα πουλάκια μου. Όπως μου λείπεις και εσύ "Αγάπη" μου. Κορώνα - γράμματα η ζωή μα εγώ το κέρμα χάνω, λέει ο Σωκράτης!
Άσχετο, λέει 30 Ιουνίου θα είναι Αθήνα (στο θέατρο Βράχων). Θα κανονίσω να πάω και εκεί, και έξω θέλω να πάω και σε σένα "Αγάπη" και κάτω και πάνω και αριστερά και δεξιά και τελικά θέλω πολύ να δω που θα πάω!!
Αρκετά παιδάκια μου όμορφα!
Σματς!!
Παρασκευή 6 Ιουνίου 2008
Ο γάμος...
...Των μουσώνων!!
Ή αν θέλετε The monsoon wedding!
Από τις αγαπημένες μου ταινίες! Την έχετε δεί; Κάθε φόρα είναι σαν να είναι η πρώτη φορά που την βλέπω! (Οι αγίες εφημερίδες με τα δώρα τους!!!)
Είναι μια από τις κατά την γνώμη μου καταπληκτικές ταινίες! Αλήθεια, ξέρει κανένας ή καμία σας που μπορώ να βρώ ταινίες του περιβόητου Bollywood με ελληνικούς (άντε, έστω και με αγγλικούς) υπότιτλους;
Πεθαίνω για τέτοιες ταινίες (μεταφορικό το πεθαίνω!)! Για κινέζικες, αλλά τις παραγωγές του 80 και πρίν...(Και οι σημερινές κινέζικες παραγωγές είναι έπη, πραγματικά ποιήματα!) Ινδικές ταινίες... Και μετά μου λένε για την ουάου ταινία το σεξ στην πόλη... Συγνώμη, αλλά δεν θέλω να την δώ. Προτιμώ να δω την Candy-Candy των νιάτων μου ή το μικρό μου πόνυ ή ακόμα καλύτερα του κουτιού τα παραμύθια ή την φρουτοπία!
Κάτι με τραβάει στον ερασιτεχνισμό της ανατολής και σίγουρα κάτι καταπληκτικό βρίσκω στα κινούμενα σχέδια (και του παρελθόντος αλλά και στα σημερινά!) Βασικά τώρα που το σκέφτομαι και σκαλίζω τις στάχτες του παρελθόντος όταν ήμουν μικρή ήθελα να γίνω ναύτης και να παίζω καράτε. Ξέρετε να γίνω νίντζα! Ninja! Μετά κατάλαβα ότι δεν ήταν έυκολο να αλλάξω τα ροζ μαγουλάκια μου και να πετάω από δέντρο σε δέντρο. (τουλάχιστον δεν ήθελα να γίνω ποδοσφαιριστής...) Αν και η αλήθεια είναι ότι κάποτε ήθελα να μάθω και μπαλέτο, ευτυχώς για μένα, δεν τα κατάφερα ποτέ! Φαντάζεστε ένα γιουβαρλάκι με ροζ φόρεμα να προσπαθεί να χορέψει την λίμνη των κύκνων; Δεν λέω θα είχε γέλιο για τους θεατές, αλλά το γιουβαρλάκι δεν θα το εκτιμούσε και τόσο!
Επίσης διασκεδάζω αφάνταστα να ακούω καμμένα τραγουδάκια σαν το καταπληκτικό chacarron
Anyway, πρέπει να πάρω την "Αγάπη φέγε μoυ ένα ποτήγι νεγό!" τηλέφωνο! Αγάπη σου εγχόμαι!
Κυριακή 1 Ιουνίου 2008
Το τελείωσα!
Πάει καμία βδομάδα που το ξεκίνησα σοβαρά. Το τελείωσα σήμερα! Πολύ μου αρέσουν τα παζλ! Θα το κολλήσω σε χαρτόνι και θα το ετοιμάσω για την μαμα νούμερο 2! Το είδε όταν το έφτιαχνα και της άρεσε!
Σάββατο 31 Μαΐου 2008
Στα άρματα
Πάει καιρός που κουβαλώ στον ώμο μου αυτό το τουφέκι. Στραβώσε η πλάτη μου πια. Σκουριασε και δαύτο. Αλλά δουλεύει ακόμα.
Όπλισα σήμερα. Έριξα το πρώτο μου βόλι. Ψάχνα.
Οι ώρες πλησιάζουν. Ταμπούρι και ρεγγα και νερό σαν βρέξει και έχει ο Θεός.
Ο καιρός γαρ εγγύς. Χωρίς χορούς και πανηγύρια. Μόνο ο δράκος που σχηματίζεται από τον καπνό του τσιγάρου χορεύει. Καλά είναι.
Μια εβδομάδα για μια ζωή. Τι δράμα... Αστείο είναι. Αλλά από την άλλη μια μικρή λεπτομέρεια μπορεί να σου αλλάξει όλη την ζωή σου. Ας είναι... Θα το δοκιμάσω και αυτό. Και το κεφάλι ψηλά!
Με τρομάζει και μου φαίνεται βουνό. Νομίζω ότι όλα σε βάθος χρόνου βγαίνουν σε καλό. Μακάρι με καμάρι!
Που είσαι ρε πατέρα; Πρέπει να σου τα πω κι εσένα. Εχω ανάγκη την άποψη σου. Αν και νομίζω ότι ξέρω τι θα μου πεις...
Μούχλα μυρίζει, ο σοβας πέφτει πια... Πάνε χρόνια που ξεφτυζε τώρα πέφτουν κομμάτια ολόκληρα. Πέφτουν τα τοιχη. Το τουφέκι είναι πια το χέρι μου. Πάντα οπλισμένο και πάντα έτοιμο.
Θα φύγω πριν μπουν αυτοί μέσα. Φωνάζουν πολύ και δεν τους συμπαθώ και πολύ.
Θα κάνω πρώτα τον σταυρό μου και θα προσευχηθώ και μετά θα παλέψω. Λες να χάσω, ή μήπως να κερδίσω;
Δεν παίζει ρόλο. Η χαρά είναι στο παιχνίδι, όχι στον νικητή. Και αν τα φάω τελικά τα μούτρα μου, τουλάχιστον θα εχω χορτάσει.
Μμμμ... Μυρίζει μπαρούτι η πλαση! Και ο δρακόντας χορεύει μόνος στην πλάτη της παλάμης σου!
Όπλισα σήμερα. Έριξα το πρώτο μου βόλι. Ψάχνα.
Οι ώρες πλησιάζουν. Ταμπούρι και ρεγγα και νερό σαν βρέξει και έχει ο Θεός.
Ο καιρός γαρ εγγύς. Χωρίς χορούς και πανηγύρια. Μόνο ο δράκος που σχηματίζεται από τον καπνό του τσιγάρου χορεύει. Καλά είναι.
Μια εβδομάδα για μια ζωή. Τι δράμα... Αστείο είναι. Αλλά από την άλλη μια μικρή λεπτομέρεια μπορεί να σου αλλάξει όλη την ζωή σου. Ας είναι... Θα το δοκιμάσω και αυτό. Και το κεφάλι ψηλά!
Με τρομάζει και μου φαίνεται βουνό. Νομίζω ότι όλα σε βάθος χρόνου βγαίνουν σε καλό. Μακάρι με καμάρι!
Που είσαι ρε πατέρα; Πρέπει να σου τα πω κι εσένα. Εχω ανάγκη την άποψη σου. Αν και νομίζω ότι ξέρω τι θα μου πεις...
Μούχλα μυρίζει, ο σοβας πέφτει πια... Πάνε χρόνια που ξεφτυζε τώρα πέφτουν κομμάτια ολόκληρα. Πέφτουν τα τοιχη. Το τουφέκι είναι πια το χέρι μου. Πάντα οπλισμένο και πάντα έτοιμο.
Θα φύγω πριν μπουν αυτοί μέσα. Φωνάζουν πολύ και δεν τους συμπαθώ και πολύ.
Θα κάνω πρώτα τον σταυρό μου και θα προσευχηθώ και μετά θα παλέψω. Λες να χάσω, ή μήπως να κερδίσω;
Δεν παίζει ρόλο. Η χαρά είναι στο παιχνίδι, όχι στον νικητή. Και αν τα φάω τελικά τα μούτρα μου, τουλάχιστον θα εχω χορτάσει.
Μμμμ... Μυρίζει μπαρούτι η πλαση! Και ο δρακόντας χορεύει μόνος στην πλάτη της παλάμης σου!
Τετάρτη 28 Μαΐου 2008
Επιστροφή στην πραγματικότητα.
10 μέρες στον Νότο. 10 μέρες στην Κρήτη. Τι ζωή γμτ... Και εμείς εδώ σαν τους ποντικούς μέσα στα αμάξια μας τρέχουμε από εδώ και από εκεί και να προλάβουμε κι αυτό... Και τίποτα δεν κάνουμε και όλο τρέχουμε.
Τι γίνεται; Ακόμα στην Κρήτη βρίσκομαι, κι ας εχω 24 ώρες στην Ζούγκλα που λέμε Αθήνα.
Καζικια... Ήδη από την πρώτη μέρα εχω προβλήματα στον ύπνο (λογικό... Αλλιώς να κοιμάσαι ξεγνοιαστος και αλλιώς να είσαι ακόμα και στον ύπνο σου με άγχος.). Φτερνιζομαι όλη την ώρα και τρέχει μαζί και η μύτη μου, τα μάτια μου με τσούζουν και με τρώνε (κάτι σαν αλλεργία είναι, ή μπορεί να είναι δυσανεξία στην πόλη μας).
Χαμηλ. Μπαταρ. τα θυμάστε τα κινητά πριν από κάτι χρόνια; χαμηλ. μπαταρ. Μόλις απογειώθηκα άρχισε το σύστημα να φωνάζει χαμηλ. μπαταρ. δεν την παω και δεν με πάει αυτή η πόλη.
Δεν λέω, εδώ μεγάλωσα και εδώ γεννήθηκα και εδώ εχω ζήσει πολλά. Την αγαπώ αυτή την πόλη, αλλά δεν την αντέχω άλλο. Ίσως την βαρέθηκα και θέλω να την παρατήσω σαν στημένη λεμονόκουπα. Ίσως να γλυκαθηκα από τα κάλλη της επαρχείας. Ίσως ακόμα σ'αγαπώ δεν ξέρω ίσως... (άσχετο είναι αυτό, η αρχή ενός τραγουδιού που δεν θυμάμαι ποιο τραγούδι είναι.). Μου έχει λείψει η ποιότητα ζωής της επαρχείας. Όχι ότι την είχα πότε σε αφθονία... Αλλά πάντα μου την ζήλευα αυτή την ποιότητα.
Μπορεί απλά να γκρίνιαζω πάλι... Είμαι χαρούμενη όμως γιατί 10 μέρες τώρα έζησα πολύ μεγάλες συγκινήσεις. Και τις νοσταλγώ, δεν σας το κρύβω. Και πάντα όταν παω κάτω γυρίζω με πολλά πράγματα. Με γεμάτη καρδιά. Δεν είναι πάντα όλα καλά, αλλά τουλάχιστον είναι δύνατα πάντα. Δεν είναι τίποτα χλιαρό εκεί. Μπορεί να έτυχε θα μου πεις... Και μπορεί να έχεις και δίκιο... Τόσες φορές όμως γίνεται να είναι σύμπτωση;
Τις πιο όμορφες αναμνήσεις τις εχω από επαρχίες. Τότε στην Αίγινα, ή στην Πάρο, ή στον Πύργο, ή στην Πάτρα, ή στα Χανιά, ή στο Ηράκλειο, ή στο Ρέθυμνο, ή στον Πόρο, ή στην Λαμία, ή στον Αγιο Κωνσταντίνο, ή στην Σύρα... Τόσα μέρη... Και αλλά τόσα που δεν θυμάμαι... Θα μου πεις, εκεί πας για λίγες μέρες, γι'αυτό σου αρέσει. Ίσως, μα θαρρώ πως μπορώ να ζήσω πολύ πιο παραγωγικά και ανθρώπινα στην επαρχεία.
Τέλος πάντων, σας υπόσχομαι ότι θα εξαντλήσω όσα περιθώρια μπορώ για να την "κανω" από την Ζούγκλα μας.
Και ξέρεις κάτι; Δεν έχει σημασία πια, είτε ξέρεις είτε όχι το ίδιο και το αυτό είναι! Δεν αλλάζει κάτι πλέον.
Ήθελα να σου πω ότι χαίρομαι οσο δεν φαντάζεσαι που ζεις. Το ξέρεις ότι κόντεψες να πεθάνεις; Και να μην στεναχώριεσαι που δεν ήσουν στον γάμο, με τον όρο στην φλέβα του λαιμού και κάθε λίγο με φάρμακα στον όρο είναι δύσκολο. Με όλη την κοιλιακή χώρα άνοιγμενη και ραμμένη, με διαφορά σωλήνακια να βγαίνουν από το όλο ραμμένο σύστημα, και άλλο ένα μπόνους στην μύτη. Με πυρετό να αγγίζει το 40 εδώ και μια εβδομάδα. Είσαι αίμα πλέον. Όχι για αυτό που σου έτυχε και την κατάσταση που βρέθηκες. Μα για αυτό που είσαι και γιατί έτσι είδαμε πολύ καλά και ξεκαθαρα ότι είμαστε αίμα όλοι μαζί και δεν αλλάζει έτσι αυτό.
Αχ, κι εκείνο το κοπελί που χορέψαμε. Μου έχει καρφωθεί στο κεφάλι (δίχως λόγο). Ήταν ΚΥΡΙΟΣ και σε έκανε να νιώθεις απίστευτα καλά. Πρέπει να τον γνωρίσω σύντομα καλύτερα. (μην είσαι πονηράδα βρε, για φιλο μιλάω όχι για γκόμενο.).
Και ο Νίκος ο Αντάρτης στον Θερισσο, τι άνθρωπος κι αυτός. Σαν να ήταν μπάρμπας μας και αδερφός και ξαδέρφος μας. Να είσαι καλά κοπελί κι εσυ και να έχεις χρόνους γιόματους λελούδα σαν κήπο μυρωδατο κι ολανθιστο.
Πέρασα καλά. Σίγουρα αυτα δεν είναι τίποτα. Θα μπορούσα να γράψω εγκυκλοπαίδεια με τις τελευταίες 10 μέρες. Αγαλι αγαλι γίνεται η αγουρίδα μέλι όμως.
Δεν ήταν μόνο χαρά αυτές οι 10 μέρες, και σίγουρα δεν ήταν μόνο μέρες στεναχωρες. Ήταν όλα μαζί, ένα καλάθι συναισθήματα.Ήταν μέρες που θελαν το 150% της αντοχής σου και ακόμα περισσότερα. Ήθελαν τρέξιμο, αλλά υπήρχε έργο. Οι μονάδες ήταν στην παραγωγή όλη την ώρα, όλες τις μέρες.
Ήρθα λοιπόν πίσω. (λέμε τώρα...) Εύχομαι να μην είμαι τακτική στα διαδίκτυακα λημέρια. Να κάνω δηλαδή τις απουσίες μου!
Σας φιλω όλους που θα φτάσετε μέχρι εδώ διαβάζοντας! (ΗΡΩΕΣ ΕΙΣΤΕ)
Να περνάτε καλά ρε και προσοχή στις ανθρώπινες μονάδες μας. Ρε παιδιά, το λιμάνι είναι ξένο και το σπίτι που μένουμε νοικιασμένο για χρόνια, όχι αιώνια. (Μαλαμας πάλι, σε ελεύθερη απόδοση αυτή την φορά!)
Αντίο για λίγο!
Τι γίνεται; Ακόμα στην Κρήτη βρίσκομαι, κι ας εχω 24 ώρες στην Ζούγκλα που λέμε Αθήνα.
Καζικια... Ήδη από την πρώτη μέρα εχω προβλήματα στον ύπνο (λογικό... Αλλιώς να κοιμάσαι ξεγνοιαστος και αλλιώς να είσαι ακόμα και στον ύπνο σου με άγχος.). Φτερνιζομαι όλη την ώρα και τρέχει μαζί και η μύτη μου, τα μάτια μου με τσούζουν και με τρώνε (κάτι σαν αλλεργία είναι, ή μπορεί να είναι δυσανεξία στην πόλη μας).
Χαμηλ. Μπαταρ. τα θυμάστε τα κινητά πριν από κάτι χρόνια; χαμηλ. μπαταρ. Μόλις απογειώθηκα άρχισε το σύστημα να φωνάζει χαμηλ. μπαταρ. δεν την παω και δεν με πάει αυτή η πόλη.
Δεν λέω, εδώ μεγάλωσα και εδώ γεννήθηκα και εδώ εχω ζήσει πολλά. Την αγαπώ αυτή την πόλη, αλλά δεν την αντέχω άλλο. Ίσως την βαρέθηκα και θέλω να την παρατήσω σαν στημένη λεμονόκουπα. Ίσως να γλυκαθηκα από τα κάλλη της επαρχείας. Ίσως ακόμα σ'αγαπώ δεν ξέρω ίσως... (άσχετο είναι αυτό, η αρχή ενός τραγουδιού που δεν θυμάμαι ποιο τραγούδι είναι.). Μου έχει λείψει η ποιότητα ζωής της επαρχείας. Όχι ότι την είχα πότε σε αφθονία... Αλλά πάντα μου την ζήλευα αυτή την ποιότητα.
Μπορεί απλά να γκρίνιαζω πάλι... Είμαι χαρούμενη όμως γιατί 10 μέρες τώρα έζησα πολύ μεγάλες συγκινήσεις. Και τις νοσταλγώ, δεν σας το κρύβω. Και πάντα όταν παω κάτω γυρίζω με πολλά πράγματα. Με γεμάτη καρδιά. Δεν είναι πάντα όλα καλά, αλλά τουλάχιστον είναι δύνατα πάντα. Δεν είναι τίποτα χλιαρό εκεί. Μπορεί να έτυχε θα μου πεις... Και μπορεί να έχεις και δίκιο... Τόσες φορές όμως γίνεται να είναι σύμπτωση;
Τις πιο όμορφες αναμνήσεις τις εχω από επαρχίες. Τότε στην Αίγινα, ή στην Πάρο, ή στον Πύργο, ή στην Πάτρα, ή στα Χανιά, ή στο Ηράκλειο, ή στο Ρέθυμνο, ή στον Πόρο, ή στην Λαμία, ή στον Αγιο Κωνσταντίνο, ή στην Σύρα... Τόσα μέρη... Και αλλά τόσα που δεν θυμάμαι... Θα μου πεις, εκεί πας για λίγες μέρες, γι'αυτό σου αρέσει. Ίσως, μα θαρρώ πως μπορώ να ζήσω πολύ πιο παραγωγικά και ανθρώπινα στην επαρχεία.
Τέλος πάντων, σας υπόσχομαι ότι θα εξαντλήσω όσα περιθώρια μπορώ για να την "κανω" από την Ζούγκλα μας.
Και ξέρεις κάτι; Δεν έχει σημασία πια, είτε ξέρεις είτε όχι το ίδιο και το αυτό είναι! Δεν αλλάζει κάτι πλέον.
Ήθελα να σου πω ότι χαίρομαι οσο δεν φαντάζεσαι που ζεις. Το ξέρεις ότι κόντεψες να πεθάνεις; Και να μην στεναχώριεσαι που δεν ήσουν στον γάμο, με τον όρο στην φλέβα του λαιμού και κάθε λίγο με φάρμακα στον όρο είναι δύσκολο. Με όλη την κοιλιακή χώρα άνοιγμενη και ραμμένη, με διαφορά σωλήνακια να βγαίνουν από το όλο ραμμένο σύστημα, και άλλο ένα μπόνους στην μύτη. Με πυρετό να αγγίζει το 40 εδώ και μια εβδομάδα. Είσαι αίμα πλέον. Όχι για αυτό που σου έτυχε και την κατάσταση που βρέθηκες. Μα για αυτό που είσαι και γιατί έτσι είδαμε πολύ καλά και ξεκαθαρα ότι είμαστε αίμα όλοι μαζί και δεν αλλάζει έτσι αυτό.
Αχ, κι εκείνο το κοπελί που χορέψαμε. Μου έχει καρφωθεί στο κεφάλι (δίχως λόγο). Ήταν ΚΥΡΙΟΣ και σε έκανε να νιώθεις απίστευτα καλά. Πρέπει να τον γνωρίσω σύντομα καλύτερα. (μην είσαι πονηράδα βρε, για φιλο μιλάω όχι για γκόμενο.).
Και ο Νίκος ο Αντάρτης στον Θερισσο, τι άνθρωπος κι αυτός. Σαν να ήταν μπάρμπας μας και αδερφός και ξαδέρφος μας. Να είσαι καλά κοπελί κι εσυ και να έχεις χρόνους γιόματους λελούδα σαν κήπο μυρωδατο κι ολανθιστο.
Πέρασα καλά. Σίγουρα αυτα δεν είναι τίποτα. Θα μπορούσα να γράψω εγκυκλοπαίδεια με τις τελευταίες 10 μέρες. Αγαλι αγαλι γίνεται η αγουρίδα μέλι όμως.
Δεν ήταν μόνο χαρά αυτές οι 10 μέρες, και σίγουρα δεν ήταν μόνο μέρες στεναχωρες. Ήταν όλα μαζί, ένα καλάθι συναισθήματα.Ήταν μέρες που θελαν το 150% της αντοχής σου και ακόμα περισσότερα. Ήθελαν τρέξιμο, αλλά υπήρχε έργο. Οι μονάδες ήταν στην παραγωγή όλη την ώρα, όλες τις μέρες.
Ήρθα λοιπόν πίσω. (λέμε τώρα...) Εύχομαι να μην είμαι τακτική στα διαδίκτυακα λημέρια. Να κάνω δηλαδή τις απουσίες μου!
Σας φιλω όλους που θα φτάσετε μέχρι εδώ διαβάζοντας! (ΗΡΩΕΣ ΕΙΣΤΕ)
Να περνάτε καλά ρε και προσοχή στις ανθρώπινες μονάδες μας. Ρε παιδιά, το λιμάνι είναι ξένο και το σπίτι που μένουμε νοικιασμένο για χρόνια, όχι αιώνια. (Μαλαμας πάλι, σε ελεύθερη απόδοση αυτή την φορά!)
Αντίο για λίγο!
Τετάρτη 14 Μαΐου 2008
Archive - Fuck you
There's a look on your face I would like to knock out
See the sin in your grin and the shape of your mouth
All I want is to see you in terrible pain
Though we won’t ever meet I remember your name
Can't believe you were once just like anyone else
then you grew and became like the devil himself
Pray to God I think of a nice thing to say
But I don't think I can so fuck you anyway
You`re a scum, you`re a scum and I hope that you know
That the cracks in your smile are beginning to show
Now the world needs to see that it's time you should go
There's no light in your eyes and your brain is too slow
Can't believe you were once just like anyone else
then you grew and became like the devil himself
Pray to God I can think of a nice thing to say
But I don't think I can so fuck you anyway
Bet you sleep like a child with your thumb in your mouth
I could creep up beside put a gun in your mouth
makes me sick when I hear all the shit that you say
so much crap coming out it must take you all day
There's a space kept in hell with your name on the seat
With a spike in the chair just to make it complete
When you look at yourself do you see what I see
If you do why the fuck are you looking at me
There’s a time for us all and I think yours has been
Can you please hurry up cos I find you obscene
We can’t wait for the day that you’re never around
When that face isn’t here and you rot underground
Can’t believe you were once just like anyone else
Then you grew and became like the devil himself
Pray to god I can think of a nice thing to say
But I don’t think I can so fuck you anyway
So fuck you anyway
χαμένη στο διάστημα...
Θέλετε να επικοινωνήσουμε; ουφ... Όχι άλλες επικοινωνίες... Και πρέπει να πάρω και παπούτσια, και να δω τι γίνεται με τις απεργίες στα λιμάνια. Αλλιώς θα παω ξυπόλητη και θα μάθω στο αμάξι κολύμπι!
Κυριακή 11 Μαΐου 2008
ΘΕΛΩ ΝΑ ΓΚΡΙΝΙΑΞΩ
Αν υπάρχει κάτι (πολλά υπάρχουν αλλά λέμε τώρα...) που μου γυρνάει το μάτι και αρχίζω να βγάλω κέρματα από την μύτη (σαν κουλοχέρης ένα πράγμα) είναι το πρωινό ξύπνημα. Και δη το πρωινό άτσαλατο και άγαρμπο και φωνακλάδικο ξύπνημα.
"Γιατί με ξύπνησες πρωί μέσα στον ύπνο τον βαθύ;" (Αδεσποτάκη ξέρω ότι σου αρέσει, αφιερωμένο! ;-p)
Είμαι επίσης πιστή του τραγουδιού του Νικολή του Παπάζογλου "Μόλις ξυπνήσω το πρωί τα βλέπω όλα μαύρα, θέλω μια κούπα με καφέ και τέσσερα τσιγάρα..."
(Για τους μουσικάντηδες της παρέας μας και για του λόγου το αληθές)
Κοιμάμαι λοιπόν ωσάν τον χοίρο, ή ωσάν το βόδι (σίγουρα σαν ζώο, αλλά δεν ξέρω ποιό με σιγουριά). Μπουκάρει ώσαν τον τάυρο σε υλαλοπωλείο η λατρεμένη μου μητερούλα! Τι καλά!
Με την γλυκία της φώνούλα αρχίζει να γκαρίζει πάνω από το κεφάλι μου! ΞΥΠΝΑ!!!
Σκρούντ... Τι αμαρτίες πληρώνω;; Ανοίγω με ζόρι το αριστερό μου μάτι. Να δω τι θα μου πει...
Να πάω λέει εγώ στον καφενέ του πατέρα μου για βοήθεια γιατί η μανούλα μου είχα δουλειές. Κάτι για το φαγητό στον φούρνο μου είπε επίσης..
Και μπούρου μπούρου μπούρου μπούρου... @#$%^*&^%$ ΔΕΝ ΕΧΩ ΠΙΕΙ ΚΑΦΕ ΑΚΟΜΑ, ΜΗΝ ΜΟΥ ΜΙΛΑΣ ΣΟΥ ΛΕΩ!
Έφυγε, όυφ... Να πιώ τον καφέ με την ηρεμία μου. Καφεδάκι, τσιγαρούμπες, μουσικούλα. Ήρεμα κι απλά!
Άντε κοπελιά, σήκω να ντυθείς καλά το κωλοβάρεσες αλλά πρέπει να πάς και στον καφενέ του πατέρα σου! (Η φωνή της λογικής μέσα μου)
Με μπόλικες δόσεις γκρίνιας και πάλι (αν σκεφτείς ότι το πρωί θα κοιμόμουν, μετά θα διάβαζα -δύο μαθήματα δίνω αύριο, και το απόγευμα έχουμε ονυχοπλαστική κατ'οίκον-ένεκα ο γάμος...) Δηλαδή με λίγα λόγια και τελείως απλά μου μάμησε το πρόγραμμά μου!
Όχι, δεν θα με φάει η γκρίνια! Τραγουδώντας μπήκα στο Γαιδούρι μου (το αμάξι μου είναι αυτό, μισός ίππος δύναμη) "Εχώ ένα καφενέ... ", παρακάτω δεν ξέρω... ΝΤΑΛΑΡΑΣ αθάνατος! Πού είσαι Πανούση να δείς!!! Το λέω όσες φορές θέλω και δεν πληρώνω μια! ΝΤΑΛΑΡΑΣ, ΝΤΑΛΑΡΑΣ! Χαχαχαχα!
Πάω λοιπόν στο καφενέ με ντεμί διάθεση... Από την μία του γκριάρη και από την άλη της χαράς! Όχι ρε γμτ... Δεν έχω βενζίνη... Και στα βενζινάδικα επίσης δεν υπάρχει βενζίνη... ΠΩΣ ΘΑ ΠΑΩ ΑΥΡΙΟ ΣΤΗΝ ΣΧΟΛΗ???
Μπαίνω μέσα και αρχίζει ο Βέγγος!! Τασάκια, πήγαινε αυτόν τον καφέ στον κύριο με το μπλέ (Ποιόν από όλους; Όλοι μπλέ φοράνε εδωμέσα), νερά πάρε την κανάτα και βάλε νερά, τράβα και στο περίπτερο να πάρεις τσιγάρα γιατί δεν έχω.
Τρέχω αριστερά, τρέχω δεξιά... Μια μπύρα στο τραπέζι έξω... Εκεί αρχίζω να τραγουδάω Αλεξίου "Η πιο καλή γκαρσόνα είμαι εγώ γιατί με τέχνη όλους τους κερνώ..."
Έκανα σεφτέ σήμερα! 3 ωρίτσες 11,70ευρώ! Έχετε πλάκα αν περιμένατε να με πληρώσει ο πατερούλης για την βοήθεια που του έδωσα. Μπουρμπουάρ ήσαντάντουσταν αυτά τα 11,70ευρώ!
Σπίτι πάλι, να τα γράψω λίγο να μου φύγει από μέσα μου και να κάτσω να διαβάσω μέχρι την ονυχοπλαστική! (Αλήθεια, έτσι γράφεται η ονυχοπλαστική - who cares... - παρήχηση... έτσι δεν ακούγονται και οι "χαμηλών ηθών"- πιπέρι...)
Τσουπ, να σου και η μανούλα! Μπλα, μπλα, μπλα, μπλα, μπλα, μπλα, μπλα... Ακατάσχετη λογοδιάρροια... Καλά αυτή η φίλη της με φίμωτρο την είχε;;; Καλά κάνω εγώκαι την λέω Καφρούλα! (Ανύπαντρη είναι, αλλά αν είχε άντρα τότε σίγουρα θα το λέγαν κάφρο- κατά τα γνωστά ο Γιώργος και η Γιώργαινα...). Ακατάσχετα μπλα, μπλα, μπλα...
-Να σου πω...
Το έπιασα στο αέρα, χάρη θέλει. Να μου πει να πάω τον σκύλο βόλτα. Θα την προλάβω όμως!!
-Μαμά, θα πας εσύ τον μικρό;
-Δεν τον πας εσύ; Πονάει τόσο η μέση μου, αφού να φανταστείς ούτε από το ταξί δεν μπορούσα να βγώ.... μπλα, μπλα, μπλα... (Τα υπόλοιπα δεν τα κατάλαβα, ακατάσχετα πάλι)
Ερώτηση: Γιατί το κάνει αυτό; Ρωτάω κάτι και περιμένω μια μονολεκτική απάντηση, ένα ναι ή ένα όχι. Ποτέ όμως... Όχι, θα κάνει όλη την ανάλυση όλου του παράλληλου σύμπαντος σε συνδιασμό με την κβαντομηχανική θεωρία και πως αυτή συμβαδίζει με τις απόψεις του Αριστοτέλη και συνάδει με τις απόψεις του Σωκράτη και δενξέρωκαιτιαλλοθαπειμαζι!
Κάθομαι στο λαπτόπι μου, ακάθεκτη! Να τα γράψω, να διαβάσω! Μια φωνή από το υπερπέραν σπάει την μουσική...
-Έρχεσαι λίγο μικρούλα μου;
Ωχ, τι ρωτάς ποιός ήταν; Λες και δεν ξέρεις... Η μανούλα!
Οδεύω το ταλαίπωρο προς την κρεββατοκάβαρά της - υπερπέραν- απ'όπου ήρθε η φωνή της και τι να δω??
Σκαρφαλωμένη σε μια σκάλα και άλλαζε κουρτίνες.
-Δώσε μου μια κρεμάστρα ή την σκούπα γιατί δεν φτάνω τα πιαστράκια!
Της δίνω το κοντάρι για τα κρεμαστά (καινούριο φρούτο αυτό, έχει κάτι κερατάκια και το ρυθμίζεις στο ύψος που θέλεις για να μην κρεμιέσαι σαν τον βλάκα από την ντουλάπα για να πιάσεις τα κρεμαστά του "πάνω ορόφου")
-Καλά, τι κάνεις; Εσένα δεν σε πόναγε η μέση σου; Τώρα είσαι πάνω στην σκάλα και αλλάζεις κουρτίνα;;
Τι θα περιμένατε εσείς για απάντηση; Όχι, όχι η μανούλα είναι εδώ για να με κάνει κουλοχέρη!
-Ε, εντάξει... Δεν είμαι σκυφτή για να με πονέσει η μέση!
Χαλόου... Συγνώμη, έχετε δεί πολύ κόσμο να πηγαίνει βόλτα τον σκύλο του σκυφτός; Εκτός και αν υπάρχει πρόβλημα π.χ. Κουασιμόδος. Η μαμά μου δεν ανήκει στην κατηγορία του Κουασιμόδου όμως... Όχι, κλείστε λίγο τα μάτια σας και δείτε το... Σκυφτή με τον σκύλο μπροστά... Απίστευτη... Να δώ τι άλλο θα ακούσω!
Ακάθεκτη εγώ... Να γραψω να διαβάσω! Έλα, πάλι η φωνή από το υπερπέραν...
-Τελικά θα τον πας εσύ ή εγώ;
-ΕΣΥ!
-Καλά τότε, κόψε σαλάτα εσύ!
-Μμμ...
Δυο ντομάτες και ένα κρεμμύδι! Δίπλα ο κάδος για τα σκουπίδια... Μαχαιράκι... Τσακ, τσακ (ωσάν τον Τσάκι Τσαν) έτοιμο και το σαλατικό!
Άσχετο: το κόλπο για να μην σας παίρνουν τα ζουμία όταν έχετε να κάνετε με κρεμμύδια το ξέρετε; Να κλείσετε την μύτη σας, έισπνοές από το στόμα. Σαν να έχετε μπουκώσει από μια παλιο-ίωση ένα πράγμα! Πιάνει με πολύ καλά ποσοστά επιτυχίας! Περίπου 80%! Δοκιμάστε το!
Τα έγραψα και ηρέμησα! Τώρα το θέμα είναι ότι σε μισή ώρα θα είναι στο σπίτι η κυρία ονυχοπλαστικού... Και εγώ ακόμα δεν έχω διαβάσει... Σκρούντ...
*Μα καλά σε αυτό ισνίπς δεν έχουν την πιο καλή γκαρσόνα;; Ούτε από Αλεξίου (κορυφή), ούτε καν από Καλομοίρα (Πφφφφφφφφ....) Θα το κοτσάρω από το γιούτιούμπ μια από αυτές τις μέρες!
Λοιπόν, μιας και θα πάω Κρήτη πρέπει να μπαίνω στο κλίμα... Ότσεΐ;;
Φιλάτσα πορρά, πορρά! Ότσεΐ μπρε;;
"Γιατί με ξύπνησες πρωί μέσα στον ύπνο τον βαθύ;" (Αδεσποτάκη ξέρω ότι σου αρέσει, αφιερωμένο! ;-p)
|
Είμαι επίσης πιστή του τραγουδιού του Νικολή του Παπάζογλου "Μόλις ξυπνήσω το πρωί τα βλέπω όλα μαύρα, θέλω μια κούπα με καφέ και τέσσερα τσιγάρα..."
|
(Για τους μουσικάντηδες της παρέας μας και για του λόγου το αληθές)
Κοιμάμαι λοιπόν ωσάν τον χοίρο, ή ωσάν το βόδι (σίγουρα σαν ζώο, αλλά δεν ξέρω ποιό με σιγουριά). Μπουκάρει ώσαν τον τάυρο σε υλαλοπωλείο η λατρεμένη μου μητερούλα! Τι καλά!
Με την γλυκία της φώνούλα αρχίζει να γκαρίζει πάνω από το κεφάλι μου! ΞΥΠΝΑ!!!
Σκρούντ... Τι αμαρτίες πληρώνω;; Ανοίγω με ζόρι το αριστερό μου μάτι. Να δω τι θα μου πει...
Να πάω λέει εγώ στον καφενέ του πατέρα μου για βοήθεια γιατί η μανούλα μου είχα δουλειές. Κάτι για το φαγητό στον φούρνο μου είπε επίσης..
Και μπούρου μπούρου μπούρου μπούρου... @#$%^*&^%$ ΔΕΝ ΕΧΩ ΠΙΕΙ ΚΑΦΕ ΑΚΟΜΑ, ΜΗΝ ΜΟΥ ΜΙΛΑΣ ΣΟΥ ΛΕΩ!
Έφυγε, όυφ... Να πιώ τον καφέ με την ηρεμία μου. Καφεδάκι, τσιγαρούμπες, μουσικούλα. Ήρεμα κι απλά!
Άντε κοπελιά, σήκω να ντυθείς καλά το κωλοβάρεσες αλλά πρέπει να πάς και στον καφενέ του πατέρα σου! (Η φωνή της λογικής μέσα μου)
Με μπόλικες δόσεις γκρίνιας και πάλι (αν σκεφτείς ότι το πρωί θα κοιμόμουν, μετά θα διάβαζα -δύο μαθήματα δίνω αύριο, και το απόγευμα έχουμε ονυχοπλαστική κατ'οίκον-ένεκα ο γάμος...) Δηλαδή με λίγα λόγια και τελείως απλά μου μάμησε το πρόγραμμά μου!
Όχι, δεν θα με φάει η γκρίνια! Τραγουδώντας μπήκα στο Γαιδούρι μου (το αμάξι μου είναι αυτό, μισός ίππος δύναμη) "Εχώ ένα καφενέ... ", παρακάτω δεν ξέρω... ΝΤΑΛΑΡΑΣ αθάνατος! Πού είσαι Πανούση να δείς!!! Το λέω όσες φορές θέλω και δεν πληρώνω μια! ΝΤΑΛΑΡΑΣ, ΝΤΑΛΑΡΑΣ! Χαχαχαχα!
|
Πάω λοιπόν στο καφενέ με ντεμί διάθεση... Από την μία του γκριάρη και από την άλη της χαράς! Όχι ρε γμτ... Δεν έχω βενζίνη... Και στα βενζινάδικα επίσης δεν υπάρχει βενζίνη... ΠΩΣ ΘΑ ΠΑΩ ΑΥΡΙΟ ΣΤΗΝ ΣΧΟΛΗ???
Μπαίνω μέσα και αρχίζει ο Βέγγος!! Τασάκια, πήγαινε αυτόν τον καφέ στον κύριο με το μπλέ (Ποιόν από όλους; Όλοι μπλέ φοράνε εδωμέσα), νερά πάρε την κανάτα και βάλε νερά, τράβα και στο περίπτερο να πάρεις τσιγάρα γιατί δεν έχω.
Τρέχω αριστερά, τρέχω δεξιά... Μια μπύρα στο τραπέζι έξω... Εκεί αρχίζω να τραγουδάω Αλεξίου "Η πιο καλή γκαρσόνα είμαι εγώ γιατί με τέχνη όλους τους κερνώ..."
Έκανα σεφτέ σήμερα! 3 ωρίτσες 11,70ευρώ! Έχετε πλάκα αν περιμένατε να με πληρώσει ο πατερούλης για την βοήθεια που του έδωσα. Μπουρμπουάρ ήσαντάντουσταν αυτά τα 11,70ευρώ!
Σπίτι πάλι, να τα γράψω λίγο να μου φύγει από μέσα μου και να κάτσω να διαβάσω μέχρι την ονυχοπλαστική! (Αλήθεια, έτσι γράφεται η ονυχοπλαστική - who cares... - παρήχηση... έτσι δεν ακούγονται και οι "χαμηλών ηθών"- πιπέρι...)
Τσουπ, να σου και η μανούλα! Μπλα, μπλα, μπλα, μπλα, μπλα, μπλα, μπλα... Ακατάσχετη λογοδιάρροια... Καλά αυτή η φίλη της με φίμωτρο την είχε;;; Καλά κάνω εγώκαι την λέω Καφρούλα! (Ανύπαντρη είναι, αλλά αν είχε άντρα τότε σίγουρα θα το λέγαν κάφρο- κατά τα γνωστά ο Γιώργος και η Γιώργαινα...). Ακατάσχετα μπλα, μπλα, μπλα...
-Να σου πω...
Το έπιασα στο αέρα, χάρη θέλει. Να μου πει να πάω τον σκύλο βόλτα. Θα την προλάβω όμως!!
-Μαμά, θα πας εσύ τον μικρό;
-Δεν τον πας εσύ; Πονάει τόσο η μέση μου, αφού να φανταστείς ούτε από το ταξί δεν μπορούσα να βγώ.... μπλα, μπλα, μπλα... (Τα υπόλοιπα δεν τα κατάλαβα, ακατάσχετα πάλι)
Ερώτηση: Γιατί το κάνει αυτό; Ρωτάω κάτι και περιμένω μια μονολεκτική απάντηση, ένα ναι ή ένα όχι. Ποτέ όμως... Όχι, θα κάνει όλη την ανάλυση όλου του παράλληλου σύμπαντος σε συνδιασμό με την κβαντομηχανική θεωρία και πως αυτή συμβαδίζει με τις απόψεις του Αριστοτέλη και συνάδει με τις απόψεις του Σωκράτη και δενξέρωκαιτιαλλοθαπειμαζι!
Κάθομαι στο λαπτόπι μου, ακάθεκτη! Να τα γράψω, να διαβάσω! Μια φωνή από το υπερπέραν σπάει την μουσική...
-Έρχεσαι λίγο μικρούλα μου;
Ωχ, τι ρωτάς ποιός ήταν; Λες και δεν ξέρεις... Η μανούλα!
Οδεύω το ταλαίπωρο προς την κρεββατοκάβαρά της - υπερπέραν- απ'όπου ήρθε η φωνή της και τι να δω??
Σκαρφαλωμένη σε μια σκάλα και άλλαζε κουρτίνες.
-Δώσε μου μια κρεμάστρα ή την σκούπα γιατί δεν φτάνω τα πιαστράκια!
Της δίνω το κοντάρι για τα κρεμαστά (καινούριο φρούτο αυτό, έχει κάτι κερατάκια και το ρυθμίζεις στο ύψος που θέλεις για να μην κρεμιέσαι σαν τον βλάκα από την ντουλάπα για να πιάσεις τα κρεμαστά του "πάνω ορόφου")
-Καλά, τι κάνεις; Εσένα δεν σε πόναγε η μέση σου; Τώρα είσαι πάνω στην σκάλα και αλλάζεις κουρτίνα;;
Τι θα περιμένατε εσείς για απάντηση; Όχι, όχι η μανούλα είναι εδώ για να με κάνει κουλοχέρη!
-Ε, εντάξει... Δεν είμαι σκυφτή για να με πονέσει η μέση!
Χαλόου... Συγνώμη, έχετε δεί πολύ κόσμο να πηγαίνει βόλτα τον σκύλο του σκυφτός; Εκτός και αν υπάρχει πρόβλημα π.χ. Κουασιμόδος. Η μαμά μου δεν ανήκει στην κατηγορία του Κουασιμόδου όμως... Όχι, κλείστε λίγο τα μάτια σας και δείτε το... Σκυφτή με τον σκύλο μπροστά... Απίστευτη... Να δώ τι άλλο θα ακούσω!
Ακάθεκτη εγώ... Να γραψω να διαβάσω! Έλα, πάλι η φωνή από το υπερπέραν...
-Τελικά θα τον πας εσύ ή εγώ;
-ΕΣΥ!
-Καλά τότε, κόψε σαλάτα εσύ!
-Μμμ...
Δυο ντομάτες και ένα κρεμμύδι! Δίπλα ο κάδος για τα σκουπίδια... Μαχαιράκι... Τσακ, τσακ (ωσάν τον Τσάκι Τσαν) έτοιμο και το σαλατικό!
Άσχετο: το κόλπο για να μην σας παίρνουν τα ζουμία όταν έχετε να κάνετε με κρεμμύδια το ξέρετε; Να κλείσετε την μύτη σας, έισπνοές από το στόμα. Σαν να έχετε μπουκώσει από μια παλιο-ίωση ένα πράγμα! Πιάνει με πολύ καλά ποσοστά επιτυχίας! Περίπου 80%! Δοκιμάστε το!
Τα έγραψα και ηρέμησα! Τώρα το θέμα είναι ότι σε μισή ώρα θα είναι στο σπίτι η κυρία ονυχοπλαστικού... Και εγώ ακόμα δεν έχω διαβάσει... Σκρούντ...
*Μα καλά σε αυτό ισνίπς δεν έχουν την πιο καλή γκαρσόνα;; Ούτε από Αλεξίου (κορυφή), ούτε καν από Καλομοίρα (Πφφφφφφφφ....) Θα το κοτσάρω από το γιούτιούμπ μια από αυτές τις μέρες!
Λοιπόν, μιας και θα πάω Κρήτη πρέπει να μπαίνω στο κλίμα... Ότσεΐ;;
Φιλάτσα πορρά, πορρά! Ότσεΐ μπρε;;
Πέμπτη 8 Μαΐου 2008
Βγες από το μυαλό μου.
Να διαβάσω... Ευχή...
Δεν είμαι εδώ. Δεν είμαι εκεί. Είμαι και εδώ. Είμαι και εκεί.
Διαβάζω... Λίγο. Και μετά ξανά... Διαβάζω... Λίγο πάλι.
Λίγο, λίγο και πολλές φορές. Σαν την επιγραφή σε εκείνο το κανατάκι.
Διαβάζω αυτα που μου έγραψες. Αυτα που μου είπες.
Ξέρω ότι έκανα σωστή κίνηση σε αυτή την πατρίδα... Σκάκι δεν είναι έτσι κι αλλιώς;
Όλα σκάκι είναι. Μαύρο και άσπρο. Και κινήσεις... Σωστές και λάθος. Και σκέψεις. Να βρεις τις επόμενες κινήσεις του αντιπάλου. Να κερδίσεις την παρτίδα.
Την παρτίδα... Να παίξεις την πατρίδα.
Παιχνίδι; Δεν μοιάζει με παιχνίδι...
Ανασαίνω καθαρά σήμερα. Και χθες... Δεν λέω, αλλά το κεφάλι μου θέλει να σπάσει.
Είμαι μαζόχα μάλλον... Ναι μεν θέλω να είμαι καλά και να περνάω καλά, αλλά δεν θέλω να πληγωνω και κανέναν... Δεν γίνεται όμως έτσι...
Είχα επιλογές. Δύο επιλογές.
1.Να συνεχίσω να καταπιέζω τον εαυτό μου.
2.Να σε πληγώσω.
Διάλεξα το 2, το ξέρω ότι έκανα καλά. Καλύτερα τώρα. Ο χρονος είναι εις βάρος μας. Καλύτερα τώρα. Έκανα καλά, αλλά δεν μου αρέσει που σε πλήγωσα.
Θα μου πεις, έτσι γίνεται πάντα. Δεν βγαίνεις από πόλεμο χωρίς πληγές. Άλλοι περισσότερες, άλλοι λιγότερες. Άλλοι σοβαρά τραύματα, άλλοι γρατζουνιές.
Όλα αυτα γιατί όμως;
Γιατί... Γιατί ότι κι αν γίνει δεν σβήνουν τα παλιά. Γιατί ήσουν ο καλύτερος φίλος μου. Γιατί σε νοιάζομαι. Και αν το θέλεις και αλλιώς, σε αγαπάω. Αλλά με μια αγάπη διαφορετική. Διαφορετική από το "Σ'αγαπώ" που μου έλεγες.
Μου ζήτησες συγνώμη σήμερα. Δεν σου εχω απαντήσει. Ούτε θα σου απαντήσω σύντομα. Πρέπει να φύγουμε... Να χαθούμε λίγο, να σβήσει όλο αυτό μέσα μας.
Θέλω να είσαι καλά και να προσεχείς τον εαυτό σου.
Χθες σου είπα ότι δεν θα επικοινωνήσω πότε ξανά μαζί σου. Δεν σου είπα "προς το παρόν". Ήθελες να το ακούσεις. Δεν θα μας βγάλει πουθενά όμως.
Εξαφανίζομαι. Αλλά θέλω να ξέρεις ότι είμαι εδώ αν χρειαστείς κάτι. Σαν το κολλητάρι σου. Σαν αδερφή σου.
Το ξέρουμε καλά και οι δύο ότι δεν το βλέπεις έτσι. Οσο κι αν το θέλεις, οσο κι αν το θέλω. Δεν το βλέπεις έτσι.
Πάλι Αρβανιτάκη στο ράδιο... "Μένω εκτός"
Δεν είναι τυχαίο. Τόση φόρτιση... Και το τραγούδι...
Καλή σου νύχτα και να προσεχείς. Οι σκέψεις μου θα τριγυρνούν κάπου εκεί κοντά. Αν μπορείς να τις ακούσεις αυτα θα σου λένε.
Δεν είμαι εδώ. Δεν είμαι εκεί. Είμαι και εδώ. Είμαι και εκεί.
Διαβάζω... Λίγο. Και μετά ξανά... Διαβάζω... Λίγο πάλι.
Λίγο, λίγο και πολλές φορές. Σαν την επιγραφή σε εκείνο το κανατάκι.
Διαβάζω αυτα που μου έγραψες. Αυτα που μου είπες.
Ξέρω ότι έκανα σωστή κίνηση σε αυτή την πατρίδα... Σκάκι δεν είναι έτσι κι αλλιώς;
Όλα σκάκι είναι. Μαύρο και άσπρο. Και κινήσεις... Σωστές και λάθος. Και σκέψεις. Να βρεις τις επόμενες κινήσεις του αντιπάλου. Να κερδίσεις την παρτίδα.
Την παρτίδα... Να παίξεις την πατρίδα.
Παιχνίδι; Δεν μοιάζει με παιχνίδι...
Ανασαίνω καθαρά σήμερα. Και χθες... Δεν λέω, αλλά το κεφάλι μου θέλει να σπάσει.
Είμαι μαζόχα μάλλον... Ναι μεν θέλω να είμαι καλά και να περνάω καλά, αλλά δεν θέλω να πληγωνω και κανέναν... Δεν γίνεται όμως έτσι...
Είχα επιλογές. Δύο επιλογές.
1.Να συνεχίσω να καταπιέζω τον εαυτό μου.
2.Να σε πληγώσω.
Διάλεξα το 2, το ξέρω ότι έκανα καλά. Καλύτερα τώρα. Ο χρονος είναι εις βάρος μας. Καλύτερα τώρα. Έκανα καλά, αλλά δεν μου αρέσει που σε πλήγωσα.
Θα μου πεις, έτσι γίνεται πάντα. Δεν βγαίνεις από πόλεμο χωρίς πληγές. Άλλοι περισσότερες, άλλοι λιγότερες. Άλλοι σοβαρά τραύματα, άλλοι γρατζουνιές.
Όλα αυτα γιατί όμως;
Γιατί... Γιατί ότι κι αν γίνει δεν σβήνουν τα παλιά. Γιατί ήσουν ο καλύτερος φίλος μου. Γιατί σε νοιάζομαι. Και αν το θέλεις και αλλιώς, σε αγαπάω. Αλλά με μια αγάπη διαφορετική. Διαφορετική από το "Σ'αγαπώ" που μου έλεγες.
Μου ζήτησες συγνώμη σήμερα. Δεν σου εχω απαντήσει. Ούτε θα σου απαντήσω σύντομα. Πρέπει να φύγουμε... Να χαθούμε λίγο, να σβήσει όλο αυτό μέσα μας.
Θέλω να είσαι καλά και να προσεχείς τον εαυτό σου.
Χθες σου είπα ότι δεν θα επικοινωνήσω πότε ξανά μαζί σου. Δεν σου είπα "προς το παρόν". Ήθελες να το ακούσεις. Δεν θα μας βγάλει πουθενά όμως.
Εξαφανίζομαι. Αλλά θέλω να ξέρεις ότι είμαι εδώ αν χρειαστείς κάτι. Σαν το κολλητάρι σου. Σαν αδερφή σου.
Το ξέρουμε καλά και οι δύο ότι δεν το βλέπεις έτσι. Οσο κι αν το θέλεις, οσο κι αν το θέλω. Δεν το βλέπεις έτσι.
Πάλι Αρβανιτάκη στο ράδιο... "Μένω εκτός"
Δεν είναι τυχαίο. Τόση φόρτιση... Και το τραγούδι...
Καλή σου νύχτα και να προσεχείς. Οι σκέψεις μου θα τριγυρνούν κάπου εκεί κοντά. Αν μπορείς να τις ακούσεις αυτα θα σου λένε.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
