Μην ορκίζεσαι

Μην ορκίζεσαι

Μια ρωγμή φέγγει στα μάτια μας
μια ρωγμή άνοιξε μέσα μας
Μη μιλάς
τα λόγια δε γεμίζουν το κενό για μας
μην πεις πως μ' αγαπάς
Μια ρωγμή κι έπεσε η ζωή
στα μάτια μια ρωγμή και γίναμε εχθροί
Μη μιλάς
δεν έχει πια ταξίδια η νύχτα να με πας
Τα λόγια που ζητάς
φύγανε

Μην ορκίζεσαι
μην ορκίζεσαι μάτια μου
μη μ' αγαπάς
μην κάνεις τον κόπο
Τόσα όνειρα
που σκορπίσανε γύρω μου
δεν γυρνούν ξανά
απλά μ' έναν όρκο
Δε γυρνούν ξανά
τα όνειρα για μας
Δε γυρνούν ξανά
τα σύννεφά μας δύσανε

Μια ρωγμή ανάμεσά μας ζει
μια ρωγμή κι είσαι απέναντι
Μη μιλάς
οι άνθρωποι που φεύγουν
δε μιλάνε πια
κι ας θέλει η καρδιά
φύγανε

Στίχοι: Νίκος Μωραΐτης
Μουσική: Giuseppe Mango
Πρώτη εκτέλεση: Ελευθερία Αρβανιτάκη

Βόλταρα πάλι χθες... Μπερμπάντεψα, σουρτούκεψα! Καλά ήταν!

Μέσα στο αμάξι ξεκινήσαμε πάλι τους μαραθώνιους... Πόσα χιλιόμετρα μετρήσαμε πάλι χθες? Έτσι, δίχως λόγο, δίχως προορισμό. Όπου μας βγάλει ο δρόμος, όπου φυσάει ο άνεμος που λέει και το τραγούδι.

Δεν σου μιλούσα. Απλά καθόμουν εκεί. Δίπλα. Σιωπή, μόνο το ράδιο μαζί με την μηχανή του αυτοκινήτου που μας γρατζούναγαν τα αφτιά.

Στα φανάρια μόνο γύρναγες και προσπαθούσες να δεις σε ποιούς γαλαξίες ταξίδευα. Δεν μπορούσες, το ξέρω.

Μόνο την Ελευθερά θυμάμαι από τα ταξίδια μου χθες. Μόνο αυτό το τραγούδι. Και ξέρεις ήθελα τόσο πολύ να βάλω τα κλάματα εκείνη τη ώρα. Δεν το έκανα, κρατήθηκα. Εγωισμός; Μην με ρωτάς δεν ξέρω να σου πω.

Πάλι βαριά ήμουν χθές. Δύσκολα μου έπαιρνες κουβέντα. Σαν να μην ήμουν εκεί, σαν να μην ήμουν εγώ. Ήμουν; Δεν ήμουν;

Σαν παιχνίδι που παίζουν τα παιδιά! Τυφλόμυγα; Κρυφτό; Που να ξέρω... Μεγάλωσα πια. Δεν παίζω πια.

Από παιδί δεν έπαιζα. Τα βαριόμουν τα παιχνίδια. Και τώρα τα βαριέμαι. Γρήγορα.

Αχ, τι όμορφη που είναι η πόλη το βράδυ. Είναι ρομαντική (σχεδόν) μόνο φωτάκια βλέπεις. Μικρά φωτάκια στο βάθος που σε κοιτάζουν και αδιαφορούν.

Δεν σου αρέσει η σιωπή... Νομίζω σε φοβίζει. Ίσως και να σε αγχώνει. Την έσπαγες συνέχεια. Τόσο άτσαλα.

Γιατί την πλήγωνες έτσι την σιωπή; Πλήγωνες κι εμένα μαζί.

Και πιο πολύ με πλήγωσε το μπλουτούθ σου. Ξέρεις τι λέω. Στο κινητό σου, το ακουστικό. Αυτό με χτύπησε άσχημα. Γιατί;

Τι σε ρωτάω; Εγώ σε πλήγωσα πρώτη με την σιωπή μου. Δεν πειράζει όμως. Την είχα ανάγκη ακόμα κι αν την έσπαγες έτσι άτσαλα.

Ποσό μου έχει λείψει η θάλασσα. Τι κι αν την έβλεπα συνέχεια χθες; Μου λείπει πολύ.

Και ξανά στο μυαλό μου η Ελευθερία. Για μας λέει; Τι χαζή ερώτηση εεε; Ε, και; Τι έγινε δηλαδή; Είμαι χαζή που και που... Πάντα χαζή. Δεν θα το άλλαζα ούτε αυτό.

Δεν μπορώ να καταλάβω όμως. Αλήθεια στο λέω ότι δεν μπορώ. Πως; Γιατί;

Ποιός φταίει; Τι φταίει; Έτσι γίνεται πάντα;

Και μετά μου λες πάλι Σ'αγαπώ... τι να σου πω; Σε κοιτάζω και σου λέω Ναι. Ούτε που καταλαβαίνω τι μπορεί να σημαίνει αυτό το ναι. Άτσαλο ναι.

Ναι. Ρωγμές βλέπω παντού. Ρωγμές. Δεν σε πιστεύω πια νομίζω. Ό,τι και να μου λες δεν σε πιστεύω. Ό,τι και να μου λες με πας πιο μακριά σου. Μάλλον μόνη μου πάω πιο μακριά σου. Γιατί; Αν το βρεις να μου το πεις.

Πάλι κρυώνω σήμερα. Παγώνω. Μάλλον παγώνει η καρδία μου. Μάλλον εξαπλώνεται ο πάγος και στην σάρκα μου. Μάλλον...

Μάλλον, ίσως, μπορεί, δεν ξέρω, γιατί... Όλα μαζί, σαν σαλάτα εξωτική. Θα φας εσύ; Εγώ τρώω μέρες τώρα. Την ίδια σαλάτα. Μέρες είπα; Είμαι και αστεία εκτός από χαζή. Είναι καιρός τώρα που την τρώω...

Δεν γυρνούν ξανά; Δεν έκλαψα χθες, ούτε σήμερα... Πάει καιρός από τότε που έκλαιγα. Χθες δάκρυσε ο ουρανός. Εκεί, στον γυρισμό. Θυμάσαι; Δάκρυσε... Δεν έγινε και τίποτα, μάλλον τυχαίο ήταν. Ξέρεις όμως εκείνη την στιγμή ανάσανα. Ανάσανα έστω και λίγο.

Όχι πως με πνίγεις, αλλά να... σπάς την σιωπή μου όταν την χρειάζομαι πιο πολύ.

Queen Elizabeth 2 ή Τιτανικός; (Καμήλα ή Γουστάρω να χορεύω;)

Ανοίγω σήμερα το πρωί τις πολυαγαπημένες ΚΑΠΕΤΑΝΙΣΣΕΣ και βλέπω ένα άρθρο για το "Queen Elizabeth 2".

Διαβάζω... Διαβάζω...

Η Καμίλα και ο Κάρολος... Πιο συγκεκριμένα σας παραθέτω ένα απόσπασμα

Στα ατού του πλοίου κυρίαρχη θέση κατείχε ο πρώτος του επιβάτης!!! Που δεν ήταν άλλος από τον διάδοχο του αγγλικού θρόνου και μετέπειτα σύζυγο της Νταϊάνας και ακόμη μετέπειτα της Καμίλα... (Χαλαρουΐτα, σε προλαβαίνω και δηλώνω ότι το ομώνυμο τραγούδι δεν γνωρίζω αν συνόδευσε τον πρίγκιπα σε εκείνο το ταξίδι... Προσωπικά προτιμώ πάντως να χορεύω μαζί σου το άσμα στην παραλία της Βάρκιζας παρά να συνταξιδεύσω με τον κύριο αυτό.)

Μμμμ.... Εμένα στην γνωστή καμήλα πήγε ο μυαλός μου... Κατευθείαν όμως... Χώρις ανάσα...

Διάβαζα λοιπόν, διάβαζα, διάβαζα...

Κάποια στιγμή τελείωσε το διάβασμα.

ΜΑΔΑΓΑΣΚΑΡΗ


Ναι, αυτό είναι!



ΦΥΣΕΙ ΚΑΛΩΝΗ!
ΤΟΝ ΩΚΕΑΝΟ ΣΚΙΖΕΙΣ ΜΕ ΚΑΜΑΡΙ ΣΑΝ ΤΟΝ ΤΙΤΑΝΙΚΟ!
ΓΟΥΣΤΑΡΩ ΝΑ ΧΟΡΕΥΩ!!

Και δημιουργείται στο πετεινό κεφάλι μου η απορροία! Κουίν Ελίζαμπεθ 2 ή Τιτανικός;

Δηλαδή σκέψου το λίγο...

Από την μιά το Κουίν Ελίζαμπεθ πάει λένε στο Ντουμπάι (Bye μωρό μου bye, φεύγω για Ντουμπάι θα πάω στα Εμιράτα να έχω ένα χαρέμι και όχι να έχω μια και να με τρελαίνει -λέει ο Σπύρος Λεούσης) να γίνει ξενοδοχείο.

Άπό την άλλη ο Τιτανικός. Συγνώμη κι όλας, αλλά εγώ ακόμα ζωντανό και Α-πνιχτο τον βλέπω τον Λεονάρντο Ντι Κάπριο. Μήπως κάτι γίνεται εδώ;

Άρα στο Ελίζαμπεθ θα γκαργκανιάσουμε από την ζέστη στο Ντουμπάι, και θα έχουμε και τον Πίπη να μας λέει ότι θα μας παρατήσει και θα πάει να φτιάξει ένα χαρέμι. Συγνώμη, αλλά αυτό μου φαντάζει ΚΟΛΑΣΗ !!

Από την άλλη έχουμε τον Τιτανικό που φήμες το θέλουν να βγάζει μπουρμπουλίθρες στα παγωμένα νερά του Ατλαντικού. Φήμες γιατί αν είναι αλήθεια όλα αυτά τότε ΓΙΑΤΙ ΖΕΙ ΑΚΟΜΑ Ο ΛΕΟΝΑΡΝΤΟ ΝΤΙ ΚΑΠΡΙΟ;;;.
Και συνεχίζω στην δεύτερη περίπτωση (του Τιτανικού δηλαδή, μην ξεχνιόμαστε παιδιά) θα χορεύουμε σε εξωτικά και ΣΚΙΕΡΑ μέρη και θα μας λένε ότι είμαστε από την φύση μας καλωνές, ότι δεν τα χρειαζόμαστε τα καλλυντικά... Και γενικά θα μας κάνουν θεές!

Λοιπόν 12 πόντοι από την Χαλαρουίτα στον Τιτανικό!

...Μμμμ, δεν είναι εδώ η Γιουροβίζιον εεε??

Καλά, καλέ... Μην βαράτε!!!

Τότε ΔΑΓΚΩΤΟ ΤΙΤΑΝΙΚΟΣ είναι η ψήφος μου!!!

Κρίμα ρε γμτ...

Το χθεσινό μενού επέβαλε βολτάρισματα από πρωίας. Πρώτα η φαμίλια, βολτούλα, φαγητό, καφέ...

Σπίτι μετά για ανάκτηση δυνάμεων. Μία ώρα μετά δώστου πάλι βολτάρισμα!

Ξεκινήσαμε χωρίς προορισμό, καταλήξαμε Ανάβυσσο. Καφεδάκι με θέα!



Και μέσα στην χαλαρότητα του δειλινού ήρθε η ιδέα!

Να πάρουμε τηλέφωνο τον Μπάρμπα μας! Παίρνουμε λοιπόν, μιλάμε, τα λέμε χαιρόμαστε (μετά από ένα χρόνο γύρισε πάλι σπίτι του)! Τι καλά! Και το τούβλο έπεσε...

-"Έχω και κάτι δυσάρεστα... Πέθανε ο Γιώργης."
-"Τι λες τώρα;"

Ήταν η πρώτη φορά που μίλησα στον ενικό στον Μπάρμπα.

Πέθανε ο Γιώργης.

Μεγάλη Παρασκευή λέει. Ανακοπή. Το έμαθε από την τοπική εφημερίδα.


Δεν γίνονται αυτά βρε παιδιά.

Πέθανε ο Μπόσης. Πέθανε ο Γιώργης.

44 ήταν. Άφησε πίσω του παιδιά και γυναίκα.

Και τι γλέντια κάναμε στην καμπίνα του; Όλοι μαζί γραμματικοί, δεύτεροι, δόκιμοι, τρίτοι, ο μπάρμπας. Όλοι εκεί...



Εδώ είμαστε στον δρόμο για Ευρώπη, μόλις είχαμε φύγει... (βλεπετε από που).

Τι πλακατζής. ΗΤΑΝ

Μισός και βάλε χρόνος από την ζωή μου... Καθημερινά μαζί για δουλειά, κουβεντούλα... Και πλάκες κάνανμε, και κόντρες είχαμε αλλά είμασταν εκεί. ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΙ.

Θυμάμαι τότε που ένα παλικαράκι πήρε το φτυάρι και ξεκίνησε να μου σκάβει τον λάκο στην λαμαρίνα. (Γίνεται; Ε, δεν γίνεται..) Ο Γιώργης εκεί. Τους ξύπνησε.

-"Τι λέτε ρε; Πάμε καλά τώρα; Τον Ντιντί θα ακούσετε; Δεν έχει σταματήσει από την ημέρα που ήρθε να την θάβει. Τι λέτε; Αφού ποτέ δεν έχει δώσει δικαίωμα η Μπουμπού."

(Μπουμπού ήταν ένα από τα ονόματά μου στην δουλειά.)

Εκεί ο Γιώργης.

-"Γιώργη, δεν έχω γάντια..."
-"Έλα, πάρε, να σου δώσω και παπούτσια, αυτά σου έχουν γίνει χάλια."
-"Όχι ακόμα μωρε Γιώργη, σε ευχαριστώ!"

Θυμάμαι στα τέλη του καλοκαιριού που έμαθε ότι ένας από τους γιούς του τράκαρε, ήταν σε κόμμα για κοντά ένα μήνα. Τα περισσότερα ζωτικά όργανα του παιδιού κατεστραμμένα. Ξέφυγε τον κίνδυνο το παιδί, με μόνιμα σοβαρά προβλήματα.

Ο Γιώργης έλεγε: "Εντάξει, το καλό είναι οτι ζεί. Αυτό με νοιάζει. Τώρα τα προβλήματα... Εγώ θα είμαι εκεί."

Και με το μικράκι του, τι αγάπη του είχε του μικρού. "Έλα να με βοηθήσεις να φτιάξω ένα πράγμα να περνάνε οι φωτογραφίες του γιού μου. Έλα εσύ που ξέρεις από υπολογιστές."

Έτσι μου έλεγε. Να βλέπει τον γιό του. Έλιωνε για τον μικρό, τα έδινε όλα. Αλλά και ο μικρός του είχε τρελή αδυναμία (αν και μόλις 1,5 έτους ο μικρός). Είχαν έρθει οι δικοί του "μέσα" κάποια στιγμή και το ξέρω.

Τον είχα αδικήσει κάποιες στιγμές. Είχα δίκιο; Δεν είχα; Δεν το έμαθα ποτέ. Δεν θέλω πια να το μάθω.

Είτε δίκιο είχα, είτε άδικο... Αργά, είναι πια αργά. Δεν θέλω να σου πω κάτι. Μόνο ότι δεν θα σε ξεχάσω ρε Γιώργη. Μόνο αυτό.

Το τελευταίο μου είναι έλεγες... Θα τα παρατήσω έλεγες...

Έλεγες... Τώρα πια σιωπή.

Luck και lack...
Τύχη και έλλειψη...

Άντε ρε Γιώργη, εσύ δεν τα γούσταρες τα μελοδράματα.΄Τσίτα τις μουσικές είχες πάντα! Έτσι για να έρχεται ο Γιούρι και να γκρινιάζει...

Δικό σου ρε Γιώργη, το τραγούδι που είχες κολλήσει!

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΩΓΟΥ-ΤΡΙΑ ΚΛΙΚ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Ένα όμορφο πάντρεμα. Αγγελάκας και Γώγου. Έτσι, μια διαφορετική Πρωτομαγιά λανσάρει η Χαλαρουίτα φέτος!

H Γκαντεμόσαυρα

Καλά τα έλεγα χθες τελικά...

"Αν έχει καλό καιρό αυριό θα βάλω το μαγιό μου και θα πάω στη θάλασσα"

Ξύπνησα λοιπόν σήμερα το μεσημέρι (μην σπάσουμε και την παράδοση των διακοπών) με
όρεξη!

Σήμερα θα κάτσω να διαβάσω! 3 μαθήματα δίνω την εβδομάδα που έρχεται...

Λοιπόν, τι χρειάζομαι...

Τα βιβλία και τις σημειώσεις μου. Στυλό, μολύβι και τετράδιο για επι τόπου σημειώσεις από το βιβλίο. Τα γυαλιά μου (αστιγματισμός...). Μουσική που θα μπορέσει να με χαλαρώσει για να διαβάσω. Αυτά για αρχή!!

Ξεκινάω κι εγώ σαν παιδί! Να τα βιβλία, τα τετράδια, τα στυλό, τα μολύβια, οι σημειώσεις. Τα γυαλιά μου που είναι;;;;

Ψάξε να τα βρεις... Τι στην αποθήκη κοίταξα (έχω να φορέσω περίπου 6 μήνες...), άδειασα όλα μου τα συρτάρια, κοίταξα κάτω από τα κρεβάτια, στο σπιτάκι του σκύλου... Τα βρήκα τελικά... Στο γραφείο τα είχα, δίπλα στα σιντί!

Να βρώ την ύλη τώρα... Μήνυμα στον "Ζαφείρη" για πες την ύλη... Μήνυμα και στην "Γοννίδης"... Θέλετε να σας πω; (Θέλετε, δεν θέλετε εγώ θα σας πω)

1ο μάθημα: 2 φορές έχει γίνει παράδοση και αυτή με παρενθέσεις, προίκα μας 4 κεφάλαια! Έτσι για να έχουμε!

2ο μάθημα: 3 κεφάλαια (βαρβάτο μάθημα) με ατμολέβητες, κ.λ.π....

3ο μάθημα: Ύλη κατά βούληση;; Δηλαδή;; Διαβάστε παιδιά και κάτι θα βάλουμε!!!

Όλε!!!

Γαμώτο... Κι αυτή η μουσική στο ράδιο μου αποσπά την προσοχή... Θα σκαρφαλώσω μια στιγμή στο πατάρι να βρω τις κασέτες του καιρού εκείνου...

Να το πρώτο τηλέφωνο, σκαρφαλωμένη στο πατάρι να ψάχνω τις κασέτες με το ένα χέρι και στο άλλο το κινητό...

Να και οι κασέτες...

Πάμε πάλι στο δωμάτιο!

Εεεε, όχι ρε παιδία δεν είναι δυναμόν...

Χθες το βράδυ άλλαξα σεντόνια και ο σκύλος μου έχει ξαπλάρει φαρδύς πλατύς... "Κατέβα ρε τρόμπα!!" του είπα με τις κασέτες στις τσέπες σαν πιερότος του παλιού καιρού. Τίποτα αυτός με κοίταζε με το σπινθηροβόλο βλέμμα της γελάδας!

Το κατέβασα αγκαλίτσα και τον έβαλα στο κρεβάτι του. Σεντόνια!!!

Άλλαξα και τα σεντόνια!

Άντε να κάτσουμε να διαβάσουμε τώρα! "Ήρθα μικρούλα μου! Είχα πάει στην θεία και μετα.... μπλα, μπλα,μπλα...." Η μαμά μου ήρθε σπίτι (σκρουντ). Να, πετάγεται και η θεία μου που κοιμόταν στο σαλόνι... (Λόγω δουλειάς και επειδή είναι μακριά το σπίτι της της κάνουμε το κρεβάτι, μην είστε πονηρά μυαλά βρε!)

Δώσε κι εκεί άλλη μισή ώρα καθυστέριση!

ΝΤΡΙΝ, ΝΤΡΙΝ, το τηλέφωνο πάλι.

Η νύφη μου (ωσονούπω)! μπλα, μπλα, μπλα, μπλα... "Άγχος έχω μωρέ με τα μαθήματα..." (έλεγα κι ξαναέλεγα εγώ...) και δώστου πάλι... μπλα, μπλα, μπλα, μπλα...

Το κλεισαμε! Άντε να διαβάσω επιτέλους! Ρε γαμώτο μου, μετά από τόσες ώρες και τόσες παρεμβολές μόνο όρεξη για διάβασμα δεν έχω. Κάτσε, θα πάω να κάτσω με τα βιβλία μου στο κρεβάτι που είναι δίπλα στο παράθυρο, μπας και με το πράσινο τοπίο μου έρθει η όρεξη!

Κάτσε να ανοίξω πρώτα το παράθυρο, μην πάω και χτυπήσω και κανένα κεφάλι...

ΜΠΟΥΜ

Έπεσε η κουρτίνα, το κουρτινόξυλο και η βάση του κουρτινόξυλου που θα έπρεπε να είναι βιδωμένη στον τοίχο βρέθηκε σε μια τροχία (μόλις λίγα εκατοστά από το κεφάλι μου) στο πάτωμα!

ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!

Τρέχω στο σαλόνι στην μάνα μου...

-"Μαμά πείραξες καθόλου την κουρτίνα μου;"
-"Όχι παιδί μου!!"
-"Και εκείνα τα κρικάκια που ήθελες να πάρεις... Δεν τα πήρες τελικά;;"
-"Τα πήρα, σήκωσα τη μια μεριά του κουρτινόξυλού σου και τα πήρα!"
-"Ναι, αλλά ξέρεις μου ήρθε στο κεφάλι σήμερα!"
-"Α."

Όχι, σας προκαλώ να μου απαντήσετε! Όχι προκαλώ, ΑΠΑΙΤΩ, εσείς πως θα διαβάζατε μέσα σε αυτόν τον χαμό;;;;;;;

ΈΛΕΟΣ ΠΙΑ ΟΥΤΕ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΩ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ;;;;

ΑΣ ΦΥΣΗΞΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΜΠΑΣ ΝΑ ΦΥΓΕΙ ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΣΥΝΝΕΦΑΚΙ ΑΠΟ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΜΟΥ!

Through the glass - Stone sour

I'm looking at you through the glass
Don't know how much time has past
Oh, God it feels like forever
But no one ever tells you
That forever feels like home
Sitting all alone inside your head

How do you feel?
That is the question
But I forget
You don't expect an easy answer

When something like a soul
Becomes initialized
And folded up like paper dolls and little notes
You can't expect the bitter folks
And while your outside looking in
Describing what you see
Remember what your staring at is me

Cause' I'm looking at you through the glass
Don't know how much time has past
All I know is that it feels like forever
And no one ever tells you
That forever feels like home
Sitting all alone inside your head

How much is real
So much to question
An epidemic of the mannequins
Contaminating everything
And if that came from the heart
It never did, right from the start
Just listen to the noises(Now I'm more, instead of voices)

Before You tell yourself
It's just a different scene
Remember it's just different from what you've seen

I'm looking at you through the glass
Don't know how much time has past
Now all I know is that feels like forever
And no one ever tells you
That forever feels like home
Sitting all alone inside your head

Cause' I'm looking at you through the glass
Don't know how much time has past
Now all I know is that it feels like forever
And no one ever tells you
That forever feels like home
Sitting all alone inside your head

And it's the stars... the stars... that shine for you
And it's the stars... the stars... that lie to you

I'm looking at you through the glass
Don't know how much time has past
Oh, God it feels like forever
But no one ever tells you
That forever feels like home
Sitting all alone inside your head

Cause' I'm looking at you through the glass
Don't know how much time has past
All I know is that it feels like forever
But no one ever tells you
That forever feels like home
Sitting all alone inside your head

And it's the stars... the stars... that shine for you
And it's the stars... the stars... that lie to you
And it's the stars... the stars... that shine for you
And it's the stars... the stars... that lie to you

Oh, when the stars... Oh, when the stars... they lie

Mαρόκο

Στο Μαρόκο έχω βρεθεί αρκετές φορές. Κυρίως Μοχαμεντία, αλλά και Καζαμπλάνκα.

Το τραγουδάκι αυτό ήταν από τα αγαπημένα του DJ σε εκέινο το μπαρ στην Μοχαμεντία που συχνάζαμε πίνοντας ατελείωτα ποτάμια αλκοόλ.

Το φωτογραφικό υλικό δεν είναι όλο δικό μου, η οικογένεια με τις εκδρομές της όμως συμβάλαν και πάλι...

Όμορφος τόπος το Μαρόκο. Όμορφος ακόμα και για τις λίγες ώρες που μπορεί να έμεινα εκεί. ΑΝΑΤΟΛΗ... Απλά ΑΝΑΤΟΛΗ!!

Βέβυλος - Βαβυλώνα

ΒΕΒΗΛΟΣ

Αυτά που σου φτιάξαν ρε μπούλη με στοργή
εγώ τα κοίταγα να λιώνουνε στη γη
όταν εσένα σε τυλίγανε με χάδια
εγώ είχα μάθει να παλεύω στα σκοτάδια
και ρωτάς γιατί μισώ τόσο και τους δυο μας
γιατί δε μοίρασαν καλά ρε τ’ όνειρό μας
κι έτσι βολεύτηκες κι εγώ τραβήχτηκα μακριά
είχες το φάρμακο μα εγώ ήθελα την γιατρειά
εσύ είχες φίλους και παιχνίδια κι όλα ωραία
είχα ένα σκύλο τον ίδιο αλήτη για παρέα
πήγες σχολείο το μόνο που ζήλευα από σένα
ήσουν εντάξει εγώ τα ’χα χαμένα
φώναζες πατέρα φώναζα αφεντικό
εσύ είχες πάντα δίκιο εγώ ήμουν το κακό
και μου ζητάς να κατεβάσω τη φωνή μου
εγώ που πρώτα απ’ όλα είχα σκοτώσει τη ζωή μου

Γράψε στ’ αρχίδια σου τους φλώρους και συνέχισε να λες
ό,τι γουστάρεις και κάνε ρε ότι θες
σπάστα όλα και γάμα τους το σπίτι
βγάλ’ τους κι όλα όσα χαρήκανε απ’ τη μύτη
γίνε εφιάλτης γίνε ένα όνειρο κακό τους
γκρέμισε κάθε τι καλό τους και δικό τους
μα σκέψου λίγο αν τ’ αντέχει η ψυχή σου
κι αν δεν έχασες τελείως το παιχνίδι της ζωής σου



Ρε κάνε μου τη χάρη τις συμβουλές σου αλλού
εγώ χαίρομαι τη λόξα του μυαλού σου του θολού
τώρα λοιπόν μη μου τα λες αλλιώς
εσύ που κι απ’ την τρέλα είσαι πιο τρελός
μπορεί να ’μαστε αδέρφια μα λόγος δε σου πέφτει
να μιλάς για κάποιον που θα σε βγάλει ψεύτη
εγώ την είδα έτσι κι έτσι θα τελειώσω
και ό,τι βρεθεί μπροστά μου ξανά θα βεβηλώσω
τώρα για εξηγήσεις νομίζω είναι αργά
γουστάρω που θα φύγω μ’ αυτούς σιγά σιγά
βλέπεις στη ζωή πάντα φεύγανε παρέα
όσα γκρεμίσαμε και φτιάξαμε ωραία.

Είμαι στο τέλος δε θέλω να γλιτώσω
είμαι ένας Βέβηλος θέλω να σε πληγώσω
πως μου ζητάς να κατεβάσω τη φωνή μου
εγώ που έχω σκοτώσει πρώτα απ’ όλα τη ζωή μου
Είμαι στο τέλος δε θέλω να γλιτώσω
είμαι ένας Βέβηλος θέλω να σε πληγώσω
πως μου ζητάς να κατεβάσω τη φωνή μου
εγώ μαλάκα δε χαρίζω την ψυχή μου.

Η εικόνα δεν χαρίζει κάτι. Στην προκειμένη περίπτωση όμως ό στίχος είναι καθόλα ανατρεπτικός και επαναστατικός. Σαν μια μπουνιά στο στομάχι. Δυνατός στίχος, λίγο "χυδαίος" ίσως για κάποιους. Αλλά βαθύς στίχος.

Την Βαβυλώνα την έμαθα από σπόντα πριν από χρόνια. Ο Βέβυλος (το τραγούδι) δεν ξέρω γιατί αλλά σημαίνει πάντα κάτι πολύ περισσότερο για εμένα. Ξυπνάει μέσα μου το μικρόβιο της επανάστασης μάλλον.

Δεν είναι κακό... Η Πρωτομαγιά είναι προ των πυλών.

Και όπως λέει και ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου: "Πρώτη του Μάη, δεν είναι αργία, είναι απεργεία, γιορτάζει η εργατειά"

Epitaph - King Crimson

Τι τραγούδι κι αυτό;;

Ύμνος.



Σαν στριμένo άντερο που είμαι δεν βρήκα κανένα βίδεο που να με εκφράζει 100% γι'αυτό και αυτή την φορά έχουμε 2 βίδεα!

EPITAPH

The wall on which the prophets wrote
Is cracking at the seams.
Upon the instruments of death
The sunlight brightly gleams.
When every man is torn apart
With nightmares and with dreams,
Will no one lay the laurel wreath
When silence drowns the screams.

Confusion will be my epitaph.
As I crawl a cracked and broken path
If we make it we can all sit back
And laugh.
But I fear tomorrow I'll be crying,
Yes I fear tomorrow I'll be crying.

Between the iron gates of fate,
The seeds of time were sown,
And watered by the deeds of those
Who know and who are known;
Knowledge is a deadly friend
When no one sets the rules.
The fate of all mankind I see
Is in the hands of fools.

Confusion will be my epitaph.
As I crawl a cracked and broken path
If we make it we can all sit back
And laugh.
But I fear tomorrow I'll be crying,
Yes I fear tomorrow I'll be crying.

Υ.Γ.: Για αυτό το βίδεο υπεύθυνος είναι ο Pavlos και οι μουσικές του! Pavlos, σε ευχαριστώ για το έρεθισμα!

Η αβάσταχτη αλαφρότητα του είναι μου!

Ονομάζομαι Χαλαρουίτα.

Ετών 24,5 (Προσοχή το κόμμα 5 είναι που κάνει την διαφορά)

Άγαμη (αλλά όχι και το άλλο που έχει την ίδια ρίζα αλλά κατάληξη -τη).

Φωτογραφία έχω βάλει ένα ψάρι! Τον Μιχάλη (έτσι νομίζω ότι μου το είπαν κάτι γεροναυτικοί). Ο Μιχάλης ήταν (κάποτε) ένα πεινασμένο ψαράκι. Μέσα στην πείνα του λοιπόν προσπάθησε να φάει ένα μικρότερο ψαράκι. Ο άνθρωπος όμως τους τσάκωσε στα πράσα... Έτσι έχουμε έναν Μιχάλη με την μπουκιά στο στόμα.

Ζωή και Θάνατος.

Την Ζωή την γνώρισα στα Χανιά πρωτοχρονιά του 2005.

Τον Θάνατο τον γνώρισα στον τοίχο μιας καφετέρειας που πήγαινα με την παλιοπαρέα μετά το σχολείο. Πολλά χρόνια πριν... Θα πρέπει να ήταν κάπου στα τέλη της δεκαετίας του '90.

Θέλω
Απόψε
Να
Αγκαλιάσω
Το
Όνειρο
Σφιχτά

Αυτό έγραφε στον τοίχο. Έτσι τον γνώρισα τον Θάνατο, στον τοίχο πίσω από το τραπέζι μας.

Θυμάμαι όταν ακόμα ήμουν πιτσιρικάκι. Ο αδερφός μου (7 χρόνια μεγαλύτερος) πήγαινε σχολείο. Κλάμα... και φασαρία κάθε πρωί... "Γιατί να πηγαίνει μόνο ο αδερφόςμου και όχι και εγώ; Θέλω και εγώ να πάω στο σχολείο!". Και πήγα τελικά! Ο τότε διεθντής με συμπόνεσε και με γράψαν χαριστικά στο ΠΡΟΝΗΠΙΟ! Τι χαρά κι αυτή!!

Στα διαλείμματα δεν έπαιζα με τα άλλα παιδάκια (τα βαριόμουν αφάνταστα...) παρά καθόμουν στο πεζούλι με την κυρία Φανή (η νηπιαγωγός μου, καταπληκτικός άνθρωπος) και μιλάγαμε.

*Βασικά σας είπα ψέματα... Την ζωή την γνώρισα πολύ πιο πριν από το 2005. Την γνώρισα και αυτή αλλά και το άγγιγμα του θανάτου στην γέννησή μου. Είχαμε (μαζί με την μαμά) μπει αισίως στον 10ο μήνα. Με τους γιατρούς να λένε ότι δεν γίνεται τίτοτα πια. Ότι ή θα χαθεί το μωρό ή ακόμα υπάρχει κίνδυνος να χαθεί και το μωρό και η ματέρα του... Δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα, μόνο να περιμένουν να χαθεί ο μωρό.

Τους την έφερα όμως!! Και το μωρό και η μαμά του ζήσαν. Εκεί μπορώ να πώ ότι ένιωσα (αν και δεν θυμάμαι τίποτα) τις δύο όψεις του νομίσματος.

Πάντα κωλόφαρδο παιδάκι ήμουν! Και μου αρέσει αυτό! Δεν λέω ότι είχα τα πάντα στο πιάτο. Συνήθως τρώω πολλά χαστούκια μέχρι να γίνει αυτό που θέλω. Πέφτω, τρώω τα μούτρα μου, ματώνουν τα γόνάτά μου, αλλά σηκώνομαι ΠΑΝΤΑ και το τέλος πετυχαίνω αυτό που θέλω. Τύχη το λέω αυτό. Τύχη για πολλούς και δίαφορους λόγους.

Τύχη γιατί μαθαίνω να γίνομαι πιο σκληρή με τον εαυτό μου... Ίσως αυτό να είναι τύχη. Τέλος πάντων, μια φορά τον στόχο μου τον πετυχαίνω.

Περίεργο τυπάκι η Χαλαρουίτα. Την μια είναι έτσι, την άλλη... γιουβέτσι! Μπορεί από μια και μόνο σκέψη (ποτέ χωρίς βάση σκέψη) να τα τινάξει όλα στον αέρα. Έτσι, χωρίς να δώσει ποτέ λόγο σε κανέναν, εξαφανίζεται.

Σίγουρα θα μπορούσε να είναι σκουληκίαρης. Θα μπορούσε να είναι το τέλειο πρότυπο του φαλλοκράτη άνδρα... Αλλά είπαμε... κοριτσάκι η Χαλαρουίτα.

Είναι πολύ Καφρούλα κατα βάθος. Είναι ξέρετε σαν τα τυπάκια "Αγάπη μου πάω για τσιγάρα, θέλεις κάτι;" και τελικά ποτέ δεν επιστρέφουν. ΘΕΑΤΡΙΝΑ, μεγάλη θεατρίνα.

Αλλά και έχει και άλλα κακά... Οι δικοί της φίλοι και αγαπημένοι είναι υπεράνω όλων. Δεν αντέχει να τους βλέπει να μην γελάνε. Για χάρη τους γίνεται ο μεγαλύτερος καραγκιόζης που υπήρξε ποτέ. Μόνο να μην της καρφωθεί στο μυαλό ότι τρέχει κάτι στα κλέφτικα...

Απλά θα εξαφανιστεί... Ποτέ ξανά δενθα της μιλήσετε. Με την απορροία θα μείνετε. "Τι έγινε; Έκανα κάτι; Έπαθε κατί; Λες να πέθανε;"

Επίσης βαριέται πολύ εύκολα. Αν κάτι δεν την γεμίζει το βαριέται πολύ άνετα. Αυτός είναι και ένας λόγος που δεν θέλει να κάνει πολλά πράγματα.

Ένας άλλος λόγος είναι ότι βρίσκει εξαιρεικά ενδιαφέρον και παραγωγικό το μεσοδιάστημα φθοράς και αφθαρσιάς. Είναι σαν να κάνεις ένα απέραντο μακροβούτι και να βγαίνει στην επιφάνεια την στιγμή που δεν έχει ούτε για δείγμα οξυγόνου...

Ανάσταση...

Γουρούνι μέχρι αηδίας η κοπελιά. Δεν χαμπαριάζει μπορεί να μιλάει με λεπτομέριες για το αποχετευτικό σύστημα καιπαράλληλα να καταβροχθίζει τα κοψίδια με καταπληκτική ευκολία και λαιμαργία.

Της αρέσει να πειράζει τον κόσμο. Και να χαμογελάει στον κόσμο. Ξέρετε, δοκιμάστε το μια μέρα, να χαμογελάτε απο καρδιάς στον κάθε άνθρωπο που συναντάτε μπροστά σας! Ξέρετε πολλοί θα σας περάσουν για διανοητικά καθυστερημένο, υπάρχει ενδεσόμενοόμως να βρείτε έστω και έναν άγνωστο να σας ανταποδώσει το χαμόγελο. Δεν έχει άλλο αυτό το αίσθημα που σας χαμογελάει ένας άγνωστος...

Πολύ περιέργο τυπάκι, δεν νομίζετε; Έχει φτιάξει τον δικό της μοναδικό κώδικα και πολλές φορές είναι εκεί μα δεν υπάρχει. Απλά είναι στη κοσμάρα της. Και μεταξύ μας πολύ το γουστάρει αυτό πολλές φορές. Μερικές φορές της έρχεται αναγούλα από όλα αυτά που αντικρύζει γύρω της. Εμετικές φυσιογνωμίες της ανάβουν πολύ άσχημα τα λαμπάκια.

Αυτά για αρχή, αν μου έρθει και κάτι άλλο θα υπάρξει συνέχεια.

Υ.Γ.:Αν σας ενόχλησε αυτό το κείμενο... Πάρτε φόρα και... "αερίστε" μου τα... μήδεα λαχνήεντα μου!

Με εκτίμηση και σεβασμό Χαλαρουίτα!