tag:blogger.com,1999:blog-74567112761098552522012-01-09T16:14:38.410+02:00χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.comBlogger1211100tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-447180426451111102010-12-09T13:47:00.002+02:002010-12-09T14:00:41.193+02:00Ένα ταξίδι στην Αίγυπτο.<br />Ένα ταξίδι από Αίγυπτο.<br />Ένα ταξίδι και μια βαλίτσα.<br />Μια μέση δανισμένη. Σε κάθε βήμα τρίζει και βρυχάται.<br />Στη μέση και εμείς.<br />Μεταξύ του θυμάμαι και του ζω.<br />Ένα γραπτό.<br />Μια διαίσθηση.<br />Αντίθετοι κανόνες.<br />Κάθετες απόψεις.<br />Και;<br />Τώρα; <br />Πως να κάνω το όνειρο να σταματήσει;<br />Πως η φαντασία πρέπει να περάσει στο αποθηκάκι;<br />Πως;<br />Αλήθεια είναι;<br />Πραγματικά δεν ξέρω.<br />θα μπω στην Αττική.<br />Μούδιασμα νιώθω.<br />Νέυρα, χαρά, ανυπόμονη...<br />3 ώρες;<br />Ούτε καν...<br />Γίνεται;<br />Μια νέα αρχή;<br />Μια συνέχεια;<br />Το ίδιο παραμύθι;<br />Ένα σταυρουδάκι για τον λαιμό.<br />Στο πέρασμα με τους μύστες μια αλήθεια.<br />Το τζάκι θα ανάψει.<br />Η φωτιά του δε θα κάψει όμως.<br />Όχι ακόμα.<br />Γιατί τρέμεις καλό μου;<br />Πόσοι μήνες έρχονται σήμερα;<br />Πόσα δάκρυα θα ξεπλυθούν με καινούρια δάκρυα;<br />Κρυώνω και ζεστένομαι.<br />Και μάτσο όλα.<br />Τα λαμπάκια ένα κουβάρι.<br />Ένα κουβάρι.<br />Το κεφάλι μου πια...<br />Σταμάτα.<br />Αλήθεια είναι;<br />Arrive or departure;<br />Έρχεσαι και μια εγώ φεύγει.<br />Έρχεσαι και ξυπνάει το μέσα μου εγώ.<br />Η θάλασσα... αχ, η θάλασσα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-44718042645111110?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-17373681754358357812010-11-08T21:59:00.002+02:002010-11-08T22:25:09.383+02:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/-4ey1s12K0I?fs=1&amp;hl=el_GR"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/-4ey1s12K0I?fs=1&amp;hl=el_GR" width="425" height="344" allowScriptAccess="never" allowFullScreen="true" wmode="transparent" type="application/x-shockwave-flash"></embed></object><br /><br />Και τι είμστε λοιπόν? Ένα αστείο... Μια φάλτσα συγχωρδία...<br /><br />Τίποτα, χωρίς αύριο, χωρίς χθες... μόνο το σήμερα μας σώζει... <br /><br />Χθές ήσουν καλά. ΧΘΕΣ. Αύριο;<br /><br />Χθες ήσουν νεκρός. ΧΘΕΣ. Αύριο;<br /><br />Αύριο δεν σε θυμάται κανένας.<br /><br />Είμαστε σαν τους φάρους στο λιμάνι. Εκεί την μέρα. Και το βράδυ μας βλέπουν μέχρι που κάνουμε ένα κενό... ένα σκοτάδι... και εκεί όλα έχουν τελειώσει.<br /><br />Γιατί έτσι; Γιατί; Σκατά ρε... Γιατί πάντα έτσι ήταν.<br /><br />Και τι χρωστάς εσύ να ξυπνήσεις και να δεις το θέαμα. Τίποτα...<br /><br />Και γιατί αύριο θα πρέπει να ντυθώ στα μαύρα; Δεν πρέπει... Όχι, σίγουρα δεν πρέπει. Εγώ το θέλω.<br /><br />Και να σου πω και κάτι; Δεν γουστάρω να έρθω. Σίγουρα δεν γουστάρω να έρθω...<br /><br />Αλλά θα είμαι εκεί. <br /><br />Αλλά τα βράδυα τι όμορφα που μυρίζει η γη...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-1737368175435835781?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-26434015779025133432010-11-05T00:03:00.000+02:002010-11-05T00:05:24.410+02:00<object style="background-image:url(http://i1.ytimg.com/vi/XsvQr2iF4AU/hqdefault.jpg)" width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/XsvQr2iF4AU?fs=1&amp;hl=el_GR"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/XsvQr2iF4AU?fs=1&amp;hl=el_GR" width="425" height="344" allowScriptAccess="never" allowFullScreen="true" wmode="transparent" type="application/x-shockwave-flash"></embed></object><br /><br />It's gonna be a really heavy weather baby...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-2643401577902513343?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-16386254930421469402010-10-27T02:56:00.004+03:002010-10-27T03:32:53.051+03:00Χαμένες αγάπες... χαμένες για πάντα στιγμές...<br /><br />Θέλω τώρα να ξαπλώσω στην αγκαλιά σου. Δεν θέλω τίποτα άλλο, την αγκαλιά σου μόνο. Πάνω στη γη και οι δυο... Μια τόσο μικρή γη και όμως τόσο μακριά.<br /><br />Θέλω να σε ακούσω. Ξέρω ότι δεν μπορώ να σε έχω τώρα που σε χρειάζομαι. Τουλάχιστον να μου πεις τι σου είπαν οι γιατροί. <br /><br />Θέλω να φύγω και απορρείς. Και εσύ θέλεις να κάτσεις. <br /><br />Πες μου γιατί να κάτσω εγώ; Μου λες αν θα έρθεις θα τρελαθείς. Το πέρασες μια κι δεν το θέλεις πάλι. Ούτε και εγώ το θέλω.<br /><br />Να σου πω κάτι; Και εγώ φρικάρω εδώ. Και όχι που είμαι ακόμα εδώ όυτε ότι δεν περνάω καλά... αλλά μου λείπεις και σε χρειάζομαι.<br /><br />Και ναι... Δεν είμαι καλά, ούτε είναι όλα οκ. Αν δεν είσαι εδώ τίποτα δεν είναι ίδιο.<br /><br />Χτύπησα χθες. Εσύ έφευγες για το νοσοκομείο. Σε ένα σίδερο στην άκρη του δρόμου. Κομματιάστηκε το παντελόνι μου και έσκισα και τον μηρό μου. Δεν είναι σοβαρά. Μέχρι να βρεθούμε θα έχει γιάνει...<br /><br />Θέλω να ψάξεις να μου βρεις σπίτι να νοικιάσω να μείνουμε μαζί. Και εσύ αν δεν θέλεις να μείνουμε μαζί να μείνω μόνη μου.<br /><br />Εγώ θέλω να είσαι καλά για να είμαι ευτυχισμένη. Εσύ θέλεις να είμαι καλά για να είσαι ευτυχισμένος.<br /><br />Εγώ σε θέλω εδώ. Δεν με νοιάζει. Να μην μου μιλάς. Να σε νιώθω δίπλα μου μόνο.<br /><br />Το ξέρεις ότι δεν τα παρατάω, αλλά όταν θα τα παρατήσω θέλω... πολλά...<br /><br />Θέλω μαυράδια πολλά... Μαρουλάκι μαρουλάκι... έστω...<br /><br />Θέλω την αρκούδα. Πρωινό καφέ. Ταινία...<br /><br />Θέλω... Θέλω... Μαζί θέλω... <br /><br />Θέλω να σε δω. Θέλω να είσαι εδώ...<br /><br />Θέλω πίσω το χέλλλλι μου!<br /><br />Θέλω να πάμε με τα παιδιά εκδρομή. Να πάμε για ψάρεμα. Να με μάθεις ψαροντούφεκο. Να πάμε στο Μέτσοβο...<br /><br />Θέλω να κάτσεις κάτω και να γκρινιάζω. Όχι γιατί έχω κάτι, αλλά για να πω ότι γκρίνιαξα.<br /><br />Θέλω να έρθεις πάλι στον καναπέ και να μου φέρεις εκείνες τις φοβερές μακαρονάδες που φτιάχνεις και να με ταίσεις και μετά να τσακωνόμαστε για το ποιός θα πλύνει τα πιάτα. Και όταν θα μπεις για μπάνιο να πάω να τα πλύνω εγώ και μετά να τσακωθούμε γιατί τα έπλυνα.<br /><br />θέλω να τσακωθούμε.<br /><br />Να τα σπάσουμε όλα. Και μετά να τα βρούμε και πάλι.<br /><br />Δεν θέλω να παραμιλάω πια στον ύπνο μου και να σε παρακαλάω να μην φύγεις.<br /><br />Δεν θέλω να σε έχω μόνο στα όνειρά μου...<br /><br />Θέλω να δω το βράδυ εφιάλτη ενώ θα είμαι στην αγκαλιά σου και να μου πεις να μην φοβάμαι. Θέλω να ξυπνήσω το βράδυ ενώ κοιμάσαι και να βγω έξω για τσιγάρο και να σκύψεις πάνω μου να με φιλήσεις και να με περιμένεις να πάμε πάλι μαζί για ύπνο.<br /><br />Και θέλω να σε ξυπνήσω το βράδυ γιατί δεν μπορώ να ανοίξω το μπουκάλι και να το ανοίξει εσύ για μένα. Και να βλέπω ότι δεν κάνεις αγγαρία...<br /><br />Θέλω να ζήσω ότι ζούσα μαζί σου πριν φύγουμε και ότι ζήσαμε έστω για λίγο στην Αλεξάνδρεια...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-1638625493042146940?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-49820997507929670312010-10-12T05:21:00.000+03:002010-10-12T05:22:35.671+03:00<object style="background-image:url(http://i4.ytimg.com/vi/CIEwwaaF9N8/hqdefault.jpg)" width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/CIEwwaaF9N8?fs=1&amp;hl=el_GR"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/CIEwwaaF9N8?fs=1&amp;hl=el_GR" width="425" height="344" allowScriptAccess="never" allowFullScreen="true" wmode="transparent" type="application/x-shockwave-flash"></embed></object><br /><br />Ίσως<br /><br />Κάτι στον έρωτα μένει κρυφό<br />Ίσως να είναι της μοίρας γραφτό<br />Ή μήπως πάλι εκεί που κοιτώ, φταίω εγώ...<br /><br />Ζωή μου ποιος να 'χει το φταίξιμο αυτό<br />και πόνο δεν νιώθω να ξέρω πώς ζω<br />Μια κόντρα δεν είχα για την μοναξιά<br />για φίλη την πήρα πριν χρόνια αγκαλιά...<br /><br />Δρόμος η αγάπη χωρίς τελειωμό<br />Ίσως να φεύγει ή ν' αρχίζει από εδώ<br />ή μήπως ψάχνω για να αγαπηθώ<br />Σε ό,τι μισώ...<br /><br />Στίχοι: Σμαρώ Παπαδοπούλου<br />Μουσική: Θοδωρής Παπαδόπουλος<br />"Βύσσινο και νεράντζι" 2006<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-4982099750792967031?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-18092098219200956202010-09-27T16:06:00.002+03:002010-09-27T16:36:40.084+03:00Βροχή... Πάρκαρα στο λευκό χώμα... Αναστάτωση διάχυτη...<br /><br />Σάββατο... Βρέχει το σπρέι από τα μπροστινά αμάξια δεν σε αφήνουν να δεις και εσύ τον δρόμο. Πάμε όμως. Πρέπει να φτάσουμε...<br /><br />Και φτάσαμε. Ανέβηκαμε επάνω. Τα λέγαμε. Ομιλίες στο τηλέφωνο... Και άλλος εκνευρισμός στην ατμόσφαιρα...<br /><br />Πάμε κάτω? Όχι, να μην πάμε, να πάμε για τσιγάρα...<br />Πάμε να χαλαρώσουμε λίγο... Άστο ρε, θα πάμε μετά, πάμε να πάρουμε τίποτα να κολατσίσουμε;<br /><br />Φύγαμε...<br /><br />Η βροχή έχει πλέον σταματήσει... Πάμε με χαλαρή μουσική μέσα στο ασημένιο γκαζάκι.<br /><br />Ένα τηλέφωνο χτυπάει... Μια φωνή ακούγεται στο βάθος. Η μουσική έχει πια σταματήσει.<br /><br />Νιώθω με την άκρη του ματιού μου ένα πρόσωπο να μου μιλάει. Έχουν τρακάρει. Είναι χτυπημένοι.<br /><br />Κενό. Τρέμουλο. Τι να κάνω; <br /><br />Ξεκινάω για εκεί... Η φωνή της λογικής έβαλε φραγμούς στο δεξί μου πόδι. Την άκουσα.<br /><br />Δεξιά λωρίδα. Κόκκινο το φανάρι. Ο δρόμος υγρός. Μυρίζει παράξενα. Κίνηση πολύ στο αντίθετο ρεύμα. Μια μάζα από σίδερα απλώνεται... Μια γυναίκα σαστισμένη στα γκρί... Μια άλλη τρέχει έξω από ένα αμάξι ενώ ακόμα κινείται. <br /><br />Κενό.<br /><br />Κοκκινόχωμα. Χωράφια, ένας γέροντας στον δρόμο, ίσως απεσταλμένος να μας πει τον δρόμο. <br /><br />Στο ίδιο φανάρι πάλι. Στρίβω αριστερά.<br /><br />Έφυγα τρέχοντας και εγώ για εκεί. Ένας άντρας τρελαμένος. Η γυνάικα με τα γκρί ήρθε στην αγκαλιά μου. Επανάληψη. Πόνος και αίμα...<br /><br />Ένας άντρας με ματωμένο κρανίο, γιαλιά είχαν καρφωθεί. Άμορφες μάζες... Η άσφαλτος ντυμένη με χαλί από κρύσταλλα ανακατεμένα με λάδια και υγρασία από την πρωινή βροχή, το χώμα κόκκινο δίπλα...<br /><br />Ένα κίτρινο ασθενοφόρο. Μπλέ ο φάρος του. Οι δύο γυναίκες μπήκαν μέσα στην κοιλιά του και εξαφανίστηκαν. Ένας άντρας κλαίει. Αρχίζει να βρέχει. Ο άντρας με τα αίματα κλειδωμένος μέσα στην κοιλιά των αστυνόμων.<br /><br />Θρύψαλα. Σταμάτησε ο χρόνος. Γκρί όλα και μουντά. Μια γεύση πίκρας γλύφει τα χείλη μας. Ζαλίζομαι. Ζαλίσεσαι.<br /><br />Φόβος. Ταραχή. <br /><br />Έφυγαν τα σίδερα από τον δρόμο. Έφευγαν και όλοι οι άλλοι ένας ένας.<br /><br />Κλήση στο κινητό... Καμία απόκριση... Το κινητό απενεργοποιημένο.<br /><br />Άλλη κλήση... 166... Στο ΚΑΤ είπαν.<br /><br />Φύγαμε. <br /><br />Άνθρωποι σε άθλια κατάσταση και μια γυναίκα σε καροτσάκι να ζει στην ίδια επανάληψη. Στο ίδιο ρεφρέν εδώ και ώρες. <br /><br />Αξονικοί, ακτινογραφίες, μελανιές, γύψοι, κολλάρα...<br /><br />2 στους 4.<br /><br />Μαζί και χώρια.<br /><br />Θέλω ποτό. Θέλω να σταματήσει το τρέμουλο από πάνω μου.<br /><br />Θέλω να μουδιάσω, να ξεχάσω να ξυπνήσω και να μην είναι έτσι όλα. Το ίδιο και εσύ.<br /><br />Ήπιαμε... ήπιαμε... ήπιαμε...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-1809209821920095620?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-2042394406651407382010-09-23T01:27:00.002+03:002010-09-23T01:30:48.629+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_wfOOp1SuspU/TJqDhOEXqMI/AAAAAAAAAQ8/2IS2duJH79U/s1600/IMG_1093.PNG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 267px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_wfOOp1SuspU/TJqDhOEXqMI/AAAAAAAAAQ8/2IS2duJH79U/s400/IMG_1093.PNG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5519868900031310018" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-204239440665140738?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-48518568671529743482010-09-22T21:52:00.002+03:002010-09-23T00:04:01.247+03:00...<br /><br />Τρανέ του Θεού Ιέρέα, για να’μπω ως μέσα<br />Στα βάθη του μυαλιού σου, να προφέρω<br />Πρέπει το λόγο εκείνο που’ν’απάνω<br />Κι όχι αποκάτω απ’τη σιγή που τώρα<br />Κρατάς για να σκεπάσεις την οργή σου.<br />Τι δύο είναι οι λόγοι στην ψυχή του ανθρώπου<br />Κ’εύκολος ο ένας, για όλα απολογιέται,<br />Χαμένος στην αδιάκοπη βαβούρα<br />Που τον καθένα κάνει να πιστεύει<br />Πως συλλογιέται ο ίδιος ό,τι οι άλλοι<br />Ολημερίς του βάνουνε στ’αυτί του.<br />Μα παραπάνω είν’ένας άλλος λόγος,<br />Π’ακούγεται μες στον άνθρωπο ως περάσει<br />Στην ζώνην όπου πια δεν τονε φτάνει<br />Η κούφια βοή, να πνίξει την ψυχή του,<br />Και που, μονάχα για να νιώσει ξάφνου<br />Την αρχή της ανάβρας του, είν’ανάγκη<br />Να βιγλίζει ακοίμητος ολοένα<br />Στην άκρη που χωρίζονται δυό κόσμοι:<br />Ο ένας βαρύς, πικρός και σκλαβωμένος<br />Απ’τα ίδια του τα χέρια, κ’ένας άλλος<br />Βαθύς, πλατύς, του απέραντου κατώφλι,<br />Που να τον μπάσει κάποτε του τάζει<br />Μες στ’άδυτα του Θεού… Γι’αυτό το Λόγο<br />Από παιδί δε μ’αναθρέψατε, Όσιε;<br /><br />Στην πιο φτωχιά του Παρνασσού καλύβα,<br />Το πιο φτωχό διαλέγοντας ζευγάρι<br />Ξώμαχων, δε με δώσατε για να’μαι<br />Σαν ένα δίχως όνομα βοτάνι<br />Που ρίζωσε στη γή, ώσπου να σμίξει<br />Μ’όλης της Γης τη μοίρα; Κι όταν, πάλι,<br />Να θεμελιώνονται άρχισαν βαθιά μου<br />Μες στη σιγή οι αιστήσεις σα σε βράχο,<br />Και πρώτ’απ’όλα η ακοή, ξυπνώντας<br />Στα μυστικά μουρμουρητά της νύχτας<br />Ή της αυγής, κρυφόπλαθε τα πρώτα<br />Ψελλίσματα της γλώσσας που μιλούνε<br />Οι ίδιοι Θεοί, η δική Σας η φροντίδα,<br />Τότε, δε σήκωνε άγρυπνη ένα τείχος<br />Να μη μολέψει την ακοή μου ο άλλος<br />Ο λόγος που πληθαίνει απ’την οκνάδα<br />Του νου του ανθρώπου, όπως γοργά πληθαίνει<br />Στους κοιμισμένους βάλτους το βατράχι<br />Και, φλύαρο σμαρί δεν αφήνει διόλου<br />Απ’τη φωνή του άλλη φωνή ν’ακούσεις<br />Ή μέσα σου ή τριγύρα σου;… Κιακόμα<br />Σαν οι φτωχοί γονιοί μου μ’οδηγούσαν<br />Στην κορυφή της Ανεμώρειας μόνη,<br />Και στου γκρεμού μ’αφήνανε την άκρη,<br />Να δαμάζω τον ίλιγγο ως τσοπάνος<br />Που από το φρύδι ψάχνει του βαράθρου<br />Για κάποιο ρίφι, εσείς τη μοναξιά μου<br />Κρυφά δεν εφρουρούσατε ως την ώρα<br />Όπου η ματιά μου, ελεύτερη απ’την έννοια<br />Του κορμιού μου, εγδυνότανε έναν-ένα<br />Τους ορίζοντες κ’έμενεν αγνάντια<br />Από την άβυσσο γυμνή, να βλέπει<br />Όχι πια εκείνα που’ταν έξω, αλλ’όσα<br />Μέσα στην ίδια απάντεχα ανατέλλαν<br />Οράματα του Θεού;<br /><br />...<br /><br />Και τώρα που με πόνο και με μόχτο<br />Του Θεού μπορώ στο τέλος την ανάσα<br />Να κλείσω στην καρδιά μου, τώρα<br />Ποχω το δόρυ του άσειστο στο χέρι,<br />Και πού και πότε να το ρίξω ξέρω,<br />Αν θέλει Αυτός, τώρα που ακέρια μ’έχει,<br />Απ’την πολύχρονη σιωπή, γεμάτη<br />Σαν η αστραπή τα σύννεφα του Οχτώβρη<br />Ο Δελφικός χρησμός, να πνίξω θέλεις<br />Την εντολή στα στήθη μου;<br /><br />...<br /><br />Και να... Πετώ απ'την οψη μου το Χρονου<br />την προσωπίδα, κι όλο απάνωθέ μου <br />πετω το ντύμα το Καιρού, για να'βγει<br />από τη θήκη ετούτην η ψυχή μου<br />γυμνή σα σπάθα αντίκρυ σας και, μ'όλο<br />το μυστικόν αθέρα της, τη Μνήμη<br />ν'ανοίξει ως δίστομη πληγή βαθιά σας!<br /><br />...<br /><br />Βάραθρο ανοίγει από χιλιάδες χρόνια,<br />και σε τούτο το βάραθρο να πεσώ<br />ζητώ, καθώς στη μήτρα μέσα ο σπόρος.<br />Κι όσο αν αργήσει, θα ΄ρτει μιαν ημέρα<br />που με σπασμούς και πάλι θα τη φέρει<br />σρο φως, η γή, ακέραιη την ψυχή μου.<br />Ματην ψυχή μου πια δε δένει η ώρα,<br />και τ'αύριο και το σήμερα, σαν όλες<br />φυσάν οι πνοές τη μια της αιώνια φλόγα...<br />Κι ως, σ'έξω χρόνου απαντοχή, λαχαίνει<br />μια συννεφιά, ν'απλώνεται, κι ολοένα,<br />βαθιά της ως γουρμάζει η τρικυμία,<br />οι άνεμοι, οι κεραυνοί, οι βροχές αντάμα,<br />που'τανε πριν μετέωρα, όλα ξάφνου<br />να λυθούν, να χορέψουν, να φωνάξουν,<br />όμοια και τώρα το κρυμμένο μέλλον<br />μπορεί για με να σπάσει τα δεσμά του<br />σε ηρώων μορφές, σ'ατσάλινες θελήσεις,<br />σε πετάματα νέα πιο πέρα απ'τ'άστρα!<br />Κι όταν θα πάρει ο άνεμος και πάλι<br />του Απόλλωνα γαλήνιος και μεγάλος, <br />απάνω σπό τη γή, καθώς αιφνίδια<br />υψώνονται οι αιτοί μαζί, κι ωστόσο<br />ακολουθά ο καθένας την τροχιά του<br />στην ίδια μέσα ζεστά αδερφωμένοι,<br />όμοια απ'την ίδιαν Απολλώνια φλόγα<br />τη μυστικήν ανάβοντας ορμή τους<br />θε να υψωθούν και οι ήρωες προς τον ήλιον<br />όλοι μαζί, το φώς να κοινωνήσουν<br />το απέραντο, ακλουθώντας τον ως κάτου<br />στην Υπερβόρεια χώρα πού, απ'τους πάγους<br />πιό πέρα, καθαρή η ψυχή του Ανθρώπου<br />βυθιζεται στης ίδιας λευτεριάς της<br />το αθάνατο λουτρό...<br />Κι α! Να τη, να τη της Λευτεριάς η θάλασσα, π'ολοένα<br />κυλάει τα σμάραγδά της, να τα, να τα<br />στις όχτες της τις άφθαρτες τα ολάσπρα<br />τρανά πουλιά, που φτερουνάνε να τα<br />τα θεία ψηλά λουλούδια, που την αιώνια <br />φρουρούνε αδάμαστη άνοιξη, του θάρρους<br />ψυχή, πέρ'απ'του θανάτου το σκιάχτρο...<br />Κι α, να την η ίδια η Λευτεριά!...<br /><br />...<br /><br />Να πάμε, να πάμε, Αύγουστε Νέρων, μη αθελά μου<br />με τούτο το σπαθί μου κάμω πράμα<br />που ομπρός Σου δε θε να'θελα να κάμω!<br />Να πάμε, Αύγουστε Νέρων, κ'οι χρησμοί Σου,<br />που ψεύτικοι δεν είναι και που μήτε<br />χιλιάδες χρόνια χρειάζονται να βγούνε<br />αληθινοί, μ'από μιαν ώρα σ'άλλη<br />ξοπίσωθέ τους ακολουθάει η πραξη,<br />θα γίνουν όλοι, κι οχι μόνο ετούτοι...<br />(Συχωρεσέ με αν στα δικά Σου λόγια,<br />που ωσάν πελέκι δίκοπο χτυπάνε<br />δεξά-ζερβά, βάλω κοντά κ'εκείνα<br />που η μεγαλόκαρδή Σου καλοσύνη<br />τ'αποξεχνάει). Γιατί, ως χαθεί από μπρός τους<br />το φως που σήμερα φωτάς, είν'κι άλλοι<br />βαθύτεροι χρησμοί, που μοναχοί τους<br />ανάερα θα χιμήξουν, ο ένας πίσω<br />από τον άλλο πιό πικρός... Τι ετούτοι<br />π'ολόγυρά Σου ακλούθησαν, κ'οι γέροι<br />κ'οι νιοί, κι αποκοντά σ'αυτούς τα βρέφη<br />μαζί με τις μανάδες τους, σε λίγο, <br />από την πείνα, θα γυρέψουνε όλοι<br />να φαγωθούν αναμεσά τους, κι όλοι<br />σάμπως σκυλιά ξεκοιλιασμένα, ακέριο<br />με ψοφίμια γιομίζοντας τον τόπο,<br />θα κάμουν ως και τα όρνια να πετάξουν<br />από τη βρώμα τους μακριά!...<br />Να πάμε, να πάμε, Αύγουστε Νέρων, και θα γίνουν<br />όλα, κι ακόμα πιο πολλά... Να πάμε!<br /><br />...<br /><br />Τα χρόνια δε λογιάζεις<br />όπου, καθώς οι πετεινοί τον όρθρο<br />φωνάζουνε κι απο'να σ'άλλο τόπο<br />όλοι μαζί αποκρινονται, μηνώντας<br />τον ήλιο, όμοια και τότε όλες αντάμα<br />στην Γην απάνω οι ιερές Σιβύλλες,<br />η Λιβυκή, η Κουμαία, η Ερυθραία,<br />η Σικελή, η Χαλδαία, η Κιμμερία,<br />η Θεσπρωτή, η Αιγύπτια, η Εβραία,<br />αποκρινόντανε η μια στην άλλη<br />και υψώνανε τη μάντισσα φωνή τους<br />για μια γιγάντι'ανατολή, όπου όλους<br />μαζί θα φώταε τους λαούς; Μα τώρα,<br />α! τώρα που όποιος άνθρωπος να πάρει<br />τη θέση του ήλιου, αν είναι στο χρυσάφι<br />ντυμένος, το μπορεί, οι φωνές χωρίσαν,<br />κ'η καθεμιά, ως να κρύβεται απ'την άλλη,<br />στα σκότη δίνει το χρησμό! Τ'ακέρια<br />μαντεία τ'ανοίγουνε οι λαοί, κι ακέρια<br />για τους λαούς ανοίγονται...<br /><br />Απόσπασμα του λευκαδιτη ποιητή Άγγελου Σικελιανού από το έργο του ΣΙΒΥΛΛΑ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-4851856867152974348?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-16314596101402832172010-09-10T22:11:00.004+03:002010-09-10T22:56:05.220+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_wfOOp1SuspU/TIqMsCSF99I/AAAAAAAAAQs/JeXVPFUzkDM/s1600/000028.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 270px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_wfOOp1SuspU/TIqMsCSF99I/AAAAAAAAAQs/JeXVPFUzkDM/s400/000028.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5515375381823485906" /></a><br /><br />Και πες μου εσύ ποιά είναι αυτή η πέτρινη καρδία. Εσύ που ξέρεις τόσα πες μου και ετούτο...<br /><br />Καμία καρδία δεν είναι πέτρινη, τουλάχιστον καμία δεν ξεκίνησε ως πέτρινη. Ίσως αν κατάντησε πάτρινη να την ανάγκασαν να γίνει...<br /><br />Όταν το κρύο είναι γεγονός και οι καρδιές κρυώνουν χρειάζονται κάτι να τις ζεστάνει.<br /><br />Δεκέμβρης πλησίαζε και τότε... είχε κρύο, αλλά δεν υπήρχε ζέστη... Αντίθετα την βούτηξες εσύ στον πάγο.<br /><br />Από μια λέξη πιάστηκες και το ίδιο και εγώ. Εσύ έκανες μια Χραπ και έκοψες τις πρυμάτσες. Με έστησες γυμνή μέσα στα χιόνια στα 50 μέτρα μακριά στεκόσουν, όπλισες την καραμπίνα σου και σημάδεψες την καρδιά μου. Την μεριά με τις καμήλες και τις κανέλες. Αίματα γέμισαν παντού...<br /><br />έπεσα αναίσθητη στο παγωμένο χιόνι. Άναψες ένα τσιγάρο και έφυγες νιώθωντας ίσως ηδονή -δεν μπορώ να ξέρω... Εγώ έμεινα στο χιόνι για ώρες, μέρες... με το αίμα να τρέχει στο χιόνι και να γίνεται κόκκινος πάγος.<br /><br />Σιγά σιγά πάγωσε και η δική μου. Έγινε σαν κρύσταλος, παγωμένη.<br /><br />Εσύ δεν ήρθες ποτέ να μου δώσεις το χέρι σου να σηκωθώ ξανά.<br /><br />Άλλος ήρθε -τυχαία, και με ζέστανε, μια έδωσε μια αγκαλιά -που τόσο χρειαζόμουν, μου έδωσε και ρούχα. Η καρδιά μου άρχισε και πάλι να ζεσταίνεται... αλλά τώρα είχε αρχίσει να λιώνει. Έπρεπε να την βουτήξω στο χώμα για να γίνει πέτρινη.<br /><br />Νέα μου, μου λες γιατί δεν είχες...<br /><br />Πότε ενδιαφέρθηκες και με ρώτησες τα νέα μου; Το τηλέφωνό μου ήταν πάντα σιωπηλό απο σένα... Μόνο κοντά στο Πάσχα, θυμάσαι που σου ήρθε ένα μήνυμα και ρωτούσε αν είσαι καλά; Σε σκεφτόμουν, αλλά απουσίαζες.<br /><br />Νέα μου, λοιπόν φρόντιζα να μαθαίνεις όσα και όταν εγώ επέλεγα.<br /><br />Πες μου γιατί όσες φορές προσπάθησα να έρθω σε επαφή μαζί σου πάντα μου έκλεινες την πόρτα;<br /><br />Δεν ξέρω πια τι κάνεις και που είσαι. Έχω να σε δω κοντά ένα χρόνο και άλλο τόσο -σχεδόν- να τα πούμε.<br /><br />Δεν με πειράζει, ήταν το πείσμα μας και ο εγωισμός μας που μας έφερε εδώ. Μην ξεχνάς ότι μοιάζουμε πολύ και σε πολλά.<br /><br />Συχνά βλέπω σημάδια σου στον δρόμο, παντού γύρω μου. Εσύ όμως πουθενά.<br /><br />Είδες μια φωτογραφία με μια καρδία.<br /><br />Τυχαία τα βότσαλα βαλμένα σε αυτή τη σειρά. Ο φακός άλλο προσπαθούσε να συλλάβει. Δεν το ήξερα παρα μόνο την ημέρα που εμφανίστηκαν οι φωτογραφίες. Τότε είδα με έκπληξη την πέτρινη αυτή καρδιά...<br /><br />Τυχαίο; την ίδια ημέρα σε πήρα τηλέφωνο, μέσα στο μεσημέρι. Δεν περίμενα να το σηκώσεις ούτε αυτή τη φορά, αλλά το σήκωσες -ίσως καλύτερα να μην το σήκωνες. ένιωσα άσχημα που σε ενόχλησα και ας μου είπες ότι δεν ενοχλώ -δεν σε πίστεψα. Μου φανέρωσε ότι μου έλεγες ψέματα ο τρόπος που μιλούσες...<br /><br />-Γιατί σε κάλεσα; <br />-Γιατί σε νοιάζομαι, γιατί θέλω να ξέρω ότι είσαι καλά.<br /><br />Μπορεί απ'έξω να είναι πέτρινη, αλλά απο μέσα έχει ακόμα αίμα να τρέχει καυτό... όσο απέμεινε και δεν κύλησε στο χιόνι.<br /><br />Να είσαι καλά θέλω μόνο.<br /><br /><em>"Κλεισ' τα μάτια σου και κοίτα,<br />ξέχασε την αλφαβήτα, <br />μην μετράς τι είναι πρώτο,<br />χάσε τον Βορρά, τον Νότο.<br />Αν την γύμνια σου φορέσεις<br />και των άλλων συγχωρέσεις<br />το σκοτάδι θα φωτίσει <br />και η σιωπή θα τραγουδήσει..."</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-1631459610140283217?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-76319225691835690712010-08-12T17:58:00.003+03:002010-08-12T18:01:31.556+03:00Σε γνώρισα τυχαία τελείως ένα απόγευμα... Χωρίς να έχω χαρά που σε γνώρισα... Αναγκάστηκα...<br /><br />Σε πείραξε ένα πείραγμά μου χθες... ένα όχι ακόμα που είπα...<br /><br />Σε αγαπάω ρε χαζό... Είσαι ο φάρος μου... είσαι το φιλαράκι μου... Σε νοιάζομαι και σε χρειάζομαι!<br /><br />Κάναμε κάτι πραγματικά "τυχαίο" υπήρξε η μια ψυχή στην άλλη χωρίς να είμαστε κοντά καταφέραμε να είμαστε δίπλα!<br /><br />Μην με πειράζεις λοιπόν κωλοπαίδι!! Σε αγαπάω φιλαράκι μου!!<br /><br />μέσα στο ραντεβού... μέσα στην τρέλα!! Είμαστε μες στην τρέλα!!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-7631922569183569071?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-54890355254930363972010-08-09T05:10:00.001+03:002010-08-09T05:13:32.795+03:0014:00 τοπική...<br /><br />Στο γραφείο του καπετάνιου για κάτι υπογραφές.<br /><br />Μπάινω μέσα από την πλαινή πόρτα με φόρα και όρεξη!<br /><br />-Το είδες το μειλ; Φεύγεις.<br />-Άντε, ρε μην με δουλεύεις! Σιγά μην φεύγω!<br />-Φεύγεις ρε, έστειλαν μέιλ. Δεν το είδες. <br />-Έλα, σταμάτα την πλάκα ρε σου λέω.<br />-Να ρε, έλα να το δεις. Φεύγεις.<br /><br />Ναι, έφευγα... Πνιγόμουν. ένας κόμπος στο λαιμό μου και στα μάτια μου... έφυγα βιαστικά από το γραφείο του.<br /><br />Πέρασα από τον γραμματικό. <br /><br />-Πάω έξω.<br />-Τι έγινε στυλιάρι; Τι έπαθες ρε;<br />-Τίποτα. Πάω έξω. <br />-Λέγε ρε τι έπαθες και εισαι έτσι; Τι έγινε;<br />-Τίποτα, παράτα με. Πάω έξω.<br /><br />Έφυγα, πήγα έξω. Στην πρύμη να βλέπω τα απόνερα. Να με χτυπήσει ο αέρας στο πρόσωπο να ηρεμήσω λίγο.<br /><br />Γιατί ρε γαμώτο να πρέπει να φύγω; Γιατί τώρα;<br /><br />Μπήκα μέσα μετά από λίγη ώρα, άλλο τα προσωπικά και άλλο η δουλειά σκέφτηκα.<br /><br />Ναι, έφευγα... Μετά από 7 μήνες έφευγα...<br /><br />Πότε πέρασαν κι όλας 7 μήνες; <br /><br />Με πρσπάθεια πολύ έφερα τις 17:00. Σχόλασα. Πήγα αμέσως στην καμπίνα, δεν είχα όρεξη για τίποτα.<br /><br />Κάθησα στο γραφίο μου, τράβηξα το συρτάρι και εμφανίστηκαν μπροστά μου τα "ραβασάκια" της βάρδιας.<br /><br />Σαν τώρα το θυμάμαι. Μόλις 3 μέρες μέσα και ήμουν για να πιάσω. Το άγχος μου ήταν μεγάλο, αλλά το είχα το θέμα. έτρεχα τρελές κούρσες εκείνες τις μέρες. Βάρδια στη γέφυρα κι το τηλέφωνο χτύπησε... Το σήκωσε ο καπετάνιος, από το γραφείο ήταν. Στο Πορτ Σαιντ είπαν ότι θα έρχονταν Ουκρανός ανθυποπλοίαρχος. Μου κρέμασαν τα χέρια... Τι πόνος και τότε... Η Γη χάθηκε κάτω από τα πόδια μου... Ήταν ένα χρυσό απόγευμα( την 4-8 είχα τότε), στη γέφυρα είμασταν ο καπετάνιος, η γυναίκα του και ο Άντρέας (ο εκπαιδευτής μου) και εγώ. Χτύπησε το δορυφορικό πίσω, το radio room. Tο σήκωσε ο καπτα Δαμιανός. <br /><br />-...το όνομα του πλοίου... Παρακαλώ.<br />-...<br />-Ναι, πες μου καπτα Μάριε...<br />-...<br />-Τι εννοείς στο Πορτ Σαιντ έρχεται ανθυποπλοίαρχος; <br />-...<br />-Είναι οριστικό; Αφού έχουμε εδώ την κοπελιά για να πιάσει...<br />-...<br />-Καλώς καπτα Μάριε...<br /><br />Δεν κατάφερα να ακούσω τίποτα άλλο. έπιασα να ρωτάω τον Αντρέα και καλά κάτι στο ραντάρ. Δεν έπρεπε να ακούσω άλλο.<br /><br />Το τηλέφωνο έκλεισε. Ο καπετάνιος μου παγωμένος ήρθε προς το μέρος μου.<br /><br />-Χαλαρουίτα, μόλις με πήραν τηλέφωνο από το γραφείο. Θα στείλουν Ουκρανό είπαν... Οπότε δε θα πιάσεις τώρα.<br />-Ναι, κάτι άκουσα.<br />-Μην στεναχωριέσαι, είναι γα σένα μια ευκαιρία να μελετήσεις και όταν πιάσεις να μην σου λείπει τίποτα. Θα έχεις τις ίδιες γνωσιςμε έναν καιρό πιασμένο ανθυποπλοίαρχο και θα είσαι και καλύτερη.<br />-Ναι... Συγνώμη, πρέπει να βάλω στίγμα...<br /><br />Έφυγε. Κατάλαβε ότι δεν ήταν ώρα για να μιλήσουμε...<br /><br />Έσφιξα τα δόντια και έδειχνα ότι δεν με πείραξε. Είχα βάλει την χαρούμενη μασκα μου. Κυκλοφορούσα στους αλουέδες και έδειχνα ότι στέκω στα πόδια μου, μέχρι να μπω στην καμπίνα μου... Δεν με πείραξε κατι, αλλά οι ανθυποπλοιάρχοι (οι Έλληνες) ήταν ο ένας μια βδομάδα μέσα και ο άλλος 3 βδομάδες μέσα. Αν ήταν να τους σκατζάρω θα έπρεπε να κάτσω τουλάχιστον 5 μήνες ακόμα γιατί τα παιδιά ηθελαν να κάτσουν πέρα απο το 5μηνο της σύμβασής τους....<br /><br />Θυμάμαι την πρώτη μου βάρδια στη γέφυρα, από Βέλγιο είχαμε φύγει. Απόγευμα ήταν, είχαμε καθαρίσει με το English Channel. Στον ασύρμοτο να παίζει μουσική 9420... το πρώτο ολόχρυσο απόγευμα που έβλεπα από τη γέφυρα. Θαμπός ο ορίζοντας, η μουσική έρχονταν αχνή στα αφτιά μας λίγα παράσιτα που και που... Σαν να σταμάτησε ο χρόνος... σε αυτό το θολό χρυσάφι... Ακούστηκε καθαρά από τον ασύρματο... Ένα αεράκι... Πόσο μου είχε δυναμώσειτην καρδιά αυτό το τυχαίο γεγονός... Πόσο ειχε χτίσει τα πόδια μου πιο δυνατά...<br /><br />Και καθε φορά στη πιο κρίσιμη στιγμή εμφανίζονταν 2 πρόσωπα με μηνύματα για μα μου δώσουν κουράγιο να συνεχίσω. Να μου δείξουν πως να σφιξω πάλι τα δόντια... <br /><br />Είχα μπει αποφασισμένη εκεί μέσα. Θα πιάσω και θα είμαι καλύτερη από όποιον άλλο έχει ποτέ πιάσει! Χρειάστηκε πολλές φορές να κάνω τη χαζη... Δεν το μετάνιωσε, το χαίρομαι που τους έκανα να πιστέψουν κάτι άλλο!!! Έπαιζα και εγώ στο δικό μου σανίδι τη δική μου παράσταση... <br /><br />Ο καιρός περνούσε, εγώ καρφωμενη στη 4-8... Στη βάρδια του καπταν Αντρέα. Να μου κάνει τη ζωή δύσκολη, αντί να με βοηθάει καθε μέρα προσπαθούσε όσο καλύτερα μπορούσε να μου κόψει τα φτερά. Δεν επέτρεπαν πλέον στον εαυτό μου να τον ρωτήσει τίποτα. Οι σχέσεις μας ψυχραιναν καθε μέρα και πιο πολύ... Εγώ έκανα Μονή μου βάρδια από τα τέλη του Δεκέμβρη. Ο καπταν Αντρέας είχε μονάχα το παρόν στη γέφυρα. Διάβαζε τα νέα, έγραφε μειλ στην κοπελια του, έπινε καφε καθισμενος στη καρέκλα, έπιανε κουβέντα με τον κόσμο που έρχονταν στη γέφυρα για καφε... <br /><br />Πρωτοχρονιά, ούτε και κατάλαβα ποτέ έφτασε... Έχουν φτάσει τα νέα για το βαπορη που πήρε φωτιά στην Καραϊβική... Μοιραία το μυαλό μου βασανίζεται... Η καρδιά μου σπαρταραει... Λες να είναι μέσα; Παραμονή πρωτοχρονιάς, λίγο πριν την αλλαγή του χρόνου άνοιξα το μειλ να διαβάσω τα νέα, έψαχνα να μάθω ποιοι ήταν σε εκείνο το βαπόρι. Είδα ένα απόσπασμα με φωτογραφίες από το ελικόπτερο... Γάμω την πουτανα μου... <br /><br />Ήταν φρικαρισμενη, φαινόταν στη φάτσα της. Την πήρα τηλέφωνο, όχι στο δικό της, δεν θα το σηκωνε -μου είχαν πει ότι μετά τον χαμό δεν σηκώνει τηλέφωνα, πήρα σε έναν άλλο αριθμό που είχα αποθηκευμενο στο κινητό και ήξερα ότι θα απαντήσει. Απάντησε. Ήταν καλά, μιλήσαμε μέχρι που τελείωσε η κάρτα. Το τρεμουλο μου είχε μείνει. Φοβήθηκα έτσι που την είδα, χάρηκα όπως την άκουσα γιατί είδα ακόμα μια φορά ότι είναι γίγαντας αν και στο μάτι δεν της φαίνεται! <br /><br />Αλλάξαμε την χρόνια εν πλω. Πηγαίναμε για βεγλιο, είμαστε στα αγία νερά... Στα νερά των πειρατών... Η πρωινή βαρδια ήταν ήσυχη. Ένας ήλιος... Ηλιατορας!!! Μια θάλασσα σκέτη μπουνατσα, λάδι... Τίποτα στο 16, φρεγατες έκαναν την παρουσία τους κοντά μας. Υπήρχε μια απροσδιοριστη ανησυχία παρόλα αυτά... <br /><br />12-4 είχε βάρδια ο Σπύρος. Άκουσε την εκληση στο 16... <br /><br />-"δέχομαι επίθεση από πειρατές..."<br /><br />Το στίγμα μέσα στον διάδρομο του ΝΑΤΟ... Μέσα στις φρεγατες... Δίπλα στη πορεία μας...<br /><br />Τους είπαν τα πολεμικά να μαζευτούν όλοι μαζί σε έναν χώρο για να καθηστερισουν τους πειρατές να τους βρουν. Έτσι και έγινε. Το πλήρωναν κρυφτηκε, οι πειρατές επιβιβάστηκαν, τα πολεμικά πλευρισαν και ετοίμαζαν τα κομαντα να επιβιβαστουν και αυτά στο πλοίο. Περάσαμε στα 9 μίλια... Τους είδαμε καθαρά... Δίπλα είμαστε...<br /><br />Έχει έρθει η δική μας βάρδια. Μας έχει πει ο Σπύρος τα νέα και έχουμε παγώσει... Αλλά συνεχίζουμε με τα νεύρα τεντωμενα, τα κυλια έχουν βγάλει σπίθες, ψάχνουμε τους πειρατές που περιμένουν εμάς... Κυνηγάμε τα δικά μας φαντάσματα... <br /><br />16:30 με 17:00 ήταν όταν ακούσαμε στο VHF την εκληση του καπετάνιου που τελούσε υπό πειρατει να παρακαλαει τα πολεμικά να απομακρυνθούν αμέσως από το πλοίο του γιατί κινδυνεύει η ακεραιότητα τους, με σπασμένη φωνή και από το βάθος ακούγονταν ο Σομαλος πειρατης που ουρλιαζε κάτι σε μια άγνωστη γλώσσα... <br /><br />Από τότε συναντουσαμε σχεδόν καθε φορά βαρκακια με μεγάλες ταχύτητες, βαρκακια που ταίριαζαν απόλυτα στην περιγραφή των πειρατικων... Καθε πέρασμα από τα αγία νερά γίνονταν ακόμα πιο δύσκολο... Έχαναν τον ύπνο μου... Έβλεπα εφιάλτες συνέχεια, πεταγομουν καθιδρη και τρομαγμενη από το κρεβάτι μου...<br /><br />Είναι τέλη Γενάρη και πάμε για Άγκυρα στα Εμιράτα. Οι σχέσεις μου με τον καπταν Αντρέα είναι σε στάδιο έκρηξης... Σφιγγομαι όσο μπορώ να μην δώσω αφορμή. Πλέον έχω σταματήσει να ρωτάω το οτιδήποτε... Είναι αρνητικός απέναντι μου φαίνεται. Πρωινή βάρδια, αρχίζει το τσεκαρισμα με εκείνο το έντονο ύφος του. Του απανταω. <br /><br />-"όχι, ιδέα δεν έχεις..."<br /><br />Δεν του μίλησα, αλλά πλέον με το ζόρι κρατιεμαι. <br /><br />Την επόμενη μέρα έχουμε γύρισμα, πάλι φτάναμε στα αγία νερά... <br /><br />-"αντε θα γυρίσεις;"<br />-"οκ, γυρναω" του απάντησα ξερά. <br /><br />Γύρισα. <br /><br />-"γυρισες καλά; Είσαι ικανοποιημένη;"<br />Έχω πλέον σταυρωσει τα χέρια στο στήθος και δαγκωνω με δύναμη μέχρι να ματωσουν τα χείλη μου... Μια σκέψη στο μυαλό μου... Μην μιλήσεις και μην σηκώσεις χέρι και τα γαμησεις όλα τώρα... Τόσο κόπο έχεις κάνει...<br /><br />-"δεν ξέρω"<br />-"δεν ξέρεις αν είσαι ικανοποιημένη;"<br />-"όχι"<br />-"άρα δεν ξέρεις τι σου γίνεται!"<br />-"κοίταξε να δεις δεν θέλω να το συζητησω, τουλάχιστον όχι μαζί σου... Δεν υπάρχει λόγος κανένας, αφού ψάχνεις να βρεις αφορμή για να με κραξεις!"<br />-"έτσι πιστεύεις; Ότι σε κραζω γιατί έχω καυλες;"<br />-"ειλικρινά δεν ξέρω... Ξέρω μόνο ότι μου λες μαλακιες τόσο καιρό!"<br />-"ναι, ώστε έτσι... Σου λέω μαλακιες τόσο καιρό εεε;"<br />-"ναι!"<br /><br />Πήγα στη βιβλιοθήκη και άνοιξα ένα βιβλίο (έλεγε για το θέμα που με είχε τσεκάρει χθες και με έλεγε άσχετη).<br /><br />-"εδώ λέει ότι αυτό που σου είπα εγώ χθες είναι το σωστό... Άρα ΕΣΥ μου λες μαλακιες και ψάχνεις τροπο μόνο για μου την πεις"<br /><br />Οι φωνές είχαν ανεβεί πολύ ψηλά σε εντάσεις. Το στόμα μου δεν το κράτησαν τελικά, αλλά το χέρι μου το κράτησαν. Μετά από λίγο τελείωσε η βάρδια μας. Η σκατζα μας βρήκε αυτόν στην αριστερή μεριά της γέφυρας και εμένα στη δεξιά μεριά. Ευτυχώς ήταν μεγάλη η γέφυρα... <br /><br />Κατέβηκα στην καμπίνα μου. Κυριακή ήταν. Έτρεμαν από τα νεύρα μου. Ξέσπασαν στο μπουλμε... Βγήκα μετά από μισή ώρα και πήγα να βρω οινόπνευμα. Το δεξί μου χέρι εσταζε αίμα... Είχε ανοίξει από τις μπουνιες... Ακόμα το έχω το σημάδι. Να μου θυμίζει, να μην ξεχναω πως δεν πρέπει να γίνω ποτέ....<br /><br />Μετά από λίγο καιρό μου έδωσαν να κάνω την 4-8 μονη μου. Άγκυρα είμασταν , σιγά τον δορυφόρο... Τότε είδα το ραβασακι του καπτα Αντρέα στο τετράδιο παραλλαγων... Να μην κάνω λέει συνέχεια παραλλαγές και να γράψω και κανένα νεφοσκεπη ουρανό γιατί οι άλλοι που δεν έκαναν έβγαιναν μαλακες... Του απάντησα. "δεν φταίω εγώ που μόλις με βλέπει ο ήλιος λάμπει"<br /><br />Όλο αυτό τον καιρό τα νεύρα μου είχα τσιτωθει άσχημα... Μόνο 2 άτομα με έβρισκαν, ήταν ένα χέρι στο σκοτάδι μου... Σύντροφοι... <br /><br />Έχω φύγει και έχω αφήσει πίσω μου μια σχέση που μέσα μου πιστεύω ότι θα βαρεθω γρήγορα και θα την παρατησω... Καιε μέρα όμως γίνεται ακόμα πιο δύσκολη... Έχω αρχίσει και τον αγαπάω... Έχω αρχίσει να τον βλέπω παντού μπροστά μου, στο κρεβάτι μου όταν ξάπλωνω κλεινω τα ματιά και σκέφτομαι ότι είναι και αυτός δίπλα μου, ότι με παίρνει αγκαλιά και αυτό μου αρκεί για να ηρεμήσω λίγο... Για λίγο μόνο, μέχρι να καταλάβω ότι είναι στην φαντασία μου η μορφή του και το άγγιγμα του... Μετά άρχιζε πάλι ο εφιάλτης...<br /><br />Ο καπταν Αντρέας συνεχίζει να μου σπάει τα νεύρα καθε μέρα... Ήθελε να φύγει για να παει ΚΕΣΕΝ να πάρει κύκλους του Γραμματικού... Και συνέχεια έλεγε ότι θα φύγει. Χαιρομουν εγώ, αλλά μετά άλλαζε γνώμη... Τέλη Φλεβάρη ετοιμαζα μια λίστα για το γραφείο, ποτέ σκοπεύει να φύγει καθένας μας... <br /><br />Ο καπταν Αντρέας είπε τέλη Απρίλη, ο καπτα Σπύρος Ιούλη... Φορτισα πάλι...<br /><br />Κατέβηκα και βρήκα τον καπετάνιο.<br /><br />-"Θέλω να σας μιλήσω"<br />-"Ναι, έλα. Πες μου..."<br />-"τα παιδιά θέλουν να φύγουν αργά... Τι θα γίνει με εμένα; Αν πιστεύετε ότι δεν είμαι έτοιμη οκ, αλλά αν είμαι έτοιμη, τι θα γίνει; Θα έχω 4μιση μήνες όταν θα φύγει ο Αντρέας"<br />-"τι θέλεις να κάνω;"<br />-"Δεν ξέρω, γι'αυτο ήθελα να σας μιλήσω. Θέλω την συμβουλή σας"<br />-"θέλεις να πάρω τηλέφωνο αύριο στο γραφείο;"<br />-"δεν ξέρω καπετανιε τι πρέπει να κάνω... Εγώ θα ήθελα να πιάσω υπό την πλοιαρχεια σας, θα ήταν τιμή για μένα, αφού ουσιαστικα εσείς έχετε ασχοληθεί την εμαθηση μου."<br />-"Κάτσε, να πάρουμε αύριο το γραφείο μήπως σε σκατζαρουν σε κανένα άλλο βαπόρι! Εγώ από τον Δεκέμβρη σε έχω έτοιμη να πιάσεις. Εγώ σας έχω 4 αυτή τη στιγμή" <br />-"σας ευχαριστώ καπετανιε, θα περιμένω νέα σας"<br /><br />Την επόμενη μέρα μου τα είπε... Μίλησε με το γραφείο. Ο καπταν Μάριος του είπε ότι αν φύγω τώρα θα με στείλει πάλι δοκιμο, να κάνω υπομονή εκεί και θα πιάσω κάποια στιγμή. Τον ευχαριστησα και χαθηξα στην καμπίνα μου. Να παλεύω με τους δαίμονες μου...<br /><br />Κοντεύει Πάσχα. Είμαστε στα Εμιράτα ακόμα μια φορά. Με πήρε τηλέφωνο ο άνθρωπος μου. Δεν τον άκουγα καλά...<br /><br />-"τι σου συμβαίνει; Τι έχεις;"<br />-"τίποτα..."<br />Μετά από ώρα μου είπε...<br /><br />Πριν φύγω του είχα δώσει ένα λουτρινο μωβ πηγασο. Ο ανθυποπλοιαρχος στο δικό του καράβι μπήκε στην καμπίνα του και του έκανε πλάκα ότι θα φουνταρει τον πηγασο στη θάλασσα. Του είπε να τον αφήσει κάτω γιατί θα τον χτυπήσει, ο άλλος βγήκε στον άλλουε και πήγαινε προς τα έξω... Τον σταμάτησε με μια μπουνια στο μάτι... Τώρα κινδύνευε το φυλλάδιο του και το ενδεχόμενο βα μην πιάσει ποτέ εμιαζε σίγουρο... Κόπηκε η γραμμή... <br /><br />Το Πάσχα ήρθε, μαζί και η ανάσταση. Οι μέρες περνούσαν... Νέα του δεν είχα... Τρόπος επικοινωνίας δεν υπήρχε... Απλά περίμενα... Καθε μέρα το άγχος μου μεγάλωνε και περισσότερο...<br /><br />Το άλλο άτομο σταθερό στο πλάι μου. με βοήθησε... Άνοιξα τα βιβλία και βρήκα το τηλέφωνο του βαποριου. Τον πήρα τηλέφωνο στο βαπόρι. Δεν ήξερε τι μέρα ήταν. Ήταν σαν φυτό... Είχε να κινηθεί κοντά μια βδομάδα, τον είχαν πεθάνει στη δουλειά. Η τιμωρία του που εδειρε τον ανθυποπλοιαρχο. Υπέφερε εκεί μέσα. Τον άκουσα και μου αρκούσε, κατάλαβα ότι θα τα καταφέρει...<br /><br />Τα ταξίδια συνέχιζαν πάνω κάτω... Μια φορά μας είπαν ότι θα πάμε Κορέα, χάρηκα... Αλλά εμεινα με τη χαρά... Τα σχέδια άλλαξαν, συνεχίσαμε το ίδιο ταξίδι... Πάνω κάτω... Μια βόλτα από το Σουέζ, μια ανάσα στην Κρήτη... Και αυτό είναι όλο...<br /><br />Έφτασε κάποτε ο Απρίλης... Απρίλης... Τότε με το ηφαίστειο. Επιτέλους ήταν να ξεμπαρκαρουν και ο Αντρέας και ο Σπύρος. Πλέον οι τίτλοι καπταν είχαν παει περίπατο. Τώρα μιλούσαμε από το ίδιο επίπεδο. Από το ίδιο ύψος και με το ίδιο εκτοπισμα... <br /><br />22 του Απρίλη φτάναμε Βέλγιο, δεν ξέραμε σίγουρα αν θα φύγουν τα παιδιά, δεν πετούσε τίποτα εκείνες τις μέρες... Κοντευαμε να τρελεθουμε και οι τρεις μας. Εγώ ήθελα επιτέλους να πιάσω και οι άλλοι για τους δικούς τους προσωπικούς λόγους να φύγουν.<br /><br />Απολυθηκα 21 Απρίλη. 22 γράφτηκε στο φυλλάδιο μου ανθυποπλοιαρχος! Τα είχα καταφέρει!!! Τι γιορτασα στον γιατρό στο βεγλιο... Από την καλοπέραση είχα βγάλει έναν καλό στο πόδι και βγήκα στον γιατρό να μου τον κόψει... Εν ψυχρό με έσφαξε... Υπεφερα πολύ με τα πόδια μου σε αυτό το μπαρκο. Στην αρχή είχα τέτοιους πόνους που δεν μπορούσα ούτε για αστείο να ξαπλωσω ανάσκελα. Πονουσαν τα πόδια μου που ακουμπουσαν στο στρώμα. Ο καπετάνιος μου είχε απαγορεύσει να ανεβαίνω την πρωινή βάρδια... Δεν το είχα ακούσει, ανεβαινα κρυφά.<br /><br />Και να τώρα στο Βέλγιο μέσα σε μια μέρα τα καμαρωτακθα με φβναζαν second. Τι έκπληξη μετά από τόσο καιρό...<br /><br />Πρώτη βάρδια στο English channel, στο Dover... Το πρώτο μου επίσημο και φανερό τσιγάρο στη γέφυρα, έβαλα τον ναυτη να μου φτιάξει καφε... Τότε είδα το ποσταλι "seven sisters", θα κροσαρε την πλώρη μου στο 1,2 μιλι... Του φωναξα του είπα να περάσει από την πρυμη μου. Οκ μου είπε. Πέρασε από την πλώρη μου τελικά.<br /><br />Φτάσαμε Εμιράτα για καύσιμα, άλλαξε ο καπετάνιος. Μου έδειξε εμπιστοσύνη από την αρχή. Εγώ φταίω για την εμπιστοσύνη του αυτή. Την προκαλεσα. <br /><br />Όταν περναγαμε μέρη με κίνηση αντί να ανεβεί αυτός πάνω με τον ουκρανο, έστελνε εμένα. <br /><br />Πλέον οι ρυθμοί μου έχουν αλλάξει πολύ. Ενώ πριν δούλευα περίπου 14 ώρες την μέρα τώρα αναγκαζομαι για να προλάβω τις δουλειές μου δουλεύω πολύ περισσότερες ώρες. Ο ύπνος ελάχιστος, κοιμομουν 4 ώρες κατα μέσο όρο καθε μέρα. Όταν θυμάμαι τρώω κι ολας.<br /><br />Τα δυο άτομα ακόμα μαζί μου. Τον συνάντησα μετά το Γιβραλτάρ, εμείς πηγαίναμε για πορτ σαιντ και αυτός για Ιταλία. Είχε πιάσει και αυτός. Στα 30 μίλια περάσαμε. Μιλήσαμε στο VHF. Χάρηκα, αλλά μου έλειπε πολύ...<br /><br />Οι μέρες μου συνέχισαν με δουλειά... Είχα τα αφτιά μου κλειστά σε όλους. Προσπαθούσα να μην τους αφήσω να με επιρρεασουν. Ο άνθρωπος μου πλέον επικοινωνεί καθημερινά μαζί μου. Όταν δεν έχω νέα του είναι μέσα στα νεύρα... Προσπαθώ να το ελεγξω και αυτό. Έχω μια δοκιμο στη βάρδια. Πρωτοετης, καλό παιδί.<br /><br />Στην βάρδια είχα παρέα σχεδόν πάντα... Στις αρχές ο γρυλος που καθε βράδυ άρχιζε το τραγούδι του. Ένα μήνα και τον είχα συντροφιά. Μετά ο Περης... Εκείνο το ταχυδρομικό περιστέρι που έχασε τον δρόμο του και έκανε σπίτι του την βαρδιολα.<br /><br />Τον συνάντησα άλλη μια φορά, στη Μάλτα, εμείς περνουσαμε και αυτοί έπαιρναν πετρέλαια... Μιληαμε... Πονεσε και αυτό αλλά έδωσε και λίγο αέρα στις καρδιές μας... <br /><br />Στο Κατάρ, Ιούνιος... Είμαι εγώ στη γέφυρα... Μιλάω με το λιμάνι και μου λένε να φτάσουμε νωρίτερα. Μιλάω με τον καπετάνιο και  παίρνω την μηχανή να ανεβασομε στροφές. Κάτι με τρώει στο πρόσωπο, το εξυσα μέσα στο σκοτάδι ασυναισθητα. Μετά από λίγο νιωσα κάτι παγωμένο να κυλάει στο πρόσωπο μου. Ήταν υγρό, άνοιξα το φως του χάρτη. Ήταν αίμα... Προσπαθούσα μισή ώρα να το σταματήσω... Αδύνατον. Ήρθε πάνω ο καπετάνιος... <br /><br />-"Ευτυχώς που ήρθες! Κάτσε λίγο να πάω τουαλέτα γιατί έχω πρόβλημα." <br /><br />Πήγα... Το αίμα δεν σταματούσε με τίποτα. Εσταζε στο σαγονι μου, ξεκινούσε λίγο κάτω από το μάτι μου και σε μισό δευτερόλεπτο εσταζε... Έβαλα ένα τσιροτο. Σταμάτησε να τρέχει.<br /><br />Εγώ με τη στολή μου, ο καπετάνιος το ίδιο, ο Γραμματικος επίσης. Και οι τρεις μας στη γέφυρα. Η δοκιμος πάνω και η γυναίκα του Γραμματικού για να δει που θα μπουμε στο Κατάρ. Έχουνε πιλότο. Φτάνουμε στην μπούκα φορτσατοι, ο καπετάνιος ρωτάει τον πιλότο, μήπως θα ήθελε να κατεβαζαμε ταχύτητα, εγώ τον έχω ήδη ρωτήσει αν χρειάζεται bow thruster,όχι απάντησε... Πλησιάζουμε επικίνδυνα γρήγορα στον ντοκο... Τα ρυμουλκα δεμένα δεν βογαρουν. Ο πιλότος κατάλαβε ότι κάτι δεν παει καλά. Ξεκινήσαμε crash astern... Δωθηκε εντολή στα ρυμουλκα να μας τραβήξουν πάσα δυνάμει. Ο Γραμματικος είπε στον ανθυποπλοιαρχο στην πλώρη να φύγει από μπροστά όλος ο κόσμος. Εμείς στην γέφυρα βαστουσαμε όλοι κάτι σταθερό για την σύγκρουση... Να έχουμε κάτι να κρατηθουμε όρθιοι. Την γλυτωσαμε... Μην ρωτάτε πως και πόσο μακριά... Την γλυτωσαμε.<br /><br />Στα επόμενα Εμιράτα είχανε εσωτερική επιθεώρηση. Από την γέφυρα ένα άτομο τσεκαραν... Εμένα... Κοπέλα και πρωτιμπαρκη. Τους άφησα παγωτά και το χάρηκα πολύ! Έμειναν ενθουσιασμένοι, είχα δουλεξει πολύ γι'αυτο. <br /><br />Τελευταίο κατέβασμα πια για τα αγία νερά. 20:30 τοπική άκουσα την φωνή του. Ρεπορταριζε. Κατάλαβα ότι ήταν μπροστά μου. Έχω είχα κίνηση μπόλικη. Μόλις καθαρισα έβαλα φωνή στο 16. Ήταν αυτός, είχε βάρδια. Δώσαμε κανάλι και φύγαμε να μιλήσουμε. 23:20 τοπική είμαστε σε παραλλαξη 1,65 ναυτικά μίλια απόσταση. Η φωνή του ζέστη στο ακουστικό... Αναψα τον φακό στη γέφυρα και με είδε, άναψε κι αυτός ένα φως... Πλέον τον άκουγα, τον έβλεπα και δεν μπορούσα να τον αγγιξω... Μόλις σχολασα πήγα στην καμπίνα, δεν μπορούσα να κρατησω άλλο τα δάκρυα μου... Μου έλλειπε πολύ... <br /><br />Έσφιξα τα δόντια, εξάλλου λίγες μέρες έχω ακόμα... Συνέχισαν οι βάρδιες ήσυχα. Με έχει πιάσει μια ανησυχία για το bab el mandeb. Ακούμε συνέχεια επιθέσεις πειρατών στην ερυθρα τώρα πια, είναι τα μουσωνια και έχουν ανεβεί πιο ψηλά... Τα πολεμικά αφαντα... Κοιτάξω στον ecdis που θα είμαστε στην επόμενη μου βάρδια. Κάτι με ταραζε βαθιά μέσα μου. Πήγα για ύπνο...<br /><br />Το πρωί ανεβηκα στη γέφυρα παγωμένη. Σε ετοιμότητα, αλλά δεν ενιωθω τίποτα. Σαν να είχα βάλει την καρδιά μου στην κατάψυξη. 10:20 στον καφε... Έχω τον ναυτη στο τιμόνι και γυρίζω, βλέπω αριστερά μου 3 ψαραδικα, ακριβώς πίσω από τα 3 αδέρφια... Δίπλα το ένα στο άλλο, 6-7 άτομα καθε βάρκα. Τους παρακολουθώ... Άλλο ένα βαρκακι εμφανίζεται και κροσαρει με ταχύτητα την πλώρη μου, δίνω εντολω και στριβουμε κι άλλο αριστερά, ήθελα να έχω τον έλεγχο. Τον καθαρισα τον πλωριο, γυρίζω το βαπόρι πορεία. Είμαι πλέον σε παραλλαξη με τα 3 ψαραδικα, τότε τα δυο ξεκίνησαν με τέρμα τα γκαζια τους για το βαπόρι μου... Πήρα τηλέφωνο κάτω, έπιναν καφε. Ήταν ο καπετάνιος. Πάγωσε μόλις του είπα το συμβαίνει. Σαν αστραπή ήρθε με μιας στη γέφυρα, μαζί του και όλοι οι αξιωματικοί που πιναν τον κεφε τους. Σε ένα από τα βαρκακια είδαμε στην πλώρη του ένα όπλο... Ήταν πειρατές, αυτό ήταν σίγουρο. Αρχίσαμε να φωνάζουμε τα πολεμικά στο 16... Ποτέ καμία απάντηση. Το αίμα όλων είχε παγώσει, ο τρόμος είχε ζωγραφίσει τα πρόσωπα τους. Εμένα δεν με εννοιαζε... Δεν ένιωθα φόβο, ήμουν σίγουρη ότι όπως να γίνει θα είμαστε καλά. Είτε όμηροι είτε όχι...<br /><br />Μετά από λίγο και αφού έφτασαν σε απόσταση κοντά στο μίλι τα παρατησαν. Δεν θα μπορούσαν να μας πιάσουν... Με 20 κόμβους είμαστε δύσκολος στόχος.<br /><br />Φτάσαμε Εμιράτα για να φύγω. Έχω φτιάξει 7 σελίδες παράδοση στον αντικαταστάτη μου με τις δουλειές που έχει να κάνει. Έχει πηξει κανονικά... Από το πρωί μέχρι τις 16:45 του λέω τι έχει να κάνει. Τότε μου λένε ότι σε μισή ώρα θα είναι η λατζα μου στο βαπόρι. Τα πράγματα μου ακόμα χύμα και εγώ ούτε μπάνιο δεν έχω χρόνο να κάνω... Αρων αρων κλεινω βαλίτσες, κατεβαίνω κάτω. Είχε σουελ. Θα κατεβαινα από πιλοτοσκαλα. Η λατζα προσεγγίζει με φόβο, εγώ ήδη έχω αρχίσει και κατεβαίνω στα πλευρά του πλοίου με την πιλοτοσκαλα. Είμαι από κάτω η λατζα και κουναει τρέλα... Έφυγε, φοβήθηκε και εγώ εκεί κρεμασμενη στα πλευρά του πλοίου να σκέφτομαι ποιος παίζει μαζί μου... <br /><br />Τα μεσάνυχτα τελικά κατάφερα να φύγω με τη λατζα του bunker surveyor....<br /><br />Εφτά μήνες από τη ζωή μου... Εφτά μήνες συγκινήσεις και άγχος,  νευρα, χαρές... Εφτά μήνες....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-5489035525493036397?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-23767248144650270422009-11-13T00:07:00.003+02:002009-11-13T00:34:10.293+02:00Άλλοι λεν πως το κρύο κάνει καλό. Σφίγγει! Σε κάνει μοντελακι χωρίς κόπο.<br /><br />Άλλοι λεν πως το κρύο σκοτώνει τα μικρόβια. Στην Σιβηρία είναι αποστειρωμένοι από το κρυο εε;<br /><br />Άλλοι πως είναι προάγγελος θανάτου. Πριν τις τελευταίες στιγμές παγώνουν όλα...<br /><br />Φροντίζουμε για την θερμοκρασία!<br /><br />Άλλοι με τζάκι, με τον ήλιο, με καλοριφέρ, με κλιματισμό.<br /><br />Κοστίζει να ζεστάνεις ένα σπίτι. Κοστίζει και να το παγώσεις όμως.<br /><br />Πας λοιπόν αρχές καλοκαιριού και αγοράζεις ένα κλιματιστικό (αρκουδίσιο που έλεγε και η γιαγιά μου). Σου τρώει κάτι μέρες, αλλά σιγά μωρέ... Καλοκαίρι είναι! Τι καλύτερο έχεις να κάνεις από το να κάθεσαι στη ζέστη του σπιτιού σου και να περιμένεις τον μάστορα να σου το κάνει τρόχαλο για να σου βάλει το περιβόητο αρκουδίασιο!<br /><br />Τι να κάνεις; Λες και έχεις επιλογη...<br /><br />Έρχεται, στο κοτσάρει στο τοίχο και νιώθεις υπέροχα! Πίνεις τον φραπέ σου βρε αδερφέ και δεν λιώνουν σε 3 λεπτά τα παγάκια!!<br /><br />Άψογα! Το βράδυ πέφτεις για ύπνο και κοιμάσαι σαν άνθρωπας, ούτε κουνούπια, ούτε ζέστη... ΑΝΘΡΩΠΑΣ κανονικός!<br /><br />Έρχεται ο χειμώνας κάποια στιγμή... (Μοιράια) Και πλέον το κορμάκι σου το ταλάιπωρο, που δουλέυει όλη μέρα, διαβάζει, τρέχει... και πόσα άλλα μπορεί να κάνει κανείς... επιστρέφει στο σπίτι του.<br /><br />Μπρρρρρρρ.... ΚΡΥΟ... τα σαγόνια χτυπούν, τα δάκτυλα δυσκολέυουν στην κίνηση, ο νες σου γίνεται φραπέ σε 3 λεπτά... Ζορίζεσαι.<br /><br />Να ανάψω σε όλη την πολυκατοικία το καλοριφέρ (σκέφτεσαι)...;;<br /><br />Μπα... έχω τη λύση!! ΑΡΚΟΥΔΙΣΙΟ!!! <br /><br />Κάτσε να βρω το κοντρόλ του... (Ψάξε, ψάξε... δεν θα το βρεις!! Ψιτ, φίλος δες στο πατάρι μήπως το ανέβασες με τα καλοκαιρινά σου σε καμια σακούλα)<br /><br />Έλα, εδώ ήταν... Απλά είχα τόσο καιρό να το δουλέψω που δεν το θυμόμουν... Έχω και τόσα στο μυαλό μου..<br /><br />Ωραία!! Πάτα το ον.<br /><br />Μπρρρρρρρρρρρ... Κρύο βγάζει...<br /><br />Να κατεβάσω τους βαθμούς? Να τους ανεβάσω? Τι να κάνω? Να βάλω το ανεμιστηράκι που δείχνει? Να βάλω ένα τριγωνάκι που έχει; Να βάλω κάτι σαν ήλιο; Να βάλω ένα άλλο δεύτερο ανεμιστηράκι που έχει; Να βάλω μια σταγόνα που έχει; <br /><br />Που να το βάλεις το σκασμένο; <br /><br />Κάτσε... σκέφτεσαι, θα τα δοκιμάσω όλα με τη σειρά!<br /><br />Ωραία, τελικά σκέφτομαι!! <br /><br />Παίρνεις μια καρέκλα για να κοιτάς στα μάτια το θηρίο και αρχίζεις να παίζεις. <br /><br />Πω... σκ@τ@...<br /><br />ΟΛΑ ΚΡΥΟ ΒΓΑΖΟΥΝ!!<br /><br />Τις οδηγίες, γρηγορα τις οδηγίες...<br /><br />Χαχαχαχα!! Πολύ καλό φίλος!! Χαχαχαχα!!! Είσαι πραγματικό ταλέντο!!<br /><br />Ποιές οδηγίες βρε κακομοίρη; Εδώ δεν ήξερες που είναι το κοντρόλ που είχες κάνει δεύτερο χέρι σου όλο το καλοκαίρι... Τις οδηγίες θα βρεις που άνοιξες μια ματία στην αρχή να δεις πως παίζει μπάλα το θηρίο και να μην το χαλάσεις;<br /><br />Κάτσε τώρα στο ιγκλού σου και σώπα!!<br /><br />Το κρύο κάνει καλό να λες!<br /><br />Αποστειρώνει, κάνει τα μικρόβια να πεθάνουν (τα κακόμοιρα και αυτά), σφίγγει την επιδερμίδα σου!<br /><br />Σους... Σιωπή... Και σώπαινε καλό μου!!<br /><br />Σκάσε και φτύνε παγάκια!!<br /><br />Να τα έχεις έτοιμα για το καλοκαίρι!<br /><br />Υ.Γ.: τελικά το άφησα στους 30 κελσίου, και στο σηματάκι που μοιάζει περισσότερο με ήλιο... ΕΥΧΟΜΑΙ ΚΑΙ ΕΛΠΙΖΩ να μην είμαι αρχαία το πρωί!<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_wfOOp1SuspU/SvyM4rGv9QI/AAAAAAAAAQc/hwYoxExLraQ/s1600-h/icewoman-1429971666.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 237px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_wfOOp1SuspU/SvyM4rGv9QI/AAAAAAAAAQc/hwYoxExLraQ/s400/icewoman-1429971666.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5403348558209348866" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-2376724814465027042?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-12543813996651597602009-11-06T18:35:00.008+02:002009-11-06T21:34:52.386+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_wfOOp1SuspU/SvRXMJr_I-I/AAAAAAAAAQU/oL4aBJYXdlM/s1600-h/DSC00863.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_wfOOp1SuspU/SvRXMJr_I-I/AAAAAAAAAQU/oL4aBJYXdlM/s400/DSC00863.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5401037719394526178" /></a><br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_wfOOp1SuspU/SvRWps7jcoI/AAAAAAAAAQM/VgaquXBaTZM/s1600-h/DSC00862.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_wfOOp1SuspU/SvRWps7jcoI/AAAAAAAAAQM/VgaquXBaTZM/s400/DSC00862.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5401037127559639682" /></a><br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_wfOOp1SuspU/SvRV8TRZ1QI/AAAAAAAAAQE/WqKhCxB3LkU/s1600-h/DSC00860.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_wfOOp1SuspU/SvRV8TRZ1QI/AAAAAAAAAQE/WqKhCxB3LkU/s400/DSC00860.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5401036347577849090" /></a><br /><br /><br />Ελεύθερη χθες... Σου είπα όλα αυτά που φοβάμουν. Χάρηκα που τα έβγαλα από μέσα μου. Δεν λέω... δεν στα είπα όλα... Αυτά που σου είπα και που είπες με γεμίσαν. Άνοιξαν τα πνευμόνια μου χθες. Καλό ταξίδι.<br /><br />Χάζεψα σήμερα με τον χρυσό ουρανό και την γαλανόλευκη... Μούδιασα από τη θέα. Σαν παραμύθι. Όνειρο.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-1254381399665159760?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-87982121927141866882009-10-26T06:24:00.002+02:002009-10-26T06:48:05.448+02:00Τράκαρα. Μπίλιες... Διάσειση (και όχι διάσθειση όπως (?) νόμιζα!) Μια χαρά, ξύπνημα κάθε μια ώρα... Ένα καρούμπαλο στο κεφάλι και μια μελανιά στον αριστερό ώμο μου. Τρομεροί πονοκέφαλοι, ζαλάδες και εκνευρισμός, ταραχή, ακατανόητος πόνος σε όλο μου το κορμί (υποθέτω από το τράνταγμα).<br /><br />Έγιναν οι εκλογές...<br /><br />Πέρασα σε κάτι σημαντικές εξετάσεις!!! Έκανα τα χαρτιά μου για το δίπλωμα. Πέρασα επιτροπή γιατρών... 10 εργάσιμες για να πάνε τα αποτελέσματα 500μέτρα διαδρομή μέχρι το υπουργείο. Όταν πάνε πάω να πληρώσω παράβολο και άλλες 10 εργάσιμες για να εκδοθεί το δίπλωμα... (σιγά μωρέ... τώρα θα σας μάθουμε? Ελληνικό δημόσιο είναι αυτό... και τι έγινε?? 4 χρόνια ήταν η σχολή... και τώρα 1 μήνας για ένα χαρτί?? Σιγά τα λάχανα)<br /><br />Το αμάξι που είχα πέρισυ (όχι αυτό που τράκαρα, αυτό ήταν του μπαμπά μου...) είχε χτυπήσει λέει μπιέλα (?) - ιδέα δεν έχω τι κάνει μια μπιέλα... ΑΠΟΣΥΡΣΗ!<br /><br />Έκλεισα άλλο! Καινούριο! Ζουζουνιάρικο! Περιμένω το χαρτί της απόσυρσης να πάω στο υπουργείο και στην εφορεία να αποχαρακτηριστεί το όχημα και να γίνει οριστική διαγραφή του. Μετά στην αντιπροσωπεία και μέσα σε 3 εργάσιμες θα το έχω!!! (ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ ΑΜΑΞΙ, ΚΑΙ Ο ΚΑΗΜΟΣ ΜΟΥ ΜΟΝΕΣ ΠΙΝΑΚΙΔΕΣ!!!)<br /><br />Σεμινάρια κάθε μέρα σχεδόν, για να φύγω!! Χοντρά χοντρά και έξω έξω μάλλον στις αρχές Δεκέμβρη φεύγω!!!! ΠΑΩ ΝΑ ΠΙΑΣΩ ΠΡΩΤΑ Ο ΘΕΟΣ!!!<br /><br />Δευτέρα σήμερα... Ξύπνησα 4 το πρωί. Να πάω τους γονείς μου στο αεροδρόμιο! Να πάνε κάτω!! Να δούνε το εγγόνι τους που περιμένουμε σήμερα!! Ζηλεύω... Θέλω και εγώ να πάω... τα σεμινάρια βλέπεις δεν με αφήνουν.<br /><br />Λέω να πετάξω αύριο το απόγευμα. Δεν βρίσκω εισητήριο... ΘΕΛΩ ΝΑ ΔΩ ΤΗΝ ΑΝΗΨΙΑ ΜΟΥ ΛΕΜΕ!!! ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΜΟΥ ΑΝΗΨΙΑ!!!!<br /><br />Γνώρισα άτομα πολλά αυτόν τον μήνα! Άτομα που χαίρομαι πραγματικά για την όποια παρουσία τους στη ζωή μου! Άνθρωποι αξιόλογοι!<br /><br />Έφυγε το αδερφάκι αυτόν τον μήνα! Περνάει καλά! Χαίρομαι πραγματικά για την μικρή! Της άξιζε!! (σαν να λέω καλά να πάθει μοιάζει... καμία σχέση όμως)<br /><br />Την μάνα έχω χάσει λίγο... Υποθέτω τα μαθήματα, έχει και αυτή τρεχάματα. Την καταλαβαίνω. Όχι πως δεν μου λείπει...<br /><br />Μου λείπει πολύ η κολλητούλα μου, ο ταξιδεμένος μου λείπει και ο άλλος που είναι λίγο πιο κοντά.<br /><br />Βρέχει πάλι σήμερα και μου αρέσει πολύ. Γύρισα από το αεροδρόμιο μόνη μου (λογικό, αφού πέταγαν οι άνθρωποι). Συντροφιά μου ένας λαικός σταθμός που είχε συντονίσει ο πατέρας μου. <br /><br />Πρώτο τραγούδι:<br /><object width="500" height="405"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/dMd5w5OEkxU&hl=en&fs=1&rel=0&color1=0x3a3a3a&color2=0x999999&border=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/dMd5w5OEkxU&hl=en&fs=1&rel=0&color1=0x3a3a3a&color2=0x999999&border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="500" height="405"></embed></object><br /><br />Αλλά εκτέλεση Πόλυ Πάνου! Δεν μπόρεσα να το βρώ... <br /><br />Τραγούδαγε με το παράθυρο ανοιχτό και με όλη μου τη δύναμη! Ευτυχώς που ήταν βράδυ... ήμουν και στην Αττική... και δεν τρόμαξα κανέναν!!!<br /><br />Επόμενο τραγούδι:<br /><object width="445" height="364"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/D_Mi3O5pMA4&hl=en&fs=1&rel=0&color1=0x3a3a3a&color2=0x999999&border=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/D_Mi3O5pMA4&hl=en&fs=1&rel=0&color1=0x3a3a3a&color2=0x999999&border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="445" height="364"></embed></object><br /><br />Νταλάρας! δεν το είχα ξανακούσει! Ενθουσιάστηκα για ένα περίεργο λόγο...<br /><br />Και 2 τραγουδάκια μια φίλης που τα αγάπησα μόλις τα άκουσα!!<br /><br /><object width="500" height="405"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/uU-mHbLPaOk&hl=en&fs=1&rel=0&color1=0x3a3a3a&color2=0x999999&border=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/uU-mHbLPaOk&hl=en&fs=1&rel=0&color1=0x3a3a3a&color2=0x999999&border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="500" height="405"></embed></object><br /><br />Το ένα που αγάπησα. Μποφίλιου<br /><br /><object width="660" height="525"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/w5rDHu1Y8so&hl=en&fs=1&rel=0&color1=0x402061&color2=0x9461ca&border=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/w5rDHu1Y8so&hl=en&fs=1&rel=0&color1=0x402061&color2=0x9461ca&border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="660" height="525"></embed></object><br /><br />Πάλι Μποφίλιου!<br /><br />Συγνώμη για την γουρουνιά του ύπνου μου βρε φιλενάδα!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-8798212192714186688?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-75133825803235762009-10-08T18:50:00.002+03:002009-10-08T19:02:25.778+03:00Όπως ήρθες έφυγες...<br />και εγώ τα ίδια ρούχα τότε και τώρα... <br />Δεν ξέρω πότε και αν θα σε ξαναδώ.<br />Με πειράζει που έφυγες εσύ πρώτος<br />και εγώ έμεινα εδώ μόνη μου<br />στην καθημερινότητα χαμένη.<br />Μα τελικά δεν με πειράζει η καθημερινότητα<br />αυτό που με πειράζει είναι ότι λείπεις<br />εσύ από την καθημερινότητά μου πλέον.<br />και μου μοιάζουν όλα άσκοπα...<br />Θα μου πεις με ποιο δικάιωμα μιλάω εγώ...<br />εγώ που ποτέ δεν σου δώθηκα ολοκληρωτικά<br />εγώ που ήμουν κρυμμένη στη σαρκοφάγο μιας σχέσης<br />φοβάμαι τώρα που έφυγες...<br />Φοβάμαι το αποτύπωμα από το αφτί μου<br />Ξέρεις... τόσο ανάγλυφο.<br />Φοβάμαι μόνη μου να δω πάλι το αποτύπωμα...<br /><br />Καλή αρχή και καλά ταξίδια μάτια μου!<br /><br />(Σε εσένα που έφυγες πριν 1 περίπου μήνα και έχεις περάσει πολλά από τότε)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-7513382580323576?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-8378334854739477912009-08-25T14:27:00.001+03:002009-08-25T14:28:56.763+03:00Κοιτάζω τώρα τις αναρτήσεις πριν το καλοκαίρι... Αλήθεια, τι μαλακίες μπορεί να γράψει κανείς όταν νομίζει ότι είναι ερωτευμένος??<br /><br />ΕΛΕΟΣ!! άλλη φορά ας τρώω μια τσίχλα καλύτερα!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-837833485473947791?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-11756402408218900092009-07-25T04:29:00.002+03:002009-07-25T04:48:00.019+03:00Σήμερα σου είπα ότι το σαββατοκύριακο θα το περάσω με ένα φίλο μου. Δεν το χάρηκες. Και εμένα μου ήταν δύσκολο να στο πω. Θέλω όμως για μια φορά να παίζω χωρίς άσσους στα μανίκια μου ακόμα κι αν...<br /><br />Ρίχνω τοίχους και γκρεμίζω φράχτες. Θέλω. <br /><br />Φοβάμαι μην σε χάσω με την τόση ειλικρίνειά μου, αλλά την έχω ανάγκη. Θέλω να σου λέω τα πάντα. Σήμερα έπαιξα πολύ με τις σκέψεις μου αν έπρεπε να στο πω ή όχι. Ξέρω ότι τον φοβάσαι τον συγκεκριμένο φίλο μου. Φαντάζομαι το γιατί. Εγώ φοβάμαι πολύ περισσότερα σε σχέση με εσένα.<br /><br />Αν μου το έλεγες εσύ? Θα είχα αφρίσει, θα είχα πέσει στο ποτό... Θα το δεχόμουν, σίγουρα, αλλά όχι με την καρδιά μου, μάλλον με το μυαλό μου. <br /><br />Μου λείπεις ρε γαμώτο...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-1175640240821890009?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-79614550085095819362009-07-12T17:10:00.002+03:002009-07-12T17:29:59.194+03:00Ζάλη... Ζέστασιά... 24 ώρες... 2... 1... Ζωγραφιά... Ποίηση... Μαγεία... Ανάσα... Ανάγκη... Όνειρα... Ευχές... Φόβοι... Ικανοποίηση... Γαλήνη... Ηρεμία... Πάθος... Έρωτας... Γέλια... Χαρά... Κόκκινο... Φεγγάρι... Λιμάνι... Καράβια... Τσιμινιέρα... Καρδιοχτύπι... Σάρκα... Λαγνεία... Σκέψεις... Απόσταση... Έλλειψη... Πόθος... Αίμα... Μυρωδιές... Φαγητό... Κατσαρόλες... Αγκαλιά... Φιλιά... Πειράγματα... Χαλί... Καφές... Παγωτό... Χωροχρόνος... Μουσική... Σημάδια... Κορμιά... Φλόγες... Τσιγάρο... Δάγκωμα... Σκίρτημα... Ανατριχίλα... <br /><br />Τόσα πολλά, και αλλά τόσα... Πως έγινε; Δεν θα το ψάξω. Δεν θα αγχωθώ. Δεν υπάρχει χρόνος μαζί. Είναι μόνο κλάσματα του δευτερολέπτου κι ας δείχνει το ρολόι να περνάν οι ώρες. Τι να μας κάνει η νύχτα... μια νύχτα μόνο, τι να μας κάνει; Τι να μας κάνει η νύχτα, να αγαπηθούμε πια δεν μας φτάνει...<br /><br /><object width="660" height="525"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/weQJ66LXDCM&hl=en&fs=1&rel=0&color1=0x5d1719&color2=0xcd311b&border=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/weQJ66LXDCM&hl=en&fs=1&rel=0&color1=0x5d1719&color2=0xcd311b&border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="660" height="525"></embed></object><br /><br />Μόνο να νιώθω το κορμί σου δίπλα στο δικό μου και το αγγιγμά σου... Μαζί εδώ.<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_wfOOp1SuspU/SlnzMEZJtZI/AAAAAAAAAP8/qxlFzuaGj28/s1600-h/DSC00771.JPG"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_wfOOp1SuspU/SlnzMEZJtZI/AAAAAAAAAP8/qxlFzuaGj28/s400/DSC00771.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5357580620397131154" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-7961455008509581936?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-89855354547335884832009-07-10T20:51:00.002+03:002009-07-10T21:06:13.352+03:00Χρειάζομαι όνειρα να ξεχάσω τις σκέψεις μας. Είναι δύσκολα, πολύ δύσκολα, δεν αντιλέγω. Θα φύγεις, θα φύγω... Θα φύγουμε. Και το ξέρεις πως δεν θέλω να σε χάσω, και το ξέρω πως δεν θέλεις να με χάσεις. Και ούτε επιτρέπουμε στους εαυτούς μας να πληγώσει ο ένας τον άλλο. Ούτε να χαθεί ο ένας από την ζωή του άλλου. <br /><br />Στην αρχή είχα τον φόβο του ενθουσιασμού. Μετά είχα τον φόβο μην σε ερωτευτώ. Ακολούθησε ο φόβος της αλήθειας. Τώρα έχω τον φόβο της απόστασης και της έλλειψης. <br /><br />Θέλω να ελπίζω... Κοντά σου ξεπέρασα πολλούς φόβους μου. Πολλούς φόβους μας ξεπεράσαμε μαζί. Μα τώρα φοβόμαστε για τα ίδια πράγματα. Αλλά έχω ανάγκη να ελπίζω ότι όλα θα μας πάνε καλά. <br /><br />Γι'αυτό εύχομαι στα αστέρια. Πάντα με μάγευαν τα αστέρια. Και πάντα έπιαναν οι ευχές μου σε αυτά... Και τώρα θέλω να ευχηθώ για εμάς στα αστέρια.<br /><br /><object width="500" height="405"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/qZ1NYFFDT8I&hl=en&fs=1&rel=0&color1=0x402061&color2=0x9461ca&border=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/qZ1NYFFDT8I&hl=en&fs=1&rel=0&color1=0x402061&color2=0x9461ca&border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="500" height="405"></embed></object><br /><br />Cliff Edwards - When You Wish Upon A Star<br /><br />When you wish upon a star<br />Makes no difference who you are<br />Anything your heart desires<br />Will come to you<br />If your heart is in your dream<br />No request is too extreme<br />When you wish upon a star<br />As dreamers do<br />Fate is kind<br />She brings to those to love<br />The sweet fulfillment of<br />Their secret longing<br />Like a bolt out of the blue<br />Fate steps in and sees you through<br />When you wish upon a star<br />Your dreams come true<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-8985535454733588483?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-59997730666302515302009-06-30T16:34:00.005+03:002009-06-30T16:50:39.403+03:00<object width="500" height="405"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/y4vE4HVSlM4&hl=en&fs=1&rel=0&color1=0x2b405b&color2=0x6b8ab6&border=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/y4vE4HVSlM4&hl=en&fs=1&rel=0&color1=0x2b405b&color2=0x6b8ab6&border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="500" height="405"></embed></object><br /><br />PROHJA - ΣΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΣΚΟΤΑΔΙΑ<br /><br />Πήρα τις ευχές στον ώμο φορεσιά με καμάρι<br />απ’ του ονείρου δανεική του καπετάνιου τη χάρη<br />κι είπα ταξίδι μου πρώτο να που ήρθε η σειρά σου<br />στο βορρά και στο νότο θα ’μαι πάντα κοντά σου.<br />Βαριά η ανάσα μου το βήμα μου δεν κόβω<br />στο μαξιλάρι μου άφησα τον τελευταίο μου φόβο<br />σα χαλασμένη πυξίδα που απέφυγα και δεν είδα<br />μη μου αλλάξει πορεία πρίν να πατήσω σανίδα.<br /><br />Λέω να αφήσω την καρδιά μου ήσυχη να το χαρεί<br />μπορεί της τύχης μου να ’ναι το πιο μεγάλο σκαρί<br />που ίσως με πάει σε όσα φαντάστηκα μέρη<br />κι ίσως με φέρει πίσω πιο πλούσιο ποιός ξέρει.<br />Μπάρκο πρώτο λοιπόν βάζω ψυχή και σάρκα<br />και τα νιάτα μου στην πιο μεγάλη μου τσάρκα<br />γι’ αυτό σου λέω καπετάνιε εγώ είμαι για το τιμόνι<br />το καλό και το κακό στο πλευρό μου στοιχειώνει.<br /><br />Με φοβάται ο ουρανός με προσέχουν τα αστέρια<br />χωράει ο ωκεανός στα δυο μου τα χέρια<br />αλήθεια λέω με είχα δεί στο όνειρό μου ένα βράδυ<br />με ένα τιμόνι στο χέρι και στο μεγάλο σκοτάδι.<br />Ναυαγός σε λάθος μέρος ουρανέ μου δε σ’ είδα<br />ξύπνησα γέρος σε καινούρια πατρίδα<br />ψάχνω κάτι να δω κι έχω τ’ άστρα σημάδια<br />μα είμαι ακόμα εδώ στα μεγάλα σκοτάδια.<br /><br />Άρχισα λίγο να τρέμω στην πρώτη φουσκοθαλασσιά<br />εκεί που η νύχτα με τη μέρα έχουν το φως μοιρασιά<br />με κάθε κύμα από θάλασσα βλέπω ουρανό<br />παρακαλώ τους θεούς να στείλουν το γαλανό.<br />Βρεμένα κι ανοιχτά έχω απ’ το φόβο τα μάτια<br />φέρμα τα πανιά τρίζουνε τα κατάρτια<br />μα δε μιλάω σε κανέναν μόνος μου πρέπει ν’ αντέξω<br />μ’ ακούς δε θα γυρίσω ντροπιασμένος εκεί έξω.<br /><br />Μα τις λέξεις ο αέρας γύρω μου τις σφυρίζει<br />και στο μυαλό κι εκεί μια καταιγίδα αρχίζει<br />τα χέρια μου χαλαρώνουν πάνω στο τιμόνι<br />το κύμα μ' αφήνει και ύστερα με σηκώνει.<br /><br />Τότε σπάω δεν αντέχω και στους άλλους φωνάζω<br />δε μ’ ακούει κανείς και πιο πολύ τρομάζω<br />είμαι μόνος σαν να ήπιε ο χρόνος τους ναύτες<br />και μου ζητάει ο βυθός του ονείρου μου τους χάρτες.<br />Και μαυρίζουν όλα απ’ τη ζερβή μου μεριά<br />με το σκαρί παρέα μας πήρε αγκαλιά η στεριά<br />και τότε η θάλασσα σαν παγωμένο χάδι<br />με σπρώχνει να βγώ στο μεγάλο σκοτάδι.<br /><br />Μα είμαι ακόμα εδώ στα μεγάλα σκοτάδια... Σαν να ζω τα 4 χρόνια της σχολή ξανά. Και τα χρόνια πριν τη σχολή, αλλά και τα χρόνια που θα με ακολουθήσουν... Να φεύγω θέλω, να μην κάθομαι. Κοντεύει ένας χρόνος. Σε περίπου 20 μέρες θα είναι ακριβώς ένας χρόνος. <br /><br />Μόνο το τραγούδι και μόνο τους στίχους... Μόνο αυτό.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-5999773066630251530?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-74837388291429726102009-06-25T02:46:00.006+03:002009-06-25T03:34:35.401+03:00Έπιασαν υγρασία οι τοίχοι και μαυρίσαν. Μυρίζουν και κάπως παράξενα. Δεν είναι εντελώς μαύροι δηλαδή, πρασινομαύροι είναι μάλλον. Μυρίζει αρκετά εδώ κάτω. σχεδόν πιάνεται η ανάσα μου. Φταίει και η σκάλα. Φταίει και το τσιγάρο που αργοκαίει στα χείλη μου. Έιναι και οι μέρες τέτοιες που έχει πολύ ζέστη και το κάνει ακόμα πιο δύσκολο να βρεις μια καθαρή ανάσα. <br /><br />Δεν μπορώ να δω τελικά αν τις ανεβαίνω ή τις κατεβαίνω. Κινούμαι στις σκάλες. Έίναι μεσημέρι έξω, μα εδώ είναι σκοτάδια. Χαχα, είναι σκοτάδι μάτια μου... πάντα σ'αυτή την πλάση...<br /><br />Τι μάτια μου; Κόκκινα, θολά με σκιές αντί για εικόνες, με μια μόνιμη γυαλάδα που με τρομάζει ακόμα και εμένα την ίδια να την βλέπω στον καθρέφτη. Τι γυαλάδα... σαν να είναι ψεύτικα, σαν να σπαράζουν. Σαν να μου τύλιξες τα μάτια με διάφανη μεμβράνη. Ναι, αυτό νομίζω έκανες. Μάλλον δεν θέλεις να βλέπω πολλά. Μπορεί και εγώ να μην θέλω να βλέπω πολλά.<br /><br />Βαφτίζω αυτό που θέλεις εσύ δικό μου θέλω. <br /><br />Γιατί με άφησες όμως να έρθω μόνη μου σ'αυτές τις σκάλες. Μυρίζει σου είπα. Μυρίζει μούχλα και σπέρμα και υγρά κοινών γυναικών μαζί με αίμα. Όχι πως σε θέλω μαζί μου, αλλά δεν θυμάμαι γιατί ήρθα. Σιχαίνομαι και λιγάκι εδώ. Και για φαντάσου, εσύ ξέρεις τον δρόμο να με πας πίσω. <br /><br />Γι'αυτό μου έβαλες τις μεμβράνες στα μάτια; Εντάξει σε ακούω κάπου στο βάθος, αλλά και σε καλύπτουν τα ποντίκια που σφάζονται μεταξύ τους και ο ήχος της κατσαρίδας που πάτησα. Σιχαίνομαι σου λέω. ΣΟΥ ΦΩΝΑΖΩ ΓΑΜΩΤΟ...<br /><br />Τώρα πια δεν ακούω τίποτα. Μόνο της καρδιά μου που χτυπά τόσο δυνατά. Θα σπάσει νομίζω. Νιώθω περίεργα. Πρησμένη και έχω να φάω μέρες. Τα αφτιά μου βουίζουν. Νιώθω μικρά τσιμπίματα στο πρόσωπό μου. Σαν να μουδιάζει. Κρυώνω ξαφνικά και όμως ιδρώνω. Τα γόνατα λυγίζουν. Θα πέσω το νιώθω. ΚΡΑΤΑ ΜΕ..<br /><br />Δεν παίρνω ανάσα πια. Έπεσα. Χτύπησα την πλάτη μου στη σκάλα. Πόρνη σκάλα. Δεν μπορώ να κουνήσω τίποτα. Σαν ξύλο είμαι. Μα δεν φοβάμαι τώρα. Νιώθω τις κατσαρίδες να περπατάνε πάνω μου, στο πρόσωπό μου. Νομίζω ότι κάτι μπαίνει μέσα μου. Τα ρουθούνια μου τσούζουνε. Κρύο, έχει πολύ κρύο και πονάω πια. Φίδι είναι. Μαύρο, γυαλιστερό κι αυτό σαν τα μάτια μου που τώρα περπατάνε ζουζούνια και κατσαρίδες. <br /><br />Όσο προχωράει μέσα μου πονάω και μετά μουδιάζω περισσότερο από πριν. Μου φάνηκε πως άλλαξε χρώμα και το δέρμα μου. Σαν να σκούρυνε κι αυτό. Όμως να, σε νιώθω είσαι εδώ. Μην γελάς μαζί μου. Ναι, νευρικό είναι το ξέρω. Φοβάσαι έτσι που με βλέπεις. Τον νιώθω τον φόβο σου. <br /><br />Με εξοργίζεις. Γονάτισες δίπλα μου. Θέλεις να μου χαιδέψεις τα μαλλιά. Διστάζεις. Κάτι με καίει στα μάτια. Τι; Τι έχω; Αίμα... Αίμα δεν είναι; Το δικό μου αίμα μύριζε από την αρχή. Εγώ και εσύ μυρίζαμε έτσι; Μα πως... αφού... εμείς... ποτέ δεν...<br /><br />Τίναξες την στάχτη σου. Χορεύοντας έπεσε στα χείλη μου. τράβηξες την τελευταία σου τζούρα και πέταξες το τσιγάρο σου στο πάτωμα. Έπεσε δίπλα μου. Σηκώθηκες όρθιος. Έπιασες το φτηνιάρικο σακάκι σου από την καρέκλα, το φόρεσες και έκανες να φύγεις.<br /><br />Κοντοστάθηκες κοιτώντας με έτσι που ήμουν. Σήκωσες τον γιακά σου και κάτι είπες μέσα απ'τα δόντια σου. Μάλλον βλαστήμησες. Έφυγες.<br /><br />Έχουν περάσει αιώνες από τότε και εγώ είμαι στο ίδιο σημείο. Ακίνητη στο πάτωμα γυμνή. Δεν κρυώνω πια, δεν ακούω, δεν βλέπω, δεν μυρίζω... μόνο τη στάχτη σου νιώθω ακόμα στο στόμα μου.<br /><br />Δεν ξέρω τι έτος έχουμε τώρα. Δεν με αφορά. Μόνο νιώθω ένα μικρό γαργαλητό στις πλάτες μου. Δεν με ενοχλεί...<br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_wfOOp1SuspU/SkLFFjmb7EI/AAAAAAAAAP0/v8lppjNapjA/s1600-h/n636029349_791668_663.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 386px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_wfOOp1SuspU/SkLFFjmb7EI/AAAAAAAAAP0/v8lppjNapjA/s400/n636029349_791668_663.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5351056006516042818" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-7483738829142972610?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-88027471259251455752009-04-14T17:22:00.002+03:002009-04-14T17:47:00.238+03:00Πρωτοχρονιά με πυρετούς και αμυγδαλές. Εντάξει, έτυχε, κάπου θα κρύωσα ή καμία ίωςση θα είναι!<br /><br />Δυό μέρες μετά των Φώτων, πήγαινα για κάτι φωτοτυπίες, έβρεχε κι όλας... Γλύστρισα, σκοτώθηκα σε κάτι σκάλες και κόντεψα να ρίξω και μια τζαμαρία που τελικά σταμάτησα πάνω της! Μια βδομάδα δεν μπορούσα να καθήσω.<br /><br />Μετά από μια εβδομάδα έμαθα ότι η Ελένη που ήταν έγκυος το δεύτερο μωρό της το έχασε...<br /><br />Δυο βδομάδες αργότερα έτρεχα στα νοσοκομεία... Πανικός γινόταν, έφυγα, τελικά βρήκα χειρούργο και με άνοιξε χωρίς αναισθησία στο ιατρέιο. Επίπονο τώρα που το σκέφτομαι, αλλά μονόδρομος.<br /><br />Λίγες μέρες πιο μετά έπεσε η λατρεμένη μου ξαδέρφη στις χιονισμένες σκάλες, δύο εβδομάδες άδεια.<br /><br />Τον ίδιο καιρό μπήκε η διπλανή μου στο νοσοκομείο αργά την νύχτα.<br /><br />Ο Νικολής, μετά από πολύ καιρό που είχαμε να μιλήσουμε μου είπε ότι έπρεπε να κάνει μια επέμβαση. Αρκετά σοβαρή πιστεύω.<br /><br />Μετά σκοτώθηκε ο Αλέξανδρος, τροχαίο ετών 22.<br /><br />Δυο μέρες μετά ο Γιάννης από τη σχολή και μαζί του και η μάνα του. Τον θάνατο της μάνας τον κρατούσαν κρυφό για τον πάτέρα και τον αδερφό του Γιάννη. Την έθαψαν 2 μέρες μετά τον Γιάννη.<br /><br />Η Φωτούλα έπεσε και χτύπησε το πόδι της, τρέχαμε στο νοσοκομείο πάλι. Με πατερίτσες η μικρή...<br /><br />Τράκαρε ο Μπούκος με τον Αλέξη, ο Γιάννης με τον Νικήτα και ο Δημήτρης. Άχρηστο το αμάξι του Γιάννη, ο Νικήτας με κολάρο και ράμματα στο πρόσωπο.<br /><br />Μετά (Δευτέρα-Τρίτη-Τετάρτη) ήρθε εκείνη η τρισάθλια ίωση με τον πυρετό. Ακόμα βήχω. Το πρωί υποθερμία και το μεσημέρι πυρετός.<br /><br />Την Τρίτη έμαθα ότι η Βίκυ ετοιμάζεται για μια σοβαρή επέμβαση.<br /><br />Την Πέμπτη ήρθε το ασθενοφόρο στη σχολή και έφυγα με την διπλανή μου για το νοσοκομείο. Παρακέντηση της είπαν...<br /><br />Φύγαμε, ήρθαμε Αθήνα. Τράκαρα την Παρασκευή.<br /><br />Μια εβδομάδα μετά τα 6μηνα του παππού μου.<br /><br />Όσο όλα αυτά συνέβαιναν μάθαινα και άλλα... για την μάνα που έπεσε στις σκάλες και ήταν σε τραγική κατάσταση, για την μικρή που τραβάει τα ζορια της, την γιαγιά που ετοιμάζεται για μια σοβαρή επέμβαση και πολλά άλλα.<br /><br />Δεν μπορώ παρά να πιστέψω ότι το 2009 είναι δίσεκτο και μας το κρύβουν.<br /><br />Δεν έχει και τόση σημασία τι γίνεται. Σημασία έχει να μάθουμε να τα αντιμετωπίζουμε όσο μπορούμε καλύτερα. Ναι, και θα κλάψουμε, και θα χτυπηθούμε και όλα λίμπα θα τα κάνουμε αν χρειαστεί. Αλλά θα συνεχίσουμε να ζούμε, με τις πληγές μας για παράσημα. Με το κεφάλι μας ψηλά, με το χαμόγελο στα χείλη που θα έλεγαν και σε μια άλλη εποχή. Ναι, με το χαμόγελο στα χείλη!<br /><br />Γιατί η ζωή είναι όλα αυτά και άλλα τόσα. Η ζωή δεν γίνεται να περιγραφεί ποτέ. Είναι αγώνας και δρόμος και πάντα θα προσπαθώ να είμαι καλά. Και να λέω "όλα καλά", και θα γίνουν, το ξέρω ότι θα γίνουν. Στο χέρι μου είναι.<br /><br />Δεν λέω ότι τα ξεχνάω ή ότι δεν με στεναχωρούν, αλλά μαθαίνω να ζω με αυτά και τα αποδέχομαι όσο μου επιτρέπει η ανθρώπινη φύση μου. Και προσπαθώ να γελάω και να αγωνίζομαι για ένα καλύτερο επόμενο λεπτό στην ζωή μου!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-8802747125925145575?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-62872971761874855392009-04-09T15:36:00.001+03:002009-04-09T15:46:02.751+03:00<span style="font-size:180%;color:#000066;"><strong><em>ΠΕΤΑΩ ΛΕΜΕ ΑΠΟΨΕ!!!</em></strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-6287297176187485539?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-16134055576906749892009-03-22T17:07:00.002+02:002009-03-22T17:16:04.342+02:00Pane meres pou to blepo entono. To mualo exei stamatisei 2 bdomades prin. Tote pou fugan ta paidia. Futa gurname oloi apo tote. Neura, stenaxoria, exoume ksexasei ton upno, den milame, pinoume, kapnizoume kai perimenoume na fanoun pali.<br /><br />Einai adiko, alla etsi 8a mou peis einai i zoi. Na gelame ki as to kseroume pos mesa mas poname.<br /><br />22 kai 19. Krima den einai? H mana tou G. den to antekse, efyge ki ayti.<br /><br />Kalo taksidi na exete.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-1613405557690674989?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-55046460194313330352009-02-25T01:23:00.000+02:002009-02-25T01:24:38.689+02:00i wish i would die<br />i wish i would never be alive<br />cause i know i'll never touch the sky<br />when i see that pain in your eyes<br />my heart fills with cries<br />the only solution lies in your mind<br />but the weakness makes you blind<br />i wish never to see you again <br />but this life is a bitch till the end.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-5504646019431333035?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-87648275446509383802009-02-24T23:00:00.002+02:002009-02-25T01:29:16.932+02:00<object width="660" height="525"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/cHNxEqiorkw&hl=en&fs=1&color1=0x402061&color2=0x9461ca&border=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/cHNxEqiorkw&hl=en&fs=1&color1=0x402061&color2=0x9461ca&border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="660" height="525"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-8764827544650938380?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-37009382683432358572009-01-20T23:59:00.002+02:002009-01-21T00:09:19.512+02:00Οι αρκούδες κοιμούνται. Κοιμούνται πολύ. Πάρα πολύ. Πάρα πάρα πολύ.<br /><br />Εγώ δεν είμαι αρκούδα (διαπιστωμένο) αλλά στο μπλόγκ κάνω την στάση μου. Ρίχνω τον ύπνο μου.<br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/FPX-tL5pDhY&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/FPX-tL5pDhY&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />Ένα αλλιώτικο νανούρισμα <br /><br /> <br />Στίχοι: Διονύσης Τσακνής<br />Μουσική: Διονύσης Τσακνής<br />Πρώτη εκτέλεση: Διονύσης Τσακνής & Βασίλης Παπακωνσταντίνου & Σωκράτης Μάλαμας & Πάνος Κατσιμίχας & Λαυρέντης Μαχαιρίτσας & Ορφέας Περίδης ( Χορωδία )<br /><br />Βρες μου τρόπο για να αρχίσω<br />βλέπεις βιάζομαι πολύ<br />από την πρώτη στιγμή να σε γνωρίσω<br />να σου πω να μου πεις και εσύ<br /><br />Έλα μάθε μου άλλες λέξεις<br />και άλλο τρόπο να αγαπώ<br />τον σκοπό στα τραγούδια εσύ να διαλέξεις<br />και να δεις που θα μάθω και εγώ<br /><br />Μες του κόσμου μας τη ζάλη<br />και στους φόβους σου μπροστά<br />θα σταθώ φρουρός μα φοβάμαι πάλι<br />σαν μικρούλης που δεν έχει μπαμπά<br /><br />Ψάχνω πίσω μου στο χρόνο<br />προσπαθώ να θυμηθώ<br />να σου μοιάσω θέλω αυτό είναι μόνο<br />πες μου κάτι για να κοιμηθώ<br /><br />Φύγε ύπνε, φύγε μακριά του<br />ένας ήλιος προβάλλει δειλά<br />δυο αστέρια πάντα κοντά του<br />τον κρατούν αγκαλιά<br /><br />Μεγαλώνω και το ξέρεις<br />όλα γύρω μου θολά<br />τι καινούριο παιχνίδι θα μου φέρεις<br />περιμένω από εσένα πολλά<br /><br />Ένα μέλλον καρναβάλι<br />έρχεται από παντού<br />πως τα φτιάξατε έτσι σε αυτό το χάλι<br />θα μου πεις και θα φύγεις για αλλού<br /><br />Φύγε ύπνε, φύγε μακριά του...<br /><br /> Μέχρι να γίνει όμως και να φύγει ο ύπνος σας χαιρετώ! Δεν θα ζητήσω να περνάτε από εδώ, ούτε να θυμάστε ότι υπάρχει αυτό το μέρος. Σαν σύννεφο είναι που χάνεται με τον αέρα. Ένα θα σας ζητήσω μόνο, να περνάτε καλά.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-3700938268343235857?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-83338352222998706392009-01-17T10:51:00.002+02:002009-01-17T10:56:37.498+02:00Δύσκολες μέρες ξημερώνουν εδώ που είμαι.<br />Δύσκολα πάνε όλα. <br />Σωματικά κυριώς, αλλά χτυπάει και σε μια γενική ελεγχόμενη (προς το παρόν) απαισιοδοξία.<br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/fPBgeWjmy0o&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/fPBgeWjmy0o&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />Δεν ξέρω γιατί, (δεν με λένε Χρήστο) αλλά με άγγιξε αυτό το τραγούδι. <br /><br />@Αδέσποτο: Οι τομές κλείνουν, οι γάζες μένουν, οι αλοιφές και οι αντιβιώσεις. Θα στρώσω, που θα πάει!! Μήπως είναι γκαντέμικο τελικά αυτό το 2009?? Λέω μήπως...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-8333835222299870639?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-48276851077252651532008-12-29T20:38:00.002+02:002008-12-29T20:46:23.471+02:00Ήθελα να ξυπνήσω λίγο, αλλά είναι πάνω από τις δυνάμεις μου. Βρήκα παλιά γραπτά μου όμως! Κάπου μεταξύ 2005 και 2006.<br /><br />Βαριά τα μάτια κλειστά<br />κι η καρδιά απ'τα πόδια<br />δεμένη σφιχτά<br />θέλεις να τρέξεις μπροστά<br />κι η ζωή όλο πίσω γυρνά<br />Κλεισ'τις πόρτες και φύγε μακριά<br />κι αν πιστέψεις θα γυρίσεις ξανά<br />πέρνα τις πύλες του φόβου<br />και θα δεις τις κοιλάδες του κόσμου<br />μην φοβάσαι να πέσεις ξανά<br />το μυαλό σε κρατάει γερά<br />η ψυχή σου φωλιάζει ζεστά<br />μεσ της αγάπης την μεγάλη αγκαλία.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-4827685107725265153?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-71801897289411070692008-12-05T18:57:00.000+02:002008-12-05T18:59:57.084+02:005 Δεκέμβρίου 2008. <br /><br />Πάνε χρόνια από τότε, αλλά σαν σήμερα ήταν. Δεν τα θυμάμαι αυτά, απλά δεν ζούσα τοτε. Εκείνη την ημέρα γεννήθηκε μια πιτσιρίκα που όμως δεν θα γινόταν μια συνηθισμένη πιτσιρίκα...<br /><br />Μεγάλωσε και ήρθε η στιγμή να δει τι θα κάνει με την ζωή της. Πέρασε κάποιες "φουρτούνες" και τελικά κατάφερε να ακολουθήσει τα ονειρά της.<br /><br />Με την θάλασσα, είπε, με την θάλασσα θέλω να ασχοληθώ. Και το έκανε.<br /><br />Ο Θεός, όπως λένε, γελά όταν οι ανθρώποι κάνουν σχεδια. Και έτσι και έγινε, οι καταστάσεις και οι συνθήκες που επικρατούσαν τότε την ανάγκασαν να ασχοληθεί με κάτι άλλο.<br /><br />Δεν πούλησε όμως τα όνειρά της ποτέ. Την θάλασσα ακόμα την αγαπά, ακόμα την νοσταλγεί και ακόμα κι αν έχουν περάσει τόσα χρόνια από τότε, ακόμα μυρίζει θάλασσα κι αλμύρα.<br /><br />Την γνώρισα τυχαία. Μου άνοιξε την πόρτα της παλαιότερης γενιάς. Ίδιες κοπέλες με εμένα. Άλλοι θα μας έλεγαν τρελές. (ποιός ξέρει, ίσως και να είμαστε)<br /><br />Οι καταστάσεις και τα βιώματά μας μοιάζουν αρκετά, ακόμα κι αν είμαι στο μισό (σχεδόν) της ηλικίας της. Την έβγαλα μάνα και αυτή με φωνάζει κόρη της.<br /><br />Όχι πως δεν έχω μάνα. Αλλά έχουμε σε σημαντικό ποσοστό κοινά βήματα. <br /><br />Τέλως πάντων, σήμερα έχει γενέθλια η μάνα μου.<br /><br />Τι δώρο να της κάνω δεν ήξερα. Είμαι και μακριά της.<br /><br />Έφτιαξα ένα βίντεο σήμερα (μετά το μάθημα), έτσι να μυρίζει λίγο θάλασσα να ταιριάζει με της μυρωδιά της. θέλω να ελπίζω ότι θα της αρέσει.<br /><br />Χρόνια πολλά μάνα! Να έχεις πάντα υγεία και να σε χαίρονται αυτοί που σε αγαπούν.<br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/cxuEtARzzXI&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/cxuEtARzzXI&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-7180189728941107069?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-7827508787610073322008-11-23T19:38:00.007+02:002008-11-23T20:23:53.545+02:00Μου αρέσει η βροχή. Αλήθεια μου αρέσει πολύ η βροχή... Νιώθω ότι ξεβγάζει την καρδιά και την ψυχή μου η βροχή. Και όταν αστράφτει και βροντά ότι φωτίζει την ζωή. Βίαιη μα από την άλλη κρύβει τόση ζωή μέσα της και τόση ενέργεια. <br /><br /><em>Όπως αστράφτει και βροντά<br /><br />και της βροχής οι στάλες πέφτουν<br /><br />ετσά φωνάζω μπλιό και εγώ<br /><br />όταν καρδιά που αγαπώ τηνε τσαλαπατούν.</em><br /><br />..Η αλήθεια του καθένα είναι η μόνη διαδρομή...<br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/IafJf9XmbSY&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/IafJf9XmbSY&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />Μάλαμας-Αλεξίου.<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_wfOOp1SuspU/SSmZX-Fad4I/AAAAAAAAAPQ/hRJWwudqa7E/s1600-h/HPIM3977.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_wfOOp1SuspU/SSmZX-Fad4I/AAAAAAAAAPQ/hRJWwudqa7E/s400/HPIM3977.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5271913475895621506" /></a><br /><br />Η πύλη της άμμου. Μόνη και έρημη στέκει μέσα στο σούρουπο. Περίφανη μα πάντα τόσο όμορφη και μόνη. Μυρίζει άλλα χρόνια και άλλες εποχές.<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_wfOOp1SuspU/SSmareVXmTI/AAAAAAAAAPY/lq7jIcWwHlw/s1600-h/HPIM3978.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_wfOOp1SuspU/SSmareVXmTI/AAAAAAAAAPY/lq7jIcWwHlw/s400/HPIM3978.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5271914910481619250" /></a><br /><br />Και για τέλος η καλύτερη (κατά την γνώμη μου φωτογραφία που τράβηξα σήμερα) Κουμ <br />Καπί με φυσικό μωσαικό...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-782750878761007332?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-62748978518763990252008-11-13T19:51:00.005+02:002008-11-13T20:03:28.613+02:00Πως η Γή γίνεται υλικό, το υλικό καινό και το κενό λιώνει πάλι αργά και σταθερά μέχρι να κάνει πάλι τον κύκλο του και να γίνει πάλι Γη...<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_wfOOp1SuspU/SRxqAE9hH8I/AAAAAAAAAO4/xz4l8oWdCrA/s1600-h/HPIM3889.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_wfOOp1SuspU/SRxqAE9hH8I/AAAAAAAAAO4/xz4l8oWdCrA/s400/HPIM3889.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5268202213680947138" /></a><br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_wfOOp1SuspU/SRxqs30TODI/AAAAAAAAAPA/QUZFbFYV26g/s1600-h/HPIM3894.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_wfOOp1SuspU/SRxqs30TODI/AAAAAAAAAPA/QUZFbFYV26g/s400/HPIM3894.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5268202983246739506" /></a><br /><br />Αχ, και αυτές οι χειμωνιάτικες μέρες... Που ο ήλιος παίζει με τα σύννεφα και δεν σταματά να τους δείχνει την δυναμή του. Παιχνίδι δύναμης... Ερωτοτροπήματα του ήλιου με τα σύννεφα. Κρυφτό του έρωτα.<br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_wfOOp1SuspU/SRxrcQvjXtI/AAAAAAAAAPI/lZE8xpuE7rk/s1600-h/HPIM3847.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_wfOOp1SuspU/SRxrcQvjXtI/AAAAAAAAAPI/lZE8xpuE7rk/s400/HPIM3847.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5268203797391564498" /></a><br /><br />Θέλω να ευχαριστήσω θερμά τους παλιούς και τους νέους (με πολύ χαρά) φίλους του "σπιτιού" μου για τις "επισκέψεις" σας! Χαίρομαι να έχω νέα καλά από όλους σας! Καλή δύναμη παιδία!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-6274897851876399025?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-12136987037530461922008-10-03T21:32:00.003+03:002008-10-03T21:51:27.928+03:00Coin=κέρμα, νόμισμα, λεφτά (που λέγαμε σαν παιδιά)<br /><br />Κάθε αγώνας ποδοσφαίρου ξεκινάει με ένα κέρμα. Διαλέγει η κάθε ομάδα γράμματα ή κορώνα και το πετάνε στον αέρα... Ό,τι κάτσει... Κι αν σου κάτσει?<br /><br /><br /><p><a href="http://2.bp.blogspot.com/_wfOOp1SuspU/SOZnAn-vcyI/AAAAAAAAAMI/wG9jUM6LR1s/s1600-h/30draxmai.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5252999275804062498" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_wfOOp1SuspU/SOZnAn-vcyI/AAAAAAAAAMI/wG9jUM6LR1s/s400/30draxmai.jpg" border="0" /></a><br /><br />Από την στιγμή που θα φύγει από το χέρι σου γυρνάει και γυρνάει... μέχρι να φτάσει στην κορυφή του ύψους που μπορεί να πάρει. Μετά αρχίζει η πτώση. Ο νόμος την βαρύτητας επενεργεί και το νόμισμα πέφτει με δύναμη ίση με την ελκτική δύναμη της Γης.<br /><br />Συνεχίζει να γυρίζει και κατά την πτώση του. Γυρνάει και γυρνάει... μέχρι να αγγίξει το σκληρό έφαδος. Και τότε αρχίζει να χοροπηδά εξτασιασμένο μέχρι τελικά να ξαπλώσει αποκαμωμένο στο παγωμένο και σκληρό δάπεδο.<br /><br />Τότε κάθεται στην θέση του ακίνητο κι αγέλαστο, σαν νεκρό. Άλλοι θα το κλωτσήσουν, άλλοι θα το αγνοήσουν, άλλοι δεν θα το δουν καν. Αυτό όμως θα είναι εκεί.<br /><br />Και ξέρετε είναι πολύ δύσκολο να πέσει το κέρμα μας από την τρίτη του πλευρά. Δηλαδή να μην είναι ούτε κορώνα ούτε γράμματα, αλλά να σταθεί (όπως λέμε) όρθιο.<br /><br />Σχεδόν απίθανο, αγγίζει τα όρια του εξωπραγματικού.<br /><br /><em><strong><span style="font-size:180%;color:#cc0000;">ΚΙ ΑΝ ΣΟΥ ΚΑΤΣΕΙ ΟΜΩΣ?? ΤΟΤΕ ΤΙ??</span></strong></em></p><p> </p><br /><br />Γι'αυτό σου λέω... Μόνο με χαμόγελο και καλή διάθεση μπορεί και να καταφερεις να βγεις σε ένα κομμάτι από το μέταλλο. Και ίσως τελικά να είσαι πάλι εσύ και μόνο για σένα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-1213698703753046192?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-54120687464251682252008-09-23T21:07:00.002+03:002008-09-23T21:09:58.956+03:00<p><object height="344" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/owF4gO3XbNE&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><embed src="http://www.youtube.com/v/owF4gO3XbNE&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br /><strong><span style="font-family:verdana;font-size:180%;color:#660000;">Μου έχει κολλήσει στο κεφάλι αυτό το τραγούδι! </span></strong></p><p><strong><span style="font-family:Verdana;font-size:180%;color:#660000;"></span></strong> </p><p><strong><span style="font-family:Verdana;font-size:180%;color:#660000;">DO YOU WANNA MAKE LOVE TO ME?????</span></strong></p><p><strong><span style="font-family:Verdana;font-size:180%;color:#660000;">I KNOW YOU WANNA MAKE LOVE TO ME!!!!</span></strong></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-5412068746425168225?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-26880513568562659262008-09-21T21:32:00.004+03:002008-09-21T23:29:15.334+03:00Τι ιστορίες μου λες τώρα και τι ταξίδια… Του μυαλού και του ζωντανού… Αχ, και να ήξερα τι σε κάνει να πιστεύεις ότι είμαι εδώ… Είμαι πολύ πιο μακριά από όλους σας. Δεν λέω ότι δεν σας σκέφτομαι, αλλά δεν είμαι. Το τι δεν είμαι είναι άλλο παραμύθι. Παραμύθι που αρρωσταίνει και τα πιο γερά νεύρα, και τα πιο δυνατά μυαλά. Μου αρκεί. Και ανάθεμα αν βγάζεις άκρη.<br /><br />Όλα είναι στο μυαλό. Όλα είναι στο μυαλό σου λέω. Στο δικό μου, στο δικό σου, στο μυαλό των άλλων. Λίγη διαφορά έχει. Όλα όμως είναι στο μυαλό.<br /><br />Έχω κουραστεί πολύ. Όχι σωματικά, κάθε άλλο. Αυτά όμως πάνε πακέτο. Έχω κουραστεί. Κουράστηκα να προσπαθώ να είμαι δίκαιη. Κουράστηκα να λέω δεν πειράζει. Κουράστηκα να βλέπω και από την μεριά του απέναντι. Κουράστηκα να λέω υπομονή. Κουράστηκα να είμαι χαρούμενη ακόμα και στις πιο μαύρες μου. ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑ.<br /><br /><br />Τι κι αν κουράστηκα, αφού το ξέρω ότι δεν θα το αλλάξω αυτό. Δεν θα πάψω να προσπαθώ να είμαι δίκαιη. Δεν θα πάψω να λέω δεν πειράζει. Δεν θα πάψω να βλέπω από την μεριά του απέναντι. Δεν θα πάψω να λέω υπομονή. Δεν θα πάψω να φοράω την χαρούμενη μάσκα μου πάντα.<br /><br /><br />Όταν χάνομαι βρίσκομαι. Οι φίλοι μου το ξέρουν πια αυτό. Οι γνωστοί μου δεν το καταλαβαίνουν. Δεν τους κακολογώ. Που να ξέραν κι αυτοί. Καλά κάνουν.<br /><br />Ο κακός ο λύκος είμαι, εξόκειλα θαρρώ…<br /><br />Πόσες φορές έχω φτάσει μια ανάσα μακριά, αλλά πάντα νικάω. Αυτή η φορά φαίνεται πιο δυνατή από όλες, το νιώθω. Δεν σου κρύβω ότι τρομάζω πολλές φορές. Δεν βαριέσαι λέω μετά. Μια η άλλη.<br /><br />Μια η άλλη. Δύο ζευγάρια μάτια σκέφτομαι μόνο και τρομάζω. Μόνο αυτά τα δύο ζευγάρια μάτια… Δεν τους αξίζει, ό,τι κι αν έχουν κάνει. Λες και ξέραν κι αυτοί;<br /><br />Λέω πολλά… Δεν πρέπει.<br /><br />Ποίημα το κάτοθεν:<br /><br /><br />Μοιάζει χαζό μα είναι το πραγματικό<br />Τι σου λέω να καταλάβεις δεν μπορείς<br />Ούτε τον πόνο του απλού<br />Ούτε τον φόβο που ριζώνει μέσα βαθιά<br />Και με τα χέρια του σφίγγει την καρδιά μου<br />Φόβος, ναι αλήθεια φόβος είναι<br />Φόβος για το άγνωστο.<br />Γιατί; Τόσο φυσιολογικό άγνωστο…<br />Και το αύριο φαντάζει τόσο μακρινό<br />Κάθε πρωί μια καινούρια χαρά<br />Το νέο ξύπνημα<br />Φοβάμαι ακόμα και τον ύπνο<br />Μέσα μου το άπειρο<br />Μύλος στο κεφάλι μου<br />Δεν ξέρω πως θα γυρίσω<br />Δεν ξέρω αν θα γυρίσω<br />Μπορεί στην θάλασσα να κοιμηθώ για πάντα<br />Ειν’το σαράκι στην καρδιά μου βαθιά φωλιασμένο<br />Και τρώει κάθε μέρα και πιο πολύ<br />Όλο και πιο πολύ<br />Και εγώ κοιτάω αλλού και λέω ότι δεν υπάρχει<br />Μέχρι που δεν μπορώ να αναπνεύσω από τον φόβο μου<br />Μου κόβεται η ανάσα<br />Δεν σκέφτομαι πια<br />Απλά υπάρχω<br />Υπάρχω. Ποιος να μου πει για πόσο ακόμα;<br />Μου αρκεί που υπάρχω.<br />Μα είναι τόσος ο φόβος μου.<br />Διέξοδος καμία μονάχα μια φαινομενική ηρεμία<br />Έτσι κυλάν οι μέρες<br />Με ρωτάνε τα παιδιά τι κάνεις και εγώ τους λέω ΖΩ<br />Θα με περνάνε για καμιά ψωνισμένη<br />Μα εγώ αλήθεια το πιστεύω<br />Αυτό κάνω ακόμα<br />Ζω<br />Και φοβάμαι πως σύντομα θα τελειώσει και αυτό<br />Σαν ένα σκουλήκι στο μυαλό μου<br />Κάθε μέρα τρώει και πιο πολύ και μεγαλώνει<br />Και μου πιέζει το κρανίο μου.<br />Να πεταχτεί έξω θέλει<br />Να βγει από τα μάτια και από την μύτη και από τα αφτιά μου και απ΄το στόμα μου<br />Ναι, αυτό θέλει<br />Και μου πιέζει κάθε μέρα όλο και πιο πολύ το κεφάλι μου<br />ΘΑ ΣΠΑΣΕΙ ΣΟΥ ΛΕΩ<br />Κάνε κάτι.<br />Κάνε αυτό που φοβάμαι να κάνω εγώ<br />Τελείωσε για μένα το παραμύθι<br />Και να θυμάσαι να αγαπάς<br />Όσο μπορείς και αντέχεις να αγαπάς<br />Και να δίνεις ακόμα και χωρίς αντάλλαγμα<br />Ακόμα και αν ξέρεις ότι θα σε πουν και μαλάκα να δίνεις και να αγαπάς<br />Άσε την ψυχή σου ελεύθερη μες τους αγρούς να τρέξει<br />Λύσε το κόμπο από τον λαιμό σου<br />Πέτα ψηλά και αγάπα<br />Και να πας και στους γονείς μου και τους πεις ότι τους αγαπώ<br />Πάντα τους αγαπούσα, ακόμα και τότε<br />Δεν τους το δείχνω<br />Τους αγαπώ διαφορετικά από το συνηθισμένο<br />Αλλά τους αγαπώ<br />Και να προσέχεις κι εσύ.<br /><br /><br /><br /><br />Δεν ξέρω αν πρέπει να το διαβάσεις. Θα σε τρομάξω και δεν το θέλω.<br /><br />Δεν έχει σχέση με τίποτα πραγματικό ή εικονικό. Απλά μερικά πράγματα που θέλω να υπάρχουν κάπου, αλλά όχι εδώ. Βασικά δεν υπάρχει νόημα, κανένα νόημα. Απλά ήθελα να μου πω κάποια πράγματα και να τα θυμάμαι. Το γιατί δεν θέλω να το έχω εδώ είναι άλλο παραμύθι. Συνέχεια του γνωστού παραμυθιού…<br /><br />Η Χιονάτη και οι εφτά νάνοι! Ή η Χιονάτη και οι χάνοι; Χαζά αστειάκια…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-2688051356856265926?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-38407257924010203782008-09-21T19:43:00.003+03:002008-09-21T19:53:30.105+03:00Ήθελα να πάω για... "καφέ" σήμερα. Τζίφος... Δεν είχα βενζινη και δεν έβρισκα και ανοιχτό βενζινάδικο...<br /><br />Τζίφος στο τετράγωνο το λοιπόν! Ήπια 1 λίτρο εσπρέσσο σκέτο και βαρύ και ασήκωτο! <br /><br />ΚΡΟΣΙΑ ΤΑ ΝΕΥΡΑ ΜΟΥ ΣΑΣ ΛΕΩ!<br /><br />Πήγα τουλάχιστον χθές... "εκδρομή"!!<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_wfOOp1SuspU/SNZ6xAjnJFI/AAAAAAAAAL8/kucrEVCE6vU/s1600-h/HPIM3837.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_wfOOp1SuspU/SNZ6xAjnJFI/AAAAAAAAAL8/kucrEVCE6vU/s400/HPIM3837.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5248517398128436306" /></a><br /> <br />Έβρεχε χθες, και είχε και όμορφο γλυκό φθινοπωρινό κρύο...<br /><br />Αχ, και όπως και να το δούμε σου... "ανοίγουν" την... "όρεξη" τέτοιες εικόνες!<br /><br />Anyway!<br /><br />Σήμερα κατάλαβα ότι: <br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/BytyXtiyeDU&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/BytyXtiyeDU&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />Anouk - Nobody's wife<br /><br />Και είναι απόλυτα κατανοητό γιατί: <br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/rhfiiGGy7Ls&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/rhfiiGGy7Ls&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />meredith brooks bitch<br /><br />ΓΙΑΤΙ ΟΜΩΣ???<br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/zTG2X3M6V8A&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/zTG2X3M6V8A&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />Tina Turner - Private Dancer<br /><br />Να γιατί! Και η αγάπη?? Τι έχεις να πεις για την αγάπη θα με ρωτήσετε τώρα!!<br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/OaMwvCVO01s&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/OaMwvCVO01s&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />Tina Turner - Whats Love Got to do with it<br /><br />Πρόστυχο πολύ?<br /><br />Δε ξέρω τι λέτε εσείς το χαίρομαι αφάνταστα να ακούω τέτοια τραγούδια και με αυτή τη σειρά!<br /><br />Άντε γειά!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-3840725792401020378?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-22959444313151874102008-09-19T19:46:00.000+03:002008-09-19T19:47:45.270+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_wfOOp1SuspU/SNPXqAINPsI/AAAAAAAAAL0/4RWrnb9w_lI/s1600-h/IMG000453.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_wfOOp1SuspU/SNPXqAINPsI/AAAAAAAAAL0/4RWrnb9w_lI/s400/IMG000453.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5247775107405659842" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-2295944431315187410?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-91276311774120593372008-08-16T18:31:00.018+03:002008-08-16T18:57:32.566+03:00πάνε μέρες που έφυγα από την Αθήνα μας! Σήμερα βρίσκομαι σε μια παραλία στην Fujairah, στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα είναι αυτό! Πάτησα στεριά μετά από ένα μήνα και...<br /><br />Δεν είναι πολύς καιρός...<br /><br />Anyway, δείτε που είμαι και απολαμβάνω την μαύρη μπυρίτσα μου! (ελπίζω να αννέβει η καταραμένη η φωτογραφία!)<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_wfOOp1SuspU/SKbzzkjFgmI/AAAAAAAAALU/3lZE6HJVgBU/s1600-h/HPIM3338.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_wfOOp1SuspU/SKbzzkjFgmI/AAAAAAAAALU/3lZE6HJVgBU/s400/HPIM3338.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5235139684174496354" /></a><br /><br /><br />Σήμερα βγήκα για ψώνια! Πήρα αποξηραμένους χουρμάδες, σαμπουάν και κρέμα μαλλιών... Χαζά πράγματα, αλλά το χάρηκα αφάνταστα μετά από τόσο καιρό να έρχεσαι σε επαφή με τόσο κοσμο! Πήρα και μια γυναικεία μαύρη κελεμπία με μαντήλα! Αυτό κι αν το έχω καταχαρεί!<br /><br />Από ζέστη δεν.... λέω τίποτα! ΚΟΛΑΣΗ! Και η υγρασία είναι άλλ πράγμα!<br /><br />Σας φιλώ πουλάκια μου!!!<br /><br />Ραντεβού 15 Σεπτέμβρη στον Μάλαμα, θέατρο Μελίνα Μερκούρη!<br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_wfOOp1SuspU/SKb1M9mitSI/AAAAAAAAALc/R56xzPdKOBI/s1600-h/HPIM3219.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_wfOOp1SuspU/SKb1M9mitSI/AAAAAAAAALc/R56xzPdKOBI/s400/HPIM3219.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5235141219908236578" /></a><br /> <br />Εδώ μένω (η καμ΄πινα μου )<br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_wfOOp1SuspU/SKb3HWMovOI/AAAAAAAAALk/PjlZG8uN2js/s1600-h/HPIM3282.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_wfOOp1SuspU/SKb3HWMovOI/AAAAAAAAALk/PjlZG8uN2js/s400/HPIM3282.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5235143322454506722" /></a><br /><br />Και εδώ δουλεύω!<br /><br />Σας φιλώ να περνάτε υπέροχα!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-9127631177412059337?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-51634578674019290932008-06-30T16:34:00.002+03:002008-06-30T17:18:17.973+03:00<div align="left">Σήμερα ήταν η μέρα της κρίσεως για μένα...<br /><br />Πήγα να διεκδικήσω το απίθανο! Τελικά βρέθηκα αντιμέτωπη με μια απρόσμενα ευχάριστη εξέλιξη!<br /><br />Λίγες μέρες μου μένουν ακόμα! Σε λίγες μέρες φεύγω! Πετάω για τον απόλυτο καύσωνα!! Για εκεί που χτυπάει το θερμόμετρο υπό σκιά άνετα τους 50 βαθμούς κελσίου!<br /><br />Και όπως λέει και άτυπη διασκευή:"12 ακριβώς, παίζει Περσικός..."!!<br /><br /><strong><span style="font-family:georgia;font-size:180%;color:#ff0000;"><em>ΦΕΥΓΩ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!</em></span></strong></div><br /><br />Το βαλιτσάκι μου και στο Ελ. Βενιζέλος! <br /><br />Παιδάκια μου όμορφα το σπίτι θα μείνει... "ξέφραγκο αμπέλι"! Να περνάτε που και που να ρίχνετε κανένα ξεσκόνισμα, κανένα σκούπισμα, καμια μάπα... Μην αφήσετε να αραχνιάσει το ταλαίπωρο!<br /><br />Δεν ξέρω αν θα βρώ τον χρόνο μέχρι να φύγω να σας γραψω τίποτα ακόμα... <br /><br />Να είστε καλά και να προσέχετε τους εαυτούς σας! Σας γλυκοφιλώ καλά μου πουλάκια! ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ να έχετε! Από Σεπτέμβρη σας δίνω σίγουρο ραντεβού!!<br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/ZPZePgS7S7M&hl=en"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/ZPZePgS7S7M&hl=en" type="application/x-shockwave-flash" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />Να με θυμάσαι και να μ' αγαπάς - Μελίνα Μερκούρη<br /><br />Έτσι για να το κάνουμε και λίγο μελό...<br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/3pExRpbsAK8&hl=en"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/3pExRpbsAK8&hl=en" type="application/x-shockwave-flash" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />Κρουαζιέρα - Βαγγέλης Γερμανός<br /><br />Άντε καλέ!!! Καλοκαίρι έχουμε!!! Να ανέβουμε λιγάκι!!!<br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/cfZKjKlL67c&hl=en"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/cfZKjKlL67c&hl=en" type="application/x-shockwave-flash" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />Κατσιμίχα, Φατμέ, Γιοκαρίνης, Τσιαμούλης - Το καλοκαιράκι <br /><br />Πουλάκια να περάσετε ΥΠΕΡΟΧΑ! Να περάσετε υπέροχα και για μένα!!<br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/_dNazj8MMb0&hl=en"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/_dNazj8MMb0&hl=en" type="application/x-shockwave-flash" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />Εβριδίκη - Φθινόπωρο γυναίκας<br /><br />Τα λέμε τότε στα σίγουρα! (Να χαρώ και εγώ με λίγη μουσική των παιδικών μου χρόνων!!)<br /><br />ΑΝΤΙΟ!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-5163457867401929093?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-67023983012780994122008-06-27T16:36:00.004+03:002008-06-27T20:47:56.451+03:00Στο μέσο της εξεταστικής μου δέχτηκα μια πρόταση για παιχίδι από την καλή μου <a href="http://ilcolpogrosso.blogspot.com/">Christina Noe</a>!!<br /><br />Το διάβασμα με κράτησε πίσω, αλλά τώρα τελειώσαν όλα και έβαλα τα ρούχα του παιχνιδιού και... ΠΑΜΕ!!!!<br /><br />1. Σιχαίνομαι τις κατσαρίδες, όταν ήμουν μικρή είχα πατήσει (κατά λάθος) μια με γυμνό πόδι...<br />2. Δεν αντεχω να μου πειράζουν τα πράγματά μου (π.χ. ήθελα να μαζέψω λιγάκι), ακόμα και αν είναι αχούρι υπάρχει κάποια τάξη (η δική μου τάξη!) και ξέρω που είναι το κάθετι!<br />3. Πίνω πάντα καφέ σκέτο και πάντα με συνοδεία τσιγάρου! Στον πρωινό καφέ δεν αντέχω να μου μιλάει κανένας! Στους υπόλοιπους πολύ ευχαρίστως δέχομαι παρέα!!<br />4. Αυτούς που αγαπάω δεν σταματάω λεπτό να τους πειράζω, αν και μερικές φορές όσοι δεν με ξέρουν νομίζουν ότι πρέπει να τους μισώ θανάσιμα.<br />5. Περνάω υπεροχα όταν είμαι μόνη μου με τον αδερφό μου, λέμε τις ίδιες βλακείες και τελικά κλαίμε από τα γέλια! <br />6. Έχω όνειρο να αποκτήσω ένα μικρό σπιτάκι (κάπου στο πουθενά π.χ. Γαύδο) με τον κήπο μου, τις κοτούλες μου, τα σκυλάκια, τα προβατάκια, τα μαρούλια και τις ντομάτες μου και να μην βλέπω άνθρωπο και βαβούρα! (Κάτι σαν το μικρό σπίτι στο λιβάδι)<br />7. Δεν έτρωγα μέχρι τον φετινό Φλεβάρη ντομάτες, ψάρια, χόρτα, λεμονι, φάβα, μανιτάρια, αγκινάρες και τώρα παθαίνω πλάκα μόλις τα δω και τα εξαφανίζω!<br />8. Από παιδάκι είχα φίλους αγόρια και έπαιζα μαζί τους ποδόσφαιρο και μπάσκετ (την πρώτη φορά που έπαιξα μάσκετ έσπασα το δάχτυλό μου, αλλά συνέχισα για άλλα 9 χρόνια να παίζω!)<br />9. Έχω κάθε καλή διάθεση να κάνω χίλια πράγματα, αλλά τελικά είναι τόσα πολλά που καταλήγω να τα ξεχνάω και τελικά κάνω μόνο ελάχιστα!<br />10. Ο Σωκράτης Μάλαμας είναι αγαπημένος μου τραγουδιστής και έχει τυχει έτσι που όσες φορές τον έχω δει ζωντανά να είναι μετά από μεγάλες "λαχτάρες" μου και πάντα καταφέρνει να με ηρεμήσει (αθελά του).<br />10+1. Μου αρέσει να δουλεύω στην θάλασσα και δεν θέλω να το αλλάξω για καμία στεριανή δουλειά. Και επίσης μου αρέσει που με την δουλειά μου κάνω πραγματικότητα τα παιδικά μου όνειρα!<br /><br />Αυτά είχα να πω και να δηλώσω, όπως επίσης ότι τελείωσα την εξεταστική μου!! <br />Τώρα με την σειρά μου πρέπει να καλέσω κι εγώ κόσμο εεεε? Εδώ κολλάω λίγο... Σίγουρα κάνω πάσα στην <a href="http://trikymia2.pblogs.gr/">thalassa anemos</a>, την <a href="http://palioskilo.blogspot.com/">αδέσποτη</a>, την <a href="http://sorolop.blogspot.com/">σορολόπ</a>... Παιδιά, δεν ξέρω ποιόν άλλο να καλέσω... Σας παρακαλώ όμως όποιος άλλος το δεί και θέλει να παίξει να το κάνει χωρίς δισταγμό!!!!<br /><br />Φιλάκια Πουλάκια!<br /><br /><strong>*EXTRA ΠΡΟΣΘΕΣΗ ΠΡΟΣΚΛΗΣΕΩΝ:</strong> Το σκέφτηκα και καλύτερα και είχα ξεχάσει κόσμο...<br />Προσκαλώ επίσης την <a href="http://educandus.blogspot.com/">ΔΑΝΑΗ</a>, τον <a href="http://www.zorbasaias.blogspot.com/">ZORBA</a>, όπως επίσης και την "Αγάπη-Πάρος-ήό,τιάλλο" την κολλητή μου που δεν έχει μπλόγκ και την ΠΡΟΣΤΑΖΩ να ΠΑΙΞΕΙ στα "Ρίχτο μάστορα"!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-6702398301278099412?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-83143357476686061852008-06-21T17:11:00.002+03:002008-06-21T19:00:35.350+03:00Φίλε που θα μπείς στον κόπο να διαβάσεις αυτή την ανάρτηση σήμερα, πρέπει να σου πω με κάθε ειλικρίνεια ότι έχει στόχο τον παλιμπεδισμό! Τις εποχές που ήσουν και ήμουν πιτσιρικάκι! Τις εποχές που τις τελευταίες μέρες (δεν ξέρω το γιατί, ίσως μεγάλος μου φόρτος) σκέφτομαι αρκετά συχνά!<br /><br />Μου αρέσει πολύ η μουσική, θα το έχετε καταλάβει όσοι είστε συχνοί "πελάτες" εδώ! Γιατί τέτοια εμμονή με την μουσική δεν ξέρω. Μου αρέσει όμως. Τα πάντα τα κάνω με μουσική. Τον σκύλο τον παω βόλτα με μουσική, στο αμαξι δεν πάω πουθενά αν δεν βάλω πρώτα μουσική, στο σπίτι δεν μπορώ να κοιμηθώ χωρίς μουσική, δεν μπορώ να συγκεντρωθώ χωρίς μουσική. Την μουσική την λαμβάνω σαν μια αρμονία συναισθημάτων. Μερικές φορές χαλαρώνω απίστευτα, άλλες τσιτώνω και άλλες φεύγω ταξίδια. Ταξίδια με μυρωδιές, αγγίγματα, μάτια, αισθήματα...<br /><br />Όσο για τον έρωτα, τον βιώνω πιο βαθιά όταν υπάρχει μουσική. Αμφίδρομη μουσική.<br /><br />Σήμερα θα σας ΖΑΛΙΣΩ - μουσικά πάντα - ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ!<br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/bfWV2WbcXZY&hl=en"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/bfWV2WbcXZY&hl=en" type="application/x-shockwave-flash" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />There are worse things I could do - Grease<br /><br />Υπάρχουν και χειρότερα πράγματα που θα μπορούσα να κάνω από το να άω με ένα αγόρι ή και δύο... Αλλά τον να κλάψω μπροστά σου είναι το χειρότερο που θα μπορούσα να κάνω...<br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/BHqAllSQ_eM&hl=en"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/BHqAllSQ_eM&hl=en" type="application/x-shockwave-flash" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />Barbra Streisand - Woman in Love<br /><br />Γιατί είμαι μια γυναίκα ερωτευμένη και θα κάνω ο,τιδήποτε για να σε βάλω στον κόσμο μου και να σε κρατήσω εκεί...<br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/aHdRdfhGKJs&hl=en"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/aHdRdfhGKJs&hl=en" type="application/x-shockwave-flash" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />GREASE - You're the one that I want<br /><br />Είσαι αυτός που θέλω, αυτός που χρειάζομαι! Ωωω, ναι πραγματικά!<br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/Sxf6Xd75yUo&hl=en"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/Sxf6Xd75yUo&hl=en" type="application/x-shockwave-flash" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />The Bangels - Eternal Flame<br /><br />Κλείσε τα μάτια σου. Δώς μου το χέρι σου, αγάπη μου. Νιώθεις την καρδιά μου να χτυπάει; Καταλαβαίνεις; Νιώθεις το ίδιο ή απλά ονειρεύομαι;<br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/yfg97-5uhFQ&hl=en"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/yfg97-5uhFQ&hl=en" type="application/x-shockwave-flash" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />Dirty Dancing - She's Like the Wind<br /><br />Νιώθω την ανάσα της στο πρόσωπό μου, το σώμα της στο δικό μου, δεν μπορώ να την δω στα μάτια, δεν είναι του κύκλου μου, ήμουν απλά αφελής να πιστέυω ότι είχα ότι χρειάζεται... Είναι σαν τον άνεμο.<br /><br />Τραγούδια που σε οδηγούν στο έρωτα. Ίσως να είμαι η ρομαντική της παρέας... Αλλά αν ούτε για αστείο δεν σας δημιουργούν ένα αίσθημα έρωτα στην καρδιά και στα αφτία να μου το πείτε. Ξένες μουσικές, γι'αυτό και μια μικρή αποσπασματική μετάφραση αντί για λεζάντα.<br /><br />Έρωτας και στα ελληνικά, κάποιες δεκαετίες πίσω υπάρχει επίσης σε αυτή την ανάρτηση (το έπος του τίτλου...)<br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/a5Pcj__GPCU&hl=en"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/a5Pcj__GPCU&hl=en" type="application/x-shockwave-flash" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />Ριφιφί - Φίλα με<br /><br />Τι πιο όμορφο και πιο μαγικό απ'το πάθος των δικών σου φιλιών. Την ανάσα σου όταν νιώθω καυτή στην φωτιά της μαθαίνω να ζώ. Φίλα με πάλι φίλα με, αγκάλιασέ με, μες στο κορμί σου να κρυφτώ.<br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/_lht3JacrYk&hl=en"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/_lht3JacrYk&hl=en" type="application/x-shockwave-flash" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />Νόμιζα - Ανδρέας Τσουκαλάς<br /><br />Σ'αγαπώ, πως να ζω ζωρις εσένα πες μου πως. Πως περνάει κι ετούτη η μέρα πως; <br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/o6Emly3yqbU&hl=en"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/o6Emly3yqbU&hl=en" type="application/x-shockwave-flash" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />Σοφία Αρβανίτη - Μη μου μιλάς για Καλοκαίρια<br /><br />Θυμάμαι ακόμα εκείνο το νησί που ο έρωτας για πάντα ζεί κι εμείς οι δυο τον ζήσαμε μαζί...<br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/t7yEbNsoQ7g&hl=en"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/t7yEbNsoQ7g&hl=en" type="application/x-shockwave-flash" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />Θάνος Καλλίρης - Αγάπη Καλοκαιρινή<br /><br />Έπιασε βροχή, αγάπη καλοκαιρίνη. Φθινόπωρο ξανά ακ η ζωή μου αδειανή, δεν φφτιάχτηκε για εμάς ετούτη η εποχή...<br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/o-FlJQe7nZE&hl=en"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/o-FlJQe7nZE&hl=en" type="application/x-shockwave-flash" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />Μιχάλης Ρακιντζής - Κάνε μια ευχή<br /><br />Κράτα με και κάνε τώρα μια ευχή, του χρόνου να'μαστε μαζί!<br /><br />Τα θυμάστε; Εγώ με αυτά μεγάλωσα. Αυτά τραγουδούσα. Με αυτά χαίρομαι. Η ανάρτηση αυτή έγινε γιατί έχω βαρεθεί να ακούω τα τραγούδια που μας πλασάρουν στα ράδια. Συνέχεια τα ίδια και τα ίδια. Μου έχουν λείψει αυτά τα τραγούδια. Να βάλεις το δίσκο στο πικάπ και να τα ακούς. Άλλοι ήχοι, πιο ζεστοί... Να πηδάει και ο δίσκος... Ακόμα και σε αυτό βρίσκω ομορφιά, ακόμα κι αν είναι λίγο σπαστικό. <br /><br />Ταξιδεύω με την μουσική, σας το είπε και πιο πάνω κάπου. Έτσι μάζεψα μερικά αγαπημένα μου ερωτευμένα τραγουδάκια για να χαίρομαι!<br /><br />Ελπίζω να τα απολαύσατε κι εσείς!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-8314335747668606185?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-71488212240291209022008-06-17T01:07:00.000+03:002008-06-17T01:07:42.260+03:00Πήγα για καφέ με μια παρέα χθες. Δεν ήμουν μαζί τους παρά μόνο στα διαλείμματά μου.<br /><br />Τρόμαξα μια - δυό φορές όταν μου μιλούσαν. Με βγάζαν από εκεί που ήμουν βίαια. Τρομακτικό μέχρι ενός σημείου. Μια ζωντανή παρέα από 3 άτομα και ένα ακόμα που ξυπνάγε κατά διαστήματα.<br /><br />Στον γυρισμό πήρα έναν φίλο να τον αφήσω παρακάτω. Μιλούσαμε. Δυσαρέσκεια στο κάθε παρόν μας και αίσθηση νοσταλγίας στο κάθε παρελθόν μας. Γιατί; Γιατί το παρόν δεν είναι αρκετό αλλά το παρελθόν μοιάζει τόσο ονειρικό και συνάμα αψεγάδιαστο; Ή τουλάχιστον τα ψεγάδια του παρελθόντος φαντάζουν τρομερά αστεία.<br /><br />Είπαμε καληνύχτα και ο καθένας τράβηξε τον δρόμο του.<br /><br />Μου κίνησε το ενδιαφέρον η κουβέντα μας. Ώρες μετά εξακολουθούσα να σκέφτομαι τα λόγια μας. Δεν ανήκω εδώ, δεν ανήκω στο τώρα. Δεν ανήκω πουθενά και σε τίποτα. Είμαι ένα μοναχικό περιθώριο. Δεν μου κακοφαίνεται, ίσα ίσα. Μου αρέσει μπορώ να πω.<br /><br />Αλλά μια τέτοια κατάστασση κρύβει οδύνες. Πολλές οδύνες. Δεν με ενοχλεί ούτε αυτό, Τον νιώθω τόσο καιρό τον πόνο που πια δεν τον καταλαβαίνω. Δεν τον νιώθω. Νομίζω ότι θα μου λείψει αν ποτέ τον χάσω. Τώρα πια αυτός ο πόνος έχει γίνει εγώ και εγώ έχω γίνει αυτός ο πόνος με την σειρά μου.<br /><br />Δεν υπήρξα ποτέ εγώ. Ποτέ και με κανέναν σας. Θυμάμαι μόνο στιγμές που κόντεψα αγγίξω το λευκό. Άσπρες στιγμές, ή τουλάχιστον γκρί ανοιχτό... <br /><br />Μια ανάσα από το βαθύ μου έρεβος. Και μετά πάλι βουτιά, πιο βαθιά αυτή την φορά. Τόσο που τα πνευμόνια σου να μουδιάσουν.<br /><br />Δεν ταιριάζω ούτε στο περιβάλλον ούτε στους καιρούς μας. Παράταιρο πλάσμα. Παρέα μου η μοναξιά. Δεν της θυμώνω ποτέ. Πάντα ήταν εκεί, δίπλα μου. Πάντα να μου κρατάει σαν μάνα στοργικά το χέρι. Μόνο αυτή. Πάντα αυτή.<br /><br />Περιορισμός και καταπιέση. Ποτέ ελευθερία. ΠΟΤΕ.<br /><br />Γι'αυτό σου λέω... Λάθος. Όλα είναι ένα μεγάλο λάθος. Και το σώμα μου αντιδρά. Επέρχεται η σήψη, αργά και σταδιακά αιμοραγία και σήψη.<br /><br />Και μου μιλάς για την Μέριμνα μετά... Χίλιες φορές μάγκες. ΧΙΛΙΕΣ ΦΟΡΕΣ. Τουλαχιστον δεν ξέρουν και νιώθουν την ελευθερία στα δεσμά του παραλόγου τους. Ευτυχισμένοι οι αδαείς... Αυτοί που έχουν μόνο δυο μάτια ζουν στην άγνοιάτους την ευτυχία τους.<br /><br />Πως να σκεπάσω όμως το τρίτο μάτι που έχω στην πλάτη μου; Είναι πάντα εκεί ανοιχτό, στιμή δεν παίρνει το βλέμμα του από τα άκαιρα και άπρεπα. Άκαιρη και άπρεπη κι εγώ μαζί του.<br /><br />Βίοι αλλόκοτοι. Πες μου σε ποιόυς αζίξει να τους ζούν; Γιατί; Με τι σκοπό; Για ποιό λόγο;<br /><br />Όχι ότι κάνω μαύρες σκέψεις, μην τρομάζεις. Παράπονα σου κάνω. Μόνο παράπονα... Και δεν μπορεί να αλλάξει αυτό το... τώρα. Δεν αλλάζει από έξω, από μέσα αλλάζει. Σαν μια πύλη που δεν βρίσκω το κλειδί. Κλειδωμένη. Ναι, κλειδωμένη, αυτό είμαι. Κλειδωμένη. <br /><br />Ώρες και στιγμές νομίζω ότι με κλειδώσαν και πετάζαν τα κλειδιά στα τάρταρα της αβύσσου. Κάι άλλες πάλι που νιώθω ότι θα γίνω τόσο μικρή που θα βγώ από την κλειδαρότρυπα. Αλλά μένω πάντα εδώ.<br /><br />Κύκλοι γύρω από εμένα, ποτέ δεν καταλήγουν σ'εμένα. Μόνο χοροί μπροστά στα μάτια μου. Δεν ακούτε που σας φωνάζουν να με βάλετε κι εμένα στον χορο σας; Τι κι αν τα πόδια μου είναι χτισμένα στην Γη; <br /><br />Η Μέριμνα... Καλά κάνουν. Αλήθεια το πιστεύω. Καλά κάνουν. Τι ανάγκη έχουν; Και μην φοβάσαι ότι θα κολλήσεις κι εσύ. Δεν κολλάς έτσι έυκολα. Και μην ξεχνάς ότι χάρη σε αυτή την Μέριμνα υπάρχουν πολλά διαμάντια σήμερα. Παράγωγα της Μέριμνας. Και εγώ από εκεί κρατώ... Είναι μονόδρομος μερικές φορές. Μερικές φορές αναγκάζεσαι να κάνεις μοιραίες πράξεις στο όνομα των άλλων. Αναγκάζεσαι να ξεχάσεις ότι υπάρχεις. Αναγκάζεσαι για κάτι που ξέρεις ότι έχει μεγαλύτερη αξία από εσένα. Θέλει πολύ δύναμη για να το κάνεις αυτό. Μη το ξεχνάς αυτό... Ποτέ να μην το ξεχνάς.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-7148821224029120902?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-57447719875981144442008-06-12T17:56:00.000+03:002008-06-12T17:56:52.031+03:00Τι περίεργο εεε;;;<br /><br />Ναι, το ξέρω, μόνο εγώ τα κάνω αυτά! Ξύπνησα με διάθεση για μουσική και για βιντεάκια!<br /><br />Η αναζήτηση άρχισε από Μάλαμα, αλλά τελικά έπεσα πάνω στον Εθνικό μας Σταρ (?Το άκυρο σας λέω?), συνέχισα με Έφη Θώδη και κατέληξα σε άλλες αναμνήσεις!<br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/cDm_ZHyYTrg&hl=en"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/cDm_ZHyYTrg&hl=en" type="application/x-shockwave-flash" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />The Charlie Daniels Band - The Devil Went Down To Georgia<br /><br />Αυτό το τραγούδι είχε έρθει στα αφτάκια μου από τον καλό μου αδερφούλη (δυστυχώς κορίτσια, παντρεύτηκε!). Πριν από χρόνια, ούτε θυμάμαι πως... Το μόνο που θυμάμαι (είναι που μύριζε άνοιξη το πρώτο μας φιλί - Ευριδίκη ~άσχεο κι αυτό!)είναι ότι το είχα λιώσει αυτό το τραγούδι! Τι βιολί είναι αυτό βρε παιδιά; Και την ίδια εποχή είχα επίσης λιώσει το επόμενο...<br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/9x80_txSFbI&hl=en"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/9x80_txSFbI&hl=en" type="application/x-shockwave-flash" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />Spanish Train - Chris de Burgh <br /><br />Ανατριχιάζω κάθε φορά σαν να είναι η πρώτη φορά που το ακούω αυτό το τραγούδι. Τόσο δυνατό είναι το αίσθημα που παίρνω κάθε φορά. Δεν τραγουδάει εκεί ο Chris de Burgh, κραυγές βγάζει. Απίθανος κι αυτός.<br /><br />Και πάμε πάλι στον καλό μου αδερφούλη! Κόλλημα με τον Tom Petty και το Mary Jane's Last Dance. Με είχε ταράξει (ούτε θυμάμαι πόσο καιρό!) Και δώστου πάλι και ξανά και συνέχεια στο repeat το είχε! Το αγάπησα κι εγώ τελικά!<br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/erfHanYyiDg&hl=en"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/erfHanYyiDg&hl=en" type="application/x-shockwave-flash" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />Mary Jane's Last Dance - Tom Petty & The Heartbreakers<br /><br />Και κατέληξα στην πολυαγαπημένη μου Frida. Και αυτή η ταινία μαζί με τον "Γάμο των Μουσσώνων! Δεν βαριέμαι ποτέ να την ξαναδώ! Θυμάμαι την είχα πρωτοδεί σε ένα θερινό σινεμά. Βρε παιδιά, τι μαγεία αυτά τα θερινά τα σινεμά; Ξέρετε έγω μεγαλώσει μέσα σε ένα σινεμα (όχι όπως στο σινεμά ο Παράδεισος, αλλά σχεδόν το ίδιο!). Με τις μπομπίνες και τα μανώ του τότε καιρού για να ξανακολλήσουμε την κομμένη ταινία... Και βρβρβρβρβρβρβρβρ ο ήχος της μηχανής και από το παραθυράκι να βλέπεις όλο το σινεμά να κοιτάει την ταινία που εσύ άκουγες μόνο το βρβρβρβρβρβρβρβρ! Και τι ζέστη μέσα στο δωματιάκι εκείνο... Και στο διάλειμμα τρέχοντας στο μπάρ να βοηθήσουμε την μαμά και τον μπαμπά! Τι χαρά που είχαμε να βοηθάμε! Να πιάσουμε ένα νερό από το ψυγείο, μία μπύρα και ένα αναψυκτικό! Και μετά τούμπα ένα καφάσι είτε από γάλα είτε από μπύρες για να γεμίσουμε το ψυγείο! Και προσοχή τα κρύα έξω και τα ζεστά στο βάθος! Αχ...<br /><br />Ξέφυγα λίγο στις παιδικές μου αναμνήσεις... Πάμε για Frida παίδες!<br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/0gQ31m4Yt0s&hl=en"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/0gQ31m4Yt0s&hl=en" type="application/x-shockwave-flash" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />Chavela Vargas - La Llorona (Clip)<br /><br />Παιδάκια μου όμορφα σήμερα έκανα κάτι πολύ... Δεν ξέρω τι αριβώς αλλά ήταν πολύ! Πολύ βήμα για το μέλλον μου ίσως. Τώρα αν με ρωτάτε αν είναι καλό ή όχι... Που να ξέρω βρε παιδάκια μου; Σίγουρα για καλό το έκανα και ελπίζω να μην απογοητευτώ! Έκανα όμως βήμα! Και δεν ξέρω, έχω ενθουσιαστεί! Έχω ενθουσιαστεί και τα βλέπω όλα ροζ και όλα ΥΠΕΡΟΧΑ και ΟΜΟΡΦΑ και αγαπώ όλο τον κόσμο! <br /><br />Λοιπόν, καλά τα είπαμε και σήμερα! Πάω να το παιζω λίγο τεχνικός στην κυριούλα από πάνω και έχει ο Θεός! Τεχνικός; Χαχαχαχα, θα μπορούσα, αλλά το γείωσα! Ερασιτέχνης τεχνικός! Αλήθεια, στο θηλυκό πως είναι; Ερσιτέχνισσα τεχνικίνα; ΟΥΑΟΥ!!! Χαχαχαχα, παιδιά ή τα ληγμένα ή ο ήλιος είναι! Θα μου περάει μια φορά!<br /><br />*<a href="http://trikymia2.pblogs.gr/">Αδερφούλα</a> κοιμόμουν... Τι έγινε; Που είσαι; Γράψε κανένα νέο βρε χαζούλι!<br />*<a href="http://ilcolpogrosso.blogspot.com/">Μικρή Ολλανδέζα</a> και από εσένα περιμένω νέα!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-5744771987598114444?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-40173434028349121012008-06-10T20:41:00.004+03:002008-06-10T20:59:10.298+03:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/Uf0NUzBirnU&hl=en"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/Uf0NUzBirnU&hl=en" type="application/x-shockwave-flash" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />Μου αρέσει πολύ αυτός ο τσαμπουκάς που ξερνάει αυτό το τραγούδι! Έχω γεροντέψει τελικά! Δεν έβρισκα ένα βίντεο που να μου κανει "κλικ", "κουκου", κάτι... Μουγκά ησαντάντουσταν όλα!<br /><br />Βρήκα όμως μια "τρελή" πιτσιρικοπούλα...<br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/Xz99ue_-RrE&hl=en"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/Xz99ue_-RrE&hl=en" type="application/x-shockwave-flash" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />Θεά η Grace! Thanks!!<br /><br />Έχω μια τρελή ιδέα... Psycho ιδέα. Μπορεί το Σαββατοκύριακο - μετά το Beach Party για ολίγους της Παρασκευής, να πάω κάπου που είναι λίγο τζίζζζζζζζ αυτές τις μέρες.<br /><br />Έχει γενέθλια η διπλανή μου την Παρασκευή και είπαμε να την κάνουμε έτσι! Ροματζάδα, με μπυρίτσες, μουσικούλα και τα τρία μας παρεούλα! Ίσως να είναι και η τελευταία φορά που είμαστε έτσι και οι τρείς μαζί και στην "κοσμάρα" μας!<br /><br />Θα μου λέιψουν τα πουλάκια μου. Όπως μου λείπεις και εσύ "Αγάπη" μου. Κορώνα - γράμματα η ζωή μα εγώ το κέρμα χάνω, λέει ο Σωκράτης!<br /><br />Άσχετο, λέει 30 Ιουνίου θα είναι Αθήνα (στο θέατρο Βράχων). Θα κανονίσω να πάω και εκεί, και έξω θέλω να πάω και σε σένα "Αγάπη" και κάτω και πάνω και αριστερά και δεξιά και τελικά θέλω πολύ να δω που θα πάω!!<br /><br />Αρκετά παιδάκια μου όμορφα! <br /><br /><a href="http://bp1.blogger.com/_wfOOp1SuspU/SE7AxZo8yEI/AAAAAAAAALM/nDuF8nao3K4/s1600-h/kiss_graphics_c1.gif"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp1.blogger.com/_wfOOp1SuspU/SE7AxZo8yEI/AAAAAAAAALM/nDuF8nao3K4/s400/kiss_graphics_c1.gif" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5210313773843007554" /></a><br /><br />Σματς!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-4017343402834912101?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-87064432301075957852008-06-06T17:42:00.004+03:002008-06-06T18:51:46.220+03:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/KMZp9adcuHk&hl=en"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/KMZp9adcuHk&hl=en" type="application/x-shockwave-flash" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />...Των μουσώνων!!<br /><br />Ή αν θέλετε The monsoon wedding! <br /><br />Από τις αγαπημένες μου ταινίες! Την έχετε δεί; Κάθε φόρα είναι σαν να είναι η πρώτη φορά που την βλέπω! (Οι αγίες εφημερίδες με τα δώρα τους!!!)<br /><br />Είναι μια από τις κατά την γνώμη μου καταπληκτικές ταινίες! Αλήθεια, ξέρει κανένας ή καμία σας που μπορώ να βρώ ταινίες του περιβόητου Bollywood με ελληνικούς (άντε, έστω και με αγγλικούς) υπότιτλους;<br /><br />Πεθαίνω για τέτοιες ταινίες (μεταφορικό το πεθαίνω!)! Για κινέζικες, αλλά τις παραγωγές του 80 και πρίν...(Και οι σημερινές κινέζικες παραγωγές είναι έπη, πραγματικά ποιήματα!) Ινδικές ταινίες... Και μετά μου λένε για την ουάου ταινία το σεξ στην πόλη... Συγνώμη, αλλά δεν θέλω να την δώ. Προτιμώ να δω την Candy-Candy των νιάτων μου ή το μικρό μου πόνυ ή ακόμα καλύτερα του κουτιού τα παραμύθια ή την φρουτοπία! <br /><br />Κάτι με τραβάει στον ερασιτεχνισμό της ανατολής και σίγουρα κάτι καταπληκτικό βρίσκω στα κινούμενα σχέδια (και του παρελθόντος αλλά και στα σημερινά!) Βασικά τώρα που το σκέφτομαι και σκαλίζω τις στάχτες του παρελθόντος όταν ήμουν μικρή ήθελα να γίνω ναύτης και να παίζω καράτε. Ξέρετε να γίνω νίντζα! Ninja! Μετά κατάλαβα ότι δεν ήταν έυκολο να αλλάξω τα ροζ μαγουλάκια μου και να πετάω από δέντρο σε δέντρο. (τουλάχιστον δεν ήθελα να γίνω ποδοσφαιριστής...) Αν και η αλήθεια είναι ότι κάποτε ήθελα να μάθω και μπαλέτο, ευτυχώς για μένα, δεν τα κατάφερα ποτέ! Φαντάζεστε ένα γιουβαρλάκι με ροζ φόρεμα να προσπαθεί να χορέψει την λίμνη των κύκνων; Δεν λέω θα είχε γέλιο για τους θεατές, αλλά το γιουβαρλάκι δεν θα το εκτιμούσε και τόσο!<br /><br />Επίσης διασκεδάζω αφάνταστα να ακούω καμμένα τραγουδάκια σαν το καταπληκτικό chacarron<br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/pnoaj8b2bGM&hl=en"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/pnoaj8b2bGM&hl=en" type="application/x-shockwave-flash" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />Anyway, πρέπει να πάρω την "Αγάπη φέγε μoυ ένα ποτήγι νεγό!" τηλέφωνο! Αγάπη σου εγχόμαι!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-8706443230107595785?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-71233454345563540862008-06-01T19:45:00.003+03:002008-06-01T19:53:05.438+03:00<a href="http://bp1.blogger.com/_wfOOp1SuspU/SELTxP_hNUI/AAAAAAAAALE/r01ShQf3FQ0/s1600-h/01062008301.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp1.blogger.com/_wfOOp1SuspU/SELTxP_hNUI/AAAAAAAAALE/r01ShQf3FQ0/s400/01062008301.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5206956962253714754" /></a><br />Πάει καμία βδομάδα που το ξεκίνησα σοβαρά. Το τελείωσα σήμερα! Πολύ μου αρέσουν τα παζλ! Θα το κολλήσω σε χαρτόνι και θα το ετοιμάσω για την μαμα νούμερο 2! Το είδε όταν το έφτιαχνα και της άρεσε!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-7123345434556354086?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-52031856696383923412008-05-31T01:25:00.003+03:002008-05-31T01:40:53.189+03:00Πάει καιρός που κουβαλώ στον ώμο μου αυτό το τουφέκι. Στραβώσε η πλάτη μου πια. Σκουριασε και δαύτο. Αλλά δουλεύει ακόμα. <br /><br />Όπλισα σήμερα. Έριξα το πρώτο μου βόλι. Ψάχνα. <br /><br />Οι ώρες πλησιάζουν. Ταμπούρι και ρεγγα και νερό σαν βρέξει και έχει ο Θεός.<br /><br />Ο καιρός γαρ εγγύς. Χωρίς χορούς και πανηγύρια. Μόνο ο δράκος που σχηματίζεται από τον καπνό του τσιγάρου χορεύει. Καλά είναι.<br /><br />Μια εβδομάδα για μια ζωή. Τι δράμα... Αστείο είναι. Αλλά από την άλλη μια μικρή λεπτομέρεια μπορεί να σου αλλάξει όλη την ζωή σου. Ας είναι... Θα το δοκιμάσω και αυτό. Και το κεφάλι ψηλά!<br /><br />Με τρομάζει και μου φαίνεται βουνό. Νομίζω ότι όλα σε βάθος χρόνου βγαίνουν σε καλό. Μακάρι με καμάρι!<br /><br />Που είσαι ρε πατέρα; Πρέπει να σου τα πω κι εσένα. Εχω ανάγκη την άποψη σου. Αν και νομίζω ότι ξέρω τι θα μου πεις...<br /><br />Μούχλα μυρίζει, ο σοβας πέφτει πια... Πάνε χρόνια που ξεφτυζε τώρα πέφτουν κομμάτια ολόκληρα. Πέφτουν τα τοιχη. Το τουφέκι είναι πια το χέρι μου. Πάντα οπλισμένο και πάντα έτοιμο. <br /><br />Θα φύγω πριν μπουν αυτοί μέσα. Φωνάζουν πολύ και δεν τους συμπαθώ και πολύ.<br /><br />Θα κάνω πρώτα τον σταυρό μου και θα προσευχηθώ και μετά θα παλέψω. Λες να χάσω, ή μήπως να κερδίσω;<br /><br />Δεν παίζει ρόλο. Η χαρά είναι στο παιχνίδι, όχι στον νικητή. Και αν τα φάω τελικά τα μούτρα μου, τουλάχιστον θα εχω χορτάσει. <br /><br />Μμμμ... Μυρίζει μπαρούτι η πλαση! Και ο δρακόντας χορεύει μόνος στην πλάτη της παλάμης σου!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-5203185669638392341?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-27466624753244043942008-05-28T00:18:00.002+03:002008-05-28T01:19:03.858+03:0010 μέρες στον Νότο. 10 μέρες στην Κρήτη. Τι ζωή γμτ... Και εμείς εδώ σαν τους ποντικούς μέσα στα αμάξια μας τρέχουμε από εδώ και από εκεί και να προλάβουμε κι αυτό... Και τίποτα δεν κάνουμε και όλο τρέχουμε.<br /><br />Τι γίνεται; Ακόμα στην Κρήτη βρίσκομαι, κι ας εχω 24 ώρες στην Ζούγκλα που λέμε Αθήνα. <br /><br />Καζικια... Ήδη από την πρώτη μέρα εχω προβλήματα στον ύπνο (λογικό... Αλλιώς να κοιμάσαι ξεγνοιαστος και αλλιώς να είσαι ακόμα και στον ύπνο σου με άγχος.). Φτερνιζομαι όλη την ώρα και τρέχει μαζί και η μύτη μου, τα μάτια μου με τσούζουν και με τρώνε (κάτι σαν αλλεργία είναι, ή μπορεί να είναι δυσανεξία στην πόλη μας). <br /><br />Χαμηλ. Μπαταρ. τα θυμάστε τα κινητά πριν από κάτι χρόνια; χαμηλ. μπαταρ. Μόλις απογειώθηκα άρχισε το σύστημα να φωνάζει χαμηλ. μπαταρ. δεν την παω και δεν με πάει αυτή η πόλη.<br /><br />Δεν λέω, εδώ μεγάλωσα και εδώ γεννήθηκα και εδώ εχω ζήσει πολλά. Την αγαπώ αυτή την πόλη, αλλά δεν την αντέχω άλλο. Ίσως την βαρέθηκα και θέλω να την παρατήσω σαν στημένη λεμονόκουπα. Ίσως να γλυκαθηκα από τα κάλλη της επαρχείας. Ίσως ακόμα σ'αγαπώ δεν ξέρω ίσως... (άσχετο είναι αυτό, η αρχή ενός τραγουδιού που δεν θυμάμαι ποιο τραγούδι είναι.). Μου έχει λείψει η ποιότητα ζωής της επαρχείας. Όχι ότι την είχα πότε σε αφθονία... Αλλά πάντα μου την ζήλευα αυτή την ποιότητα.<br /><br />Μπορεί απλά να γκρίνιαζω πάλι... Είμαι χαρούμενη όμως γιατί 10 μέρες τώρα έζησα πολύ μεγάλες συγκινήσεις. Και τις νοσταλγώ, δεν σας το κρύβω. Και πάντα όταν παω κάτω γυρίζω με πολλά πράγματα. Με γεμάτη καρδιά. Δεν είναι πάντα όλα καλά, αλλά τουλάχιστον είναι δύνατα πάντα. Δεν είναι τίποτα χλιαρό εκεί. Μπορεί να έτυχε θα μου πεις... Και μπορεί να έχεις και δίκιο... Τόσες φορές όμως γίνεται να είναι σύμπτωση; <br /><br />Τις πιο όμορφες αναμνήσεις τις εχω από επαρχίες. Τότε στην Αίγινα, ή στην Πάρο, ή στον Πύργο, ή στην Πάτρα, ή στα Χανιά, ή στο Ηράκλειο, ή στο Ρέθυμνο, ή στον Πόρο, ή στην Λαμία, ή στον Αγιο Κωνσταντίνο, ή στην Σύρα... Τόσα μέρη... Και αλλά τόσα που δεν θυμάμαι... Θα μου πεις, εκεί πας για λίγες μέρες, γι'αυτό σου αρέσει. Ίσως, μα θαρρώ πως μπορώ να ζήσω πολύ πιο παραγωγικά και ανθρώπινα στην επαρχεία. <br /><br />Τέλος πάντων, σας υπόσχομαι ότι θα εξαντλήσω όσα περιθώρια μπορώ για να την "κανω" από την Ζούγκλα μας. <br /><br />Και ξέρεις κάτι; Δεν έχει σημασία πια, είτε ξέρεις είτε όχι το ίδιο και το αυτό είναι! Δεν αλλάζει κάτι πλέον.<br /><br />Ήθελα να σου πω ότι χαίρομαι οσο δεν φαντάζεσαι που ζεις. Το ξέρεις ότι κόντεψες να πεθάνεις; Και να μην στεναχώριεσαι που δεν ήσουν στον γάμο, με τον όρο στην φλέβα του λαιμού και κάθε λίγο με φάρμακα στον όρο είναι δύσκολο. Με όλη την κοιλιακή χώρα άνοιγμενη και ραμμένη, με διαφορά σωλήνακια να βγαίνουν από το όλο ραμμένο σύστημα, και άλλο ένα μπόνους στην μύτη. Με πυρετό να αγγίζει το 40 εδώ και μια εβδομάδα. Είσαι αίμα πλέον. Όχι για αυτό που σου έτυχε και την κατάσταση που βρέθηκες. Μα για αυτό που είσαι και γιατί έτσι είδαμε πολύ καλά και ξεκαθαρα ότι είμαστε αίμα όλοι μαζί και δεν αλλάζει έτσι αυτό.<br /><br />Αχ, κι εκείνο το κοπελί που χορέψαμε. Μου έχει καρφωθεί στο κεφάλι (δίχως λόγο). Ήταν ΚΥΡΙΟΣ και σε έκανε να νιώθεις απίστευτα καλά. Πρέπει να τον γνωρίσω σύντομα καλύτερα. (μην είσαι πονηράδα βρε, για φιλο μιλάω όχι για γκόμενο.).<br /><br />Και ο Νίκος ο Αντάρτης στον Θερισσο, τι άνθρωπος κι αυτός. Σαν να ήταν μπάρμπας μας και αδερφός και ξαδέρφος μας. Να είσαι καλά κοπελί κι εσυ και να έχεις χρόνους γιόματους λελούδα σαν κήπο μυρωδατο κι ολανθιστο.<br /><br />Πέρασα καλά. Σίγουρα αυτα δεν είναι τίποτα. Θα μπορούσα να γράψω εγκυκλοπαίδεια με τις τελευταίες 10 μέρες. Αγαλι αγαλι γίνεται η αγουρίδα μέλι όμως. <br /><br />Δεν ήταν μόνο χαρά αυτές οι 10 μέρες, και σίγουρα δεν ήταν μόνο μέρες στεναχωρες. Ήταν όλα μαζί, ένα καλάθι συναισθήματα.Ήταν μέρες που θελαν το 150% της αντοχής σου και ακόμα περισσότερα. Ήθελαν τρέξιμο, αλλά υπήρχε έργο. Οι μονάδες ήταν στην παραγωγή όλη την ώρα, όλες τις μέρες.<br /><br />Ήρθα λοιπόν πίσω. (λέμε τώρα...) Εύχομαι να μην είμαι τακτική στα διαδίκτυακα λημέρια. Να κάνω δηλαδή τις απουσίες μου! <br /><br />Σας φιλω όλους που θα φτάσετε μέχρι εδώ διαβάζοντας! (ΗΡΩΕΣ ΕΙΣΤΕ) <br /><br />Να περνάτε καλά ρε και προσοχή στις ανθρώπινες μονάδες μας. Ρε παιδιά, το λιμάνι είναι ξένο και το σπίτι που μένουμε νοικιασμένο για χρόνια, όχι αιώνια. (Μαλαμας πάλι, σε ελεύθερη απόδοση αυτή την φορά!)<br /><br />Αντίο για λίγο!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-2746662475324404394?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-26167073965776548542008-05-14T15:35:00.001+03:002008-05-14T15:37:23.612+03:00<p><object height="355" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/A4gBzUwo6Iw&amp;hl=en"><param name="wmode" value="transparent"><embed src="http://www.youtube.com/v/A4gBzUwo6Iw&hl=en" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="355"></embed></object></p><p> </p><p align="center"><br /><br />There's a look on your face I would like to knock out<br />See the sin in your grin and the shape of your mouth<br />All I want is to see you in terrible pain<br />Though we won’t ever meet I remember your name<br /><br />Can't believe you were once just like anyone else<br />then you grew and became like the devil himself<br />Pray to God I think of a nice thing to say<br />But I don't think I can so fuck you anyway<br /><br />You`re a scum, you`re a scum and I hope that you know<br />That the cracks in your smile are beginning to show<br />Now the world needs to see that it's time you should go<br />There's no light in your eyes and your brain is too slow<br /><br />Can't believe you were once just like anyone else<br />then you grew and became like the devil himself<br />Pray to God I can think of a nice thing to say<br />But I don't think I can so fuck you anyway<br /><br />Bet you sleep like a child with your thumb in your mouth<br />I could creep up beside put a gun in your mouth<br />makes me sick when I hear all the shit that you say<br />so much crap coming out it must take you all day<br /><br />There's a space kept in hell with your name on the seat<br />With a spike in the chair just to make it complete<br />When you look at yourself do you see what I see<br />If you do why the fuck are you looking at me<br /><br />There’s a time for us all and I think yours has been<br />Can you please hurry up cos I find you obscene<br />We can’t wait for the day that you’re never around<br />When that face isn’t here and you rot underground<br /><br />Can’t believe you were once just like anyone else<br />Then you grew and became like the devil himself<br />Pray to god I can think of a nice thing to say <br />But I don’t think I can so fuck you anyway <br /><br />So fuck you anyway </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-2616707396577654854?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-32342686901525736982008-05-14T03:43:00.002+03:002008-05-14T03:48:12.576+03:00<a href="http://bp3.blogger.com/_wfOOp1SuspU/SCo2AkARiII/AAAAAAAAAK0/TpsnBZkpPcg/s1600-h/14052008264.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp3.blogger.com/_wfOOp1SuspU/SCo2AkARiII/AAAAAAAAAK0/TpsnBZkpPcg/s400/14052008264.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5200028103045384322" /></a><br /><br /><br />Θέλετε να επικοινωνήσουμε; ουφ... Όχι άλλες επικοινωνίες... Και πρέπει να πάρω και παπούτσια, και να δω τι γίνεται με τις απεργίες στα λιμάνια. Αλλιώς θα παω ξυπόλητη και θα μάθω στο αμάξι κολύμπι!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-3234268690152573698?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-90962377904644435792008-05-11T14:04:00.002+03:002008-05-11T17:06:58.104+03:00Αν υπάρχει κάτι (πολλά υπάρχουν αλλά λέμε τώρα...) που μου γυρνάει το μάτι και αρχίζω να βγάλω κέρματα από την μύτη (σαν κουλοχέρης ένα πράγμα) είναι το πρωινό ξύπνημα. Και δη το πρωινό άτσαλατο και άγαρμπο και φωνακλάδικο ξύπνημα.<br /><br />"Γιατί με ξύπνησες πρωί μέσα στον ύπνο τον βαθύ;" (Αδεσποτάκη ξέρω ότι σου αρέσει, αφιερωμένο! ;-p)<br /><br /><table cellspacing="0" cellpadding="0" bgcolor="#000000"><tbody><tr><td><embed pluginspage="http://www.macromedia.com/go/getflashplayer" src="http://www.esnips.com//escentral/images/widgets/flash/esnips_player.swf" width="328" height="94" type="application/x-shockwave-flash" quality="high" bgcolor="#000" flashvars="theTheme=blue&amp;autoPlay=no&amp;theFile=http://www.esnips.com//nsdoc/d2e3b098-c470-4986-9e1f-3d4d8fdeca7a&amp;theName=giati me xupnises nwris&amp;thePlayerURL=http://www.esnips.com//escentral/images/widgets/flash/mp3WidgetPlayer.swf"></embed></td></tr><tr><td><table style="PADDING-LEFT: 2px; FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 10px; COLOR: #ffffff; FONT-FAMILY: Verdana, Arial, Helvetica, sans-serif; TEXT-DECORATION: none" cellpadding="2"><tbody><tr><td><a style="COLOR: #ffffff; TEXT-DECORATION: none" href="http://www.esnips.com/CreateWidgetAction.ns?type=0&amp;objectid=d2e3b098-c470-4986-9e1f-3d4d8fdeca7a">Get this widget </a></td><td style="FONT-WEIGHT: normal; FONT-SIZE: 7px"></td><td align="middle"><a style="COLOR: #ffffff; TEXT-DECORATION: none" href="http://www.esnips.com/doc/d2e3b098-c470-4986-9e1f-3d4d8fdeca7a/giati-me-xupnises-nwris/?widget=flash_player_esnips_blue" align="center">Track details </a></td><td style="FONT-WEIGHT: normal; FONT-SIZE: 7px"></td><td><a style="COLOR: #ff6600; TEXT-DECORATION: none" href="http://www.esnips.com//adserver/?action=visit&amp;cid=player_dna&amp;url=/socialdna" align="center">eSnips Social DNA </a></td></tr></tbody></table></td></tr></tbody></table><br /><br />Είμαι επίσης πιστή του τραγουδιού του Νικολή του Παπάζογλου "Μόλις ξυπνήσω το πρωί τα βλέπω όλα μαύρα, θέλω μια κούπα με καφέ και τέσσερα τσιγάρα..."<br /><br /><table cellspacing="0" cellpadding="0" bgcolor="#000000"><tbody><tr><td><embed pluginspage="http://www.macromedia.com/go/getflashplayer" src="http://www.esnips.com//escentral/images/widgets/flash/esnips_player.swf" width="328" height="94" type="application/x-shockwave-flash" quality="high" bgcolor="#000" flashvars="theTheme=blue&amp;autoPlay=no&amp;theFile=http://www.esnips.com//nsdoc/272bc405-9962-4d58-87c4-2fd85ef153f9&amp;theName=molis_ksipniso_to_proi&amp;thePlayerURL=http://www.esnips.com//escentral/images/widgets/flash/mp3WidgetPlayer.swf"></embed></td></tr><tr><td><table style="PADDING-LEFT: 2px; FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 10px; COLOR: #ffffff; FONT-FAMILY: Verdana, Arial, Helvetica, sans-serif; TEXT-DECORATION: none" cellpadding="2"><tbody><tr><td><a style="COLOR: #ffffff; TEXT-DECORATION: none" href="http://www.esnips.com/CreateWidgetAction.ns?type=0&amp;objectid=272bc405-9962-4d58-87c4-2fd85ef153f9">Get this widget </a></td><td style="FONT-WEIGHT: normal; FONT-SIZE: 7px"></td><td align="middle"><a style="COLOR: #ffffff; TEXT-DECORATION: none" href="http://www.esnips.com/doc/272bc405-9962-4d58-87c4-2fd85ef153f9/molis_ksipniso_to_proi/?widget=flash_player_esnips_blue" align="center">Track details </a></td><td style="FONT-WEIGHT: normal; FONT-SIZE: 7px"></td><td><a style="COLOR: #ff6600; TEXT-DECORATION: none" href="http://www.esnips.com//adserver/?action=visit&amp;cid=player_dna&amp;url=/socialdna" align="center">eSnips Social DNA </a></td></tr></tbody></table></td></tr></tbody></table><br />(Για τους μουσικάντηδες της παρέας μας και για του λόγου το αληθές)<br /><br />Κοιμάμαι λοιπόν ωσάν τον χοίρο, ή ωσάν το βόδι (σίγουρα σαν ζώο, αλλά δεν ξέρω ποιό με σιγουριά). Μπουκάρει ώσαν τον τάυρο σε υλαλοπωλείο η λατρεμένη μου μητερούλα! Τι καλά!<br /><br />Με την γλυκία της φώνούλα αρχίζει να γκαρίζει πάνω από το κεφάλι μου! <span style="font-size:180%;color:#ff0000;"><em>ΞΥΠΝΑ!!!</em></span><br /><br />Σκρούντ... Τι αμαρτίες πληρώνω;; Ανοίγω με ζόρι το αριστερό μου μάτι. Να δω τι θα μου πει...<br /><br />Να πάω λέει εγώ στον καφενέ του πατέρα μου για βοήθεια γιατί η μανούλα μου είχα δουλειές. Κάτι για το φαγητό στον φούρνο μου είπε επίσης..<br /><br />Και μπούρου μπούρου μπούρου μπούρου... <span style="font-size:130%;"><span style="color:#003300;">@#$%^*&amp;^%$ ΔΕΝ ΕΧΩ ΠΙΕΙ ΚΑΦΕ ΑΚΟΜΑ, ΜΗΝ ΜΟΥ ΜΙΛΑΣ ΣΟΥ ΛΕΩ!</span> </span><br /><br />Έφυγε, όυφ... Να πιώ τον καφέ με την ηρεμία μου. Καφεδάκι, τσιγαρούμπες, μουσικούλα. Ήρεμα κι απλά!<br /><br />Άντε κοπελιά, σήκω να ντυθείς καλά το κωλοβάρεσες αλλά πρέπει να πάς και στον καφενέ του πατέρα σου! (Η φωνή της λογικής μέσα μου)<br /><br />Με μπόλικες δόσεις γκρίνιας και πάλι (αν σκεφτείς ότι το πρωί θα κοιμόμουν, μετά θα διάβαζα -δύο μαθήματα δίνω αύριο, και το απόγευμα έχουμε ονυχοπλαστική κατ'οίκον-ένεκα ο γάμος...) Δηλαδή με λίγα λόγια και τελείως απλά μου μάμησε το πρόγραμμά μου!<br /><br />Όχι, δεν θα με φάει η γκρίνια! Τραγουδώντας μπήκα στο Γαιδούρι μου (το αμάξι μου είναι αυτό, μισός ίππος δύναμη) "Εχώ ένα καφενέ... ", παρακάτω δεν ξέρω... ΝΤΑΛΑΡΑΣ αθάνατος! Πού είσαι Πανούση να δείς!!! Το λέω όσες φορές θέλω και δεν πληρώνω μια! ΝΤΑΛΑΡΑΣ, ΝΤΑΛΑΡΑΣ! Χαχαχαχα!<br /><br /><table cellspacing="0" cellpadding="0" bgcolor="#000000"><tbody><tr><td><embed pluginspage="http://www.macromedia.com/go/getflashplayer" src="http://www.esnips.com//escentral/images/widgets/flash/esnips_player.swf" width="328" height="94" type="application/x-shockwave-flash" quality="high" bgcolor="#000" flashvars="theTheme=blue&amp;autoPlay=no&amp;theFile=http://www.esnips.com//nsdoc/7b4128a3-97e4-4261-9747-399d7946d03b&amp;theName=Loizos - Exo ena kafene&amp;thePlayerURL=http://www.esnips.com//escentral/images/widgets/flash/mp3WidgetPlayer.swf"></embed></td></tr><tr><td><table style="PADDING-LEFT: 2px; FONT-WEIGHT: bold; FONT-SIZE: 10px; COLOR: #ffffff; FONT-FAMILY: Verdana, Arial, Helvetica, sans-serif; TEXT-DECORATION: none" cellpadding="2"><tbody><tr><td><a style="COLOR: #ffffff; TEXT-DECORATION: none" href="http://www.esnips.com/CreateWidgetAction.ns?type=0&amp;objectid=7b4128a3-97e4-4261-9747-399d7946d03b">Get this widget </a></td><td style="FONT-WEIGHT: normal; FONT-SIZE: 7px"></td><td align="middle"><a style="COLOR: #ffffff; TEXT-DECORATION: none" href="http://www.esnips.com/doc/7b4128a3-97e4-4261-9747-399d7946d03b/Loizos---Exo-ena-kafene/?widget=flash_player_esnips_blue" align="center">Track details </a></td><td style="FONT-WEIGHT: normal; FONT-SIZE: 7px"></td><td><a style="COLOR: #ff6600; TEXT-DECORATION: none" href="http://www.esnips.com//adserver/?action=visit&amp;cid=player_dna&amp;url=/socialdna" align="center">eSnips Social DNA </a></td></tr></tbody></table></td></tr></tbody></table><br /><br />Πάω λοιπόν στο καφενέ με ντεμί διάθεση... Από την μία του γκριάρη και από την άλη της χαράς! Όχι ρε γμτ... Δεν έχω βενζίνη... Και στα βενζινάδικα επίσης δεν υπάρχει βενζίνη... ΠΩΣ ΘΑ ΠΑΩ ΑΥΡΙΟ ΣΤΗΝ ΣΧΟΛΗ???<br /><br />Μπαίνω μέσα και αρχίζει ο Βέγγος!! Τασάκια, πήγαινε αυτόν τον καφέ στον κύριο με το μπλέ (Ποιόν από όλους; Όλοι μπλέ φοράνε εδωμέσα), νερά πάρε την κανάτα και βάλε νερά, τράβα και στο περίπτερο να πάρεις τσιγάρα γιατί δεν έχω.<br /><br />Τρέχω αριστερά, τρέχω δεξιά... Μια μπύρα στο τραπέζι έξω... Εκεί αρχίζω να τραγουδάω Αλεξίου "Η πιο καλή γκαρσόνα είμαι εγώ γιατί με τέχνη όλους τους κερνώ..."<br /><br />Έκανα σεφτέ σήμερα! 3 ωρίτσες 11,70ευρώ! Έχετε πλάκα αν περιμένατε να με πληρώσει ο πατερούλης για την βοήθεια που του έδωσα. Μπουρμπουάρ ήσαντάντουσταν αυτά τα 11,70ευρώ!<br /><br />Σπίτι πάλι, να τα γράψω λίγο να μου φύγει από μέσα μου και να κάτσω να διαβάσω μέχρι την ονυχοπλαστική! (Αλήθεια, έτσι γράφεται η ονυχοπλαστική - who cares... - παρήχηση... έτσι δεν ακούγονται και οι "χαμηλών ηθών"- πιπέρι...)<br /><br />Τσουπ, να σου και η μανούλα! Μπλα, μπλα, μπλα, μπλα, μπλα, μπλα, μπλα... Ακατάσχετη λογοδιάρροια... Καλά αυτή η φίλη της με φίμωτρο την είχε;;; Καλά κάνω εγώκαι την λέω Καφρούλα! (Ανύπαντρη είναι, αλλά αν είχε άντρα τότε σίγουρα θα το λέγαν κάφρο- κατά τα γνωστά ο Γιώργος και η Γιώργαινα...). Ακατάσχετα μπλα, μπλα, μπλα...<br /><br /><em>-Να σου πω... </em><br /><br />Το έπιασα στο αέρα, χάρη θέλει. Να μου πει να πάω τον σκύλο βόλτα. Θα την προλάβω όμως!!<br /><br /><em>-Μαμά, θα πας εσύ τον μικρό;<br />-Δεν τον πας εσύ; Πονάει τόσο η μέση μου, αφού να φανταστείς ούτε από το ταξί δεν μπορούσα να βγώ.... μπλα, μπλα, μπλα... </em>(Τα υπόλοιπα δεν τα κατάλαβα, ακατάσχετα πάλι)<br /><br />Ερώτηση: Γιατί το κάνει αυτό; Ρωτάω κάτι και περιμένω μια μονολεκτική απάντηση, ένα ναι ή ένα όχι. Ποτέ όμως... Όχι, θα κάνει όλη την ανάλυση όλου του παράλληλου σύμπαντος σε συνδιασμό με την κβαντομηχανική θεωρία και πως αυτή συμβαδίζει με τις απόψεις του Αριστοτέλη και συνάδει με τις απόψεις του Σωκράτη και δενξέρωκαιτιαλλοθαπειμαζι!<br /><br />Κάθομαι στο λαπτόπι μου, ακάθεκτη! Να τα γράψω, να διαβάσω! Μια φωνή από το υπερπέραν σπάει την μουσική...<br /><br />-<em>Έρχεσαι λίγο μικρούλα μου;</em><br /><br />Ωχ, τι ρωτάς ποιός ήταν; Λες και δεν ξέρεις... Η μανούλα!<br /><br />Οδεύω το ταλαίπωρο προς την κρεββατοκάβαρά της - υπερπέραν- απ'όπου ήρθε η φωνή της και τι να δω??<br /><br />Σκαρφαλωμένη σε μια σκάλα και άλλαζε κουρτίνες.<br /><br />-<em>Δώσε μου μια κρεμάστρα ή την σκούπα γιατί δεν φτάνω τα πιαστράκια!</em><br /><br />Της δίνω το κοντάρι για τα κρεμαστά (καινούριο φρούτο αυτό, έχει κάτι κερατάκια και το ρυθμίζεις στο ύψος που θέλεις για να μην κρεμιέσαι σαν τον βλάκα από την ντουλάπα για να πιάσεις τα κρεμαστά του "πάνω ορόφου")<br /><br />-<em>Καλά, τι κάνεις; Εσένα δεν σε πόναγε η μέση σου; Τώρα είσαι πάνω στην σκάλα και αλλάζεις κουρτίνα;;</em><br /><br />Τι θα περιμένατε εσείς για απάντηση; Όχι, όχι η μανούλα είναι εδώ για να με κάνει κουλοχέρη!<br /><br />-<em>Ε, εντάξει... Δεν είμαι σκυφτή για να με πονέσει η μέση!</em><br /><br />Χαλόου... Συγνώμη, έχετε δεί πολύ κόσμο να πηγαίνει βόλτα τον σκύλο του σκυφτός; Εκτός και αν υπάρχει πρόβλημα π.χ. Κουασιμόδος. Η μαμά μου δεν ανήκει στην κατηγορία του Κουασιμόδου όμως... Όχι, κλείστε λίγο τα μάτια σας και δείτε το... Σκυφτή με τον σκύλο μπροστά... Απίστευτη... Να δώ τι άλλο θα ακούσω!<br /><br />Ακάθεκτη εγώ... Να γραψω να διαβάσω! Έλα, πάλι η φωνή από το υπερπέραν...<br /><br />-<em>Τελικά θα τον πας εσύ ή εγώ;</em><br />-<em>ΕΣΥ!</em><br />-<em>Καλά τότε, κόψε σαλάτα εσύ!</em><br />-<em><span style="font-size:78%;">Μμμ...</span></em><br /><br />Δυο ντομάτες και ένα κρεμμύδι! Δίπλα ο κάδος για τα σκουπίδια... Μαχαιράκι... Τσακ, τσακ (ωσάν τον Τσάκι Τσαν) έτοιμο και το σαλατικό!<br /><br />Άσχετο: το κόλπο για να μην σας παίρνουν τα ζουμία όταν έχετε να κάνετε με κρεμμύδια το ξέρετε; Να κλείσετε την μύτη σας, έισπνοές από το στόμα. Σαν να έχετε μπουκώσει από μια παλιο-ίωση ένα πράγμα! Πιάνει με πολύ καλά ποσοστά επιτυχίας! Περίπου 80%! Δοκιμάστε το!<br /><br />Τα έγραψα και ηρέμησα! Τώρα το θέμα είναι ότι σε μισή ώρα θα είναι στο σπίτι η κυρία ονυχοπλαστικού... Και εγώ ακόμα δεν έχω διαβάσει... Σκρούντ...<br /><br />*Μα καλά σε αυτό ισνίπς δεν έχουν την πιο καλή γκαρσόνα;; Ούτε από Αλεξίου (κορυφή), ούτε καν από Καλομοίρα (Πφφφφφφφφ....) Θα το κοτσάρω από το γιούτιούμπ μια από αυτές τις μέρες! <br /><br />Λοιπόν, μιας και θα πάω Κρήτη πρέπει να μπαίνω στο κλίμα... Ότσεΐ;;<br /><br />Φιλάτσα πορρά, πορρά! Ότσεΐ μπρε;;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-9096237790464443579?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-31050157358372003802008-05-08T23:47:00.002+03:002008-05-09T00:15:16.123+03:00Να διαβάσω... Ευχή...<br /><br />Δεν είμαι εδώ. Δεν είμαι εκεί. Είμαι και εδώ. Είμαι και εκεί.<br /><br />Διαβάζω... Λίγο. Και μετά ξανά... Διαβάζω... Λίγο πάλι.<br /><br />Λίγο, λίγο και πολλές φορές. Σαν την επιγραφή σε εκείνο το κανατάκι.<br /><br />Διαβάζω αυτα που μου έγραψες. Αυτα που μου είπες. <br /><br />Ξέρω ότι έκανα σωστή κίνηση σε αυτή την πατρίδα... Σκάκι δεν είναι έτσι κι αλλιώς;<br /><br />Όλα σκάκι είναι. Μαύρο και άσπρο. Και κινήσεις... Σωστές και λάθος. Και σκέψεις. Να βρεις τις επόμενες κινήσεις του αντιπάλου. Να κερδίσεις την παρτίδα.<br /><br />Την παρτίδα... Να παίξεις την πατρίδα.<br /><br />Παιχνίδι; Δεν μοιάζει με παιχνίδι...<br /><br />Ανασαίνω καθαρά σήμερα. Και χθες... Δεν λέω, αλλά το κεφάλι μου θέλει να σπάσει.<br /><br />Είμαι μαζόχα μάλλον... Ναι μεν θέλω να είμαι καλά και να περνάω καλά, αλλά δεν θέλω να πληγωνω και κανέναν... Δεν γίνεται όμως έτσι... <br /><br />Είχα επιλογές. Δύο επιλογές. <br /><br />1.Να συνεχίσω να καταπιέζω τον εαυτό μου.<br />2.Να σε πληγώσω.<br /><br />Διάλεξα το 2, το ξέρω ότι έκανα καλά. Καλύτερα τώρα. Ο χρονος είναι εις βάρος μας. Καλύτερα τώρα. Έκανα καλά, αλλά δεν μου αρέσει που σε πλήγωσα. <br /><br />Θα μου πεις, έτσι γίνεται πάντα. Δεν βγαίνεις από πόλεμο χωρίς πληγές. Άλλοι περισσότερες, άλλοι λιγότερες. Άλλοι σοβαρά τραύματα, άλλοι γρατζουνιές. <br /><br />Όλα αυτα γιατί όμως;<br /><br />Γιατί... Γιατί ότι κι αν γίνει δεν σβήνουν τα παλιά. Γιατί ήσουν ο καλύτερος φίλος μου. Γιατί σε νοιάζομαι. Και αν το θέλεις και αλλιώς, σε αγαπάω. Αλλά με μια αγάπη διαφορετική. Διαφορετική από το "Σ'αγαπώ" που μου έλεγες. <br /><br />Μου ζήτησες συγνώμη σήμερα. Δεν σου εχω απαντήσει. Ούτε θα σου απαντήσω σύντομα. Πρέπει να φύγουμε... Να χαθούμε λίγο, να σβήσει όλο αυτό μέσα μας.<br /><br />Θέλω να είσαι καλά και να προσεχείς τον εαυτό σου. <br /><br />Χθες σου είπα ότι δεν θα επικοινωνήσω πότε ξανά μαζί σου. Δεν σου είπα "προς το παρόν". Ήθελες να το ακούσεις. Δεν θα μας βγάλει πουθενά όμως. <br /><br />Εξαφανίζομαι. Αλλά θέλω να ξέρεις ότι είμαι εδώ αν χρειαστείς κάτι. Σαν το κολλητάρι σου. Σαν αδερφή σου. <br /><br />Το ξέρουμε καλά και οι δύο ότι δεν το βλέπεις έτσι. Οσο κι αν το θέλεις, οσο κι αν το θέλω. Δεν το βλέπεις έτσι. <br /><br />Πάλι Αρβανιτάκη στο ράδιο... "Μένω εκτός"<br /><br />Δεν είναι τυχαίο. Τόση φόρτιση... Και το τραγούδι...<br /><br />Καλή σου νύχτα και να προσεχείς. Οι σκέψεις μου θα τριγυρνούν κάπου εκεί κοντά. Αν μπορείς να τις ακούσεις αυτα θα σου λένε.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-3105015735837200380?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-21436956078883371882008-05-04T21:58:00.003+03:002008-05-04T23:31:18.407+03:00<object width="425" height="355"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/xV8Y2m4FWMI&hl=en"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/xV8Y2m4FWMI&hl=en" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="355"></embed></object><br /><br /><strong>Μην ορκίζεσαι</strong><br /><br /><em>Μια ρωγμή φέγγει στα μάτια μας<br />μια ρωγμή άνοιξε μέσα μας<br />Μη μιλάς<br />τα λόγια δε γεμίζουν το κενό για μας<br />μην πεις πως μ' αγαπάς<br />Μια ρωγμή κι έπεσε η ζωή<br />στα μάτια μια ρωγμή και γίναμε εχθροί<br />Μη μιλάς<br />δεν έχει πια ταξίδια η νύχτα να με πας<br />Τα λόγια που ζητάς<br />φύγανε<br /><br />Μην ορκίζεσαι<br />μην ορκίζεσαι μάτια μου<br />μη μ' αγαπάς<br />μην κάνεις τον κόπο<br />Τόσα όνειρα<br />που σκορπίσανε γύρω μου<br />δεν γυρνούν ξανά<br />απλά μ' έναν όρκο<br />Δε γυρνούν ξανά<br />τα όνειρα για μας<br />Δε γυρνούν ξανά<br />τα σύννεφά μας δύσανε<br /><br />Μια ρωγμή ανάμεσά μας ζει<br />μια ρωγμή κι είσαι απέναντι<br />Μη μιλάς<br />οι άνθρωποι που φεύγουν<br />δε μιλάνε πια<br />κι ας θέλει η καρδιά<br />φύγανε<br /><br />Στίχοι: Νίκος Μωραΐτης<br />Μουσική: Giuseppe Mango<br />Πρώτη εκτέλεση: Ελευθερία Αρβανιτάκη</em><br /><br />Βόλταρα πάλι χθες... Μπερμπάντεψα, σουρτούκεψα! Καλά ήταν!<br /><br />Μέσα στο αμάξι ξεκινήσαμε πάλι τους μαραθώνιους... Πόσα χιλιόμετρα μετρήσαμε πάλι χθες? Έτσι, δίχως λόγο, δίχως προορισμό. Όπου μας βγάλει ο δρόμος, όπου φυσάει ο άνεμος που λέει και το τραγούδι.<br /><br />Δεν σου μιλούσα. Απλά καθόμουν εκεί. Δίπλα. Σιωπή, μόνο το ράδιο μαζί με την μηχανή του αυτοκινήτου που μας γρατζούναγαν τα αφτιά.<br /><br />Στα φανάρια μόνο γύρναγες και προσπαθούσες να δεις σε ποιούς γαλαξίες ταξίδευα. Δεν μπορούσες, το ξέρω. <br /><br />Μόνο την Ελευθερά θυμάμαι από τα ταξίδια μου χθες. Μόνο αυτό το τραγούδι. Και ξέρεις ήθελα τόσο πολύ να βάλω τα κλάματα εκείνη τη ώρα. Δεν το έκανα, κρατήθηκα. Εγωισμός; Μην με ρωτάς δεν ξέρω να σου πω.<br /><br />Πάλι βαριά ήμουν χθές. Δύσκολα μου έπαιρνες κουβέντα. Σαν να μην ήμουν εκεί, σαν να μην ήμουν εγώ. Ήμουν; Δεν ήμουν; <br /><br />Σαν παιχνίδι που παίζουν τα παιδιά! Τυφλόμυγα; Κρυφτό; Που να ξέρω... Μεγάλωσα πια. Δεν παίζω πια. <br /><br />Από παιδί δεν έπαιζα. Τα βαριόμουν τα παιχνίδια. Και τώρα τα βαριέμαι. Γρήγορα.<br /><br />Αχ, τι όμορφη που είναι η πόλη το βράδυ. Είναι ρομαντική (σχεδόν) μόνο φωτάκια βλέπεις. Μικρά φωτάκια στο βάθος που σε κοιτάζουν και αδιαφορούν.<br /><br />Δεν σου αρέσει η σιωπή... Νομίζω σε φοβίζει. Ίσως και να σε αγχώνει. Την έσπαγες συνέχεια. Τόσο άτσαλα.<br /><br />Γιατί την πλήγωνες έτσι την σιωπή; Πλήγωνες κι εμένα μαζί.<br /><br />Και πιο πολύ με πλήγωσε το μπλουτούθ σου. Ξέρεις τι λέω. Στο κινητό σου, το ακουστικό. Αυτό με χτύπησε άσχημα. Γιατί;<br /><br />Τι σε ρωτάω; Εγώ σε πλήγωσα πρώτη με την σιωπή μου. Δεν πειράζει όμως. Την είχα ανάγκη ακόμα κι αν την έσπαγες έτσι άτσαλα.<br /><br />Ποσό μου έχει λείψει η θάλασσα. Τι κι αν την έβλεπα συνέχεια χθες; Μου λείπει πολύ.<br /><br />Και ξανά στο μυαλό μου η Ελευθερία. Για μας λέει; Τι χαζή ερώτηση εεε; Ε, και; Τι έγινε δηλαδή; Είμαι χαζή που και που... Πάντα χαζή. Δεν θα το άλλαζα ούτε αυτό.<br /><br />Δεν μπορώ να καταλάβω όμως. Αλήθεια στο λέω ότι δεν μπορώ. Πως; Γιατί;<br /><br />Ποιός φταίει; Τι φταίει; Έτσι γίνεται πάντα;<br /><br />Και μετά μου λες πάλι <em>Σ'αγαπώ</em>... τι να σου πω; Σε κοιτάζω και σου λέω <em>Ναι</em>. Ούτε που καταλαβαίνω τι μπορεί να σημαίνει αυτό το ναι. Άτσαλο ναι.<br /><br />Ναι. Ρωγμές βλέπω παντού. Ρωγμές. Δεν σε πιστεύω πια νομίζω. Ό,τι και να μου λες δεν σε πιστεύω. Ό,τι και να μου λες με πας πιο μακριά σου. Μάλλον μόνη μου πάω πιο μακριά σου. Γιατί; Αν το βρεις να μου το πεις.<br /><br />Πάλι κρυώνω σήμερα. Παγώνω. Μάλλον παγώνει η καρδία μου. Μάλλον εξαπλώνεται ο πάγος και στην σάρκα μου. Μάλλον...<br /><br />Μάλλον, ίσως, μπορεί, δεν ξέρω, γιατί... Όλα μαζί, σαν σαλάτα εξωτική. Θα φας εσύ; Εγώ τρώω μέρες τώρα. Την ίδια σαλάτα. Μέρες είπα; Είμαι και αστεία εκτός από χαζή. Είναι καιρός τώρα που την τρώω...<br /><br />Δεν γυρνούν ξανά; Δεν έκλαψα χθες, ούτε σήμερα... Πάει καιρός από τότε που έκλαιγα. Χθες δάκρυσε ο ουρανός. Εκεί, στον γυρισμό. Θυμάσαι; Δάκρυσε... Δεν έγινε και τίποτα, μάλλον τυχαίο ήταν. Ξέρεις όμως εκείνη την στιγμή ανάσανα. Ανάσανα έστω και λίγο.<br /><br />Όχι πως με πνίγεις, αλλά να... σπάς την σιωπή μου όταν την χρειάζομαι πιο πολύ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-2143695607888337188?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-25053580497399174292008-05-02T15:34:00.004+03:002008-05-02T20:24:14.073+03:00<div align="left">Ανοίγω σήμερα το πρωί τις πολυαγαπημένες <a href="http://kapetanisses.blogspot.com/2008/05/queen-elizabeth-2.html">ΚΑΠΕΤΑΝΙΣΣΕΣ</a> και βλέπω ένα άρθρο για το "Queen Elizabeth 2".<br /><br />Διαβάζω... Διαβάζω...<br /><br />Η Καμίλα και ο Κάρολος... Πιο συγκεκριμένα σας παραθέτω ένα απόσπασμα<br /><br /><em><span style="color:#6600cc;">Στα ατού του πλοίου κυρίαρχη θέση κατείχε ο πρώτος του επιβάτης!!! Που δεν ήταν άλλος από τον διάδοχο του αγγλικού θρόνου και μετέπειτα σύζυγο της Νταϊάνας και ακόμη μετέπειτα της Καμίλα... (Χαλαρουΐτα, σε προλαβαίνω και δηλώνω ότι το ομώνυμο τραγούδι δεν γνωρίζω αν συνόδευσε τον πρίγκιπα σε εκείνο το ταξίδι... Προσωπικά προτιμώ πάντως να χορεύω μαζί σου το άσμα στην παραλία της Βάρκιζας παρά να συνταξιδεύσω με τον κύριο αυτό.)</span></em><br /><br />Μμμμ.... Εμένα στην γνωστή καμήλα πήγε ο μυαλός μου... Κατευθείαν όμως... Χώρις ανάσα...<br /><br />Διάβαζα λοιπόν, διάβαζα, διάβαζα...<br /><br />Κάποια στιγμή τελείωσε το διάβασμα.<br /><br /><strong><span style="font-size:130%;color:#ff6600;">ΜΑΔΑΓΑΣΚΑΡΗ</span></strong><br /><strong><span style="font-size:130%;color:#ff6600;"></span></strong><br /><br />Ναι, αυτό είναι!<br /><br /><object height="355" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/F0wVMTMgh2o&amp;hl=en"><param name="wmode" value="transparent"><embed src="http://www.youtube.com/v/F0wVMTMgh2o&hl=en" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="355"></embed></object><br /><br /><span style="color:#cc0000;">ΦΥΣΕΙ ΚΑΛΩΝΗ!<br /></span><span style="color:#009900;">ΤΟΝ ΩΚΕΑΝΟ ΣΚΙΖΕΙΣ ΜΕ ΚΑΜΑΡΙ ΣΑΝ ΤΟΝ ΤΙΤΑΝΙΚΟ!<br /></span><span style="color:#000099;">ΓΟΥΣΤΑΡΩ ΝΑ ΧΟΡΕΥΩ!!</span></div><p><br /><br />Και δημιουργείται στο πετεινό κεφάλι μου η απορροία! Κουίν Ελίζαμπεθ 2 ή Τιτανικός;<br /><br />Δηλαδή σκέψου το λίγο...<br /><br />Από την μιά το Κουίν Ελίζαμπεθ πάει λένε στο Ντουμπάι (Bye μωρό μου bye, φεύγω για Ντουμπάι θα πάω στα Εμιράτα να έχω ένα χαρέμι και όχι να έχω μια και να με τρελαίνει -λέει ο Σπύρος Λεούσης) να γίνει ξενοδοχείο.<br /><br />Άπό την άλλη ο Τιτανικός. Συγνώμη κι όλας, αλλά εγώ ακόμα ζωντανό και Α-πνιχτο τον βλέπω τον Λεονάρντο Ντι Κάπριο. Μήπως κάτι γίνεται εδώ;<br /><br />Άρα στο Ελίζαμπεθ θα γκαργκανιάσουμε από την ζέστη στο Ντουμπάι, και θα έχουμε και τον Πίπη να μας λέει ότι θα μας παρατήσει και θα πάει να φτιάξει ένα χαρέμι. Συγνώμη, αλλά αυτό μου φαντάζει <span style="font-size:180%;color:#ff0000;">ΚΟΛΑΣΗ !!</span></p><br /><br />Από την άλλη έχουμε τον Τιτανικό που φήμες το θέλουν να βγάζει μπουρμπουλίθρες στα παγωμένα νερά του Ατλαντικού. Φήμες γιατί αν είναι αλήθεια όλα αυτά τότε<span style="font-size:180%;"> <span style="color:#333300;">ΓΙΑΤΙ ΖΕΙ ΑΚΟΜΑ Ο ΛΕΟΝΑΡΝΤΟ ΝΤΙ ΚΑΠΡΙΟ;;;</span></span>.<br />Και συνεχίζω στην δεύτερη περίπτωση (του Τιτανικού δηλαδή, μην ξεχνιόμαστε παιδιά) θα χορεύουμε σε εξωτικά και ΣΚΙΕΡΑ μέρη και θα μας λένε ότι είμαστε από την φύση μας καλωνές, ότι δεν τα χρειαζόμαστε τα καλλυντικά... Και γενικά θα μας κάνουν θεές!<br /><br />Λοιπόν 12 πόντοι από την Χαλαρουίτα στον Τιτανικό!<br /><br />...Μμμμ, δεν είναι εδώ η Γιουροβίζιον εεε??<br /><br />Καλά, καλέ... Μην βαράτε!!!<br /><br />Τότε ΔΑΓΚΩΤΟ ΤΙΤΑΝΙΚΟΣ είναι η ψήφος μου!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-2505358049739917429?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-8754360576964361762008-05-02T11:10:00.007+03:002008-05-02T13:30:03.847+03:00Το χθεσινό μενού επέβαλε βολτάρισματα από πρωίας. Πρώτα η φαμίλια, βολτούλα, φαγητό, καφέ...<br /><br />Σπίτι μετά για ανάκτηση δυνάμεων. Μία ώρα μετά δώστου πάλι βολτάρισμα!<br /><br />Ξεκινήσαμε χωρίς προορισμό, καταλήξαμε Ανάβυσσο. Καφεδάκι με θέα!<br /><br /><a href="http://bp0.blogger.com/_wfOOp1SuspU/SBrPq4NNMUI/AAAAAAAAAKk/IMLPslAjFIg/s1600-h/01052008238.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp0.blogger.com/_wfOOp1SuspU/SBrPq4NNMUI/AAAAAAAAAKk/IMLPslAjFIg/s400/01052008238.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5195693455674519874" /></a><br /><br />Και μέσα στην χαλαρότητα του δειλινού ήρθε η ιδέα!<br /><br />Να πάρουμε τηλέφωνο τον Μπάρμπα μας! Παίρνουμε λοιπόν, μιλάμε, τα λέμε χαιρόμαστε (μετά από ένα χρόνο γύρισε πάλι σπίτι του)! Τι καλά! Και το τούβλο έπεσε...<br /><br /><em>-"Έχω και κάτι δυσάρεστα... Πέθανε ο Γιώργης."<br />-"Τι λες τώρα;"</em><br /><br />Ήταν η πρώτη φορά που μίλησα στον ενικό στον Μπάρμπα.<br /><br />Πέθανε ο Γιώργης.<br /><br />Μεγάλη Παρασκευή λέει. Ανακοπή. Το έμαθε από την τοπική εφημερίδα.<br /><br /><br />Δεν γίνονται αυτά βρε παιδιά. <br /><br />Πέθανε ο Μπόσης. Πέθανε ο Γιώργης.<br /><br />44 ήταν. Άφησε πίσω του παιδιά και γυναίκα. <br /><br />Και τι γλέντια κάναμε στην καμπίνα του; Όλοι μαζί γραμματικοί, δεύτεροι, δόκιμοι, τρίτοι, ο μπάρμπας. Όλοι εκεί...<br /><br /><a href="http://bp0.blogger.com/_wfOOp1SuspU/SBrSD4NNMVI/AAAAAAAAAKs/rTYH5xNQDNg/s1600-h/CIMG1883.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp0.blogger.com/_wfOOp1SuspU/SBrSD4NNMVI/AAAAAAAAAKs/rTYH5xNQDNg/s400/CIMG1883.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5195696084194505042" /></a><br /><br />Εδώ είμαστε στον δρόμο για Ευρώπη, μόλις είχαμε φύγει... (βλεπετε από που).<br /><br />Τι πλακατζής. ΗΤΑΝ<br /><br />Μισός και βάλε χρόνος από την ζωή μου... Καθημερινά μαζί για δουλειά, κουβεντούλα... Και πλάκες κάνανμε, και κόντρες είχαμε αλλά είμασταν εκεί. ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΙ.<br /><br />Θυμάμαι τότε που ένα παλικαράκι πήρε το φτυάρι και ξεκίνησε να μου σκάβει τον λάκο στην λαμαρίνα. (Γίνεται; Ε, δεν γίνεται..) Ο Γιώργης εκεί. Τους ξύπνησε.<br /><br /><strong><em>-"Τι λέτε ρε; Πάμε καλά τώρα; Τον Ντιντί θα ακούσετε; Δεν έχει σταματήσει από την ημέρα που ήρθε να την θάβει. Τι λέτε; Αφού ποτέ δεν έχει δώσει δικαίωμα η Μπουμπού." </em></strong><br /><br />(Μπουμπού ήταν ένα από τα ονόματά μου στην δουλειά.)<br /><br />Εκεί ο Γιώργης.<br /><br /><em>-"Γιώργη, δεν έχω γάντια..."<br />-"Έλα, πάρε, να σου δώσω και παπούτσια, αυτά σου έχουν γίνει χάλια."<br />-"Όχι ακόμα μωρε Γιώργη, σε ευχαριστώ!"</em><br /><br />Θυμάμαι στα τέλη του καλοκαιριού που έμαθε ότι ένας από τους γιούς του τράκαρε, ήταν σε κόμμα για κοντά ένα μήνα. Τα περισσότερα ζωτικά όργανα του παιδιού κατεστραμμένα. Ξέφυγε τον κίνδυνο το παιδί, με μόνιμα σοβαρά προβλήματα.<br /><br />Ο Γιώργης έλεγε: <em>"Εντάξει, το καλό είναι οτι ζεί. Αυτό με νοιάζει. Τώρα τα προβλήματα... Εγώ θα είμαι εκεί."</em><br /><br />Και με το μικράκι του, τι αγάπη του είχε του μικρού. <em>"Έλα να με βοηθήσεις να φτιάξω ένα πράγμα να περνάνε οι φωτογραφίες του γιού μου. Έλα εσύ που ξέρεις από υπολογιστές."</em> <br /><br />Έτσι μου έλεγε. Να βλέπει τον γιό του. Έλιωνε για τον μικρό, τα έδινε όλα. Αλλά και ο μικρός του είχε τρελή αδυναμία (αν και μόλις 1,5 έτους ο μικρός). Είχαν έρθει οι δικοί του "μέσα" κάποια στιγμή και το ξέρω.<br /><br />Τον είχα αδικήσει κάποιες στιγμές. Είχα δίκιο; Δεν είχα; Δεν το έμαθα ποτέ. Δεν θέλω πια να το μάθω.<br /><br />Είτε δίκιο είχα, είτε άδικο... Αργά, είναι πια αργά. Δεν θέλω να σου πω κάτι. Μόνο ότι δεν θα σε ξεχάσω ρε Γιώργη. Μόνο αυτό. <br /><br /><em>Το τελευταίο μου είναι </em>έλεγες... <em>Θα τα παρατήσω</em> έλεγες...<br /><br />Έλεγες... Τώρα πια σιωπή. <br /><br />Luck και lack...<br />Τύχη και έλλειψη...<br /><br />Άντε ρε Γιώργη, εσύ δεν τα γούσταρες τα μελοδράματα.΄Τσίτα τις μουσικές είχες πάντα! Έτσι για να έρχεται ο Γιούρι και να γκρινιάζει...<br /><br />Δικό σου ρε Γιώργη, το τραγούδι που είχες κολλήσει!<br /><br /><object width="425" height="355"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/xBBgiLVGLq0&hl=en"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/xBBgiLVGLq0&hl=en" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="355"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-875436057696436176?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-13419560657790481012008-05-01T00:24:00.001+03:002008-05-01T00:58:27.211+03:00<object height="355" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/4OBXU80LkFk&amp;hl=en"><param name="wmode" value="transparent"><embed src="http://www.youtube.com/v/4OBXU80LkFk&hl=en" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="355"></embed></object><br /><br />Ένα όμορφο πάντρεμα. Αγγελάκας και Γώγου. Έτσι, μια διαφορετική Πρωτομαγιά λανσάρει η Χαλαρουίτα φέτος!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-1341956065779048101?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-28759241234467801242008-04-30T16:48:00.003+03:002008-04-30T17:22:04.033+03:00Καλά τα έλεγα χθες τελικά...<br /><br /><em>"Αν έχει καλό καιρό αυριό θα βάλω το μαγιό μου και θα πάω στη θάλασσα"</em><br /><br />Ξύπνησα λοιπόν σήμερα το μεσημέρι (μην σπάσουμε και την παράδοση των διακοπών) με<br />όρεξη!<br /><br />Σήμερα θα κάτσω να διαβάσω! 3 μαθήματα δίνω την εβδομάδα που έρχεται...<br /><br />Λοιπόν, τι χρειάζομαι...<br /><br />Τα βιβλία και τις σημειώσεις μου. Στυλό, μολύβι και τετράδιο για επι τόπου σημειώσεις από το βιβλίο. Τα γυαλιά μου (αστιγματισμός...). Μουσική που θα μπορέσει να με χαλαρώσει για να διαβάσω. Αυτά για αρχή!!<br /><br />Ξεκινάω κι εγώ σαν παιδί! Να τα βιβλία, τα τετράδια, τα στυλό, τα μολύβια, οι σημειώσεις. Τα γυαλιά μου που είναι;;;;<br /><br />Ψάξε να τα βρεις... Τι στην αποθήκη κοίταξα (έχω να φορέσω περίπου 6 μήνες...), άδειασα όλα μου τα συρτάρια, κοίταξα κάτω από τα κρεβάτια, στο σπιτάκι του σκύλου... Τα βρήκα τελικά... Στο γραφείο τα είχα, δίπλα στα σιντί!<br /><br />Να βρώ την ύλη τώρα... Μήνυμα στον "Ζαφείρη" για πες την ύλη... Μήνυμα και στην "Γοννίδης"... Θέλετε να σας πω; (Θέλετε, δεν θέλετε εγώ θα σας πω)<br /><br />1ο μάθημα: 2 φορές έχει γίνει παράδοση και αυτή με παρενθέσεις, προίκα μας 4 κεφάλαια! Έτσι για να έχουμε!<br /><br />2ο μάθημα: 3 κεφάλαια (βαρβάτο μάθημα) με ατμολέβητες, κ.λ.π....<br /><br />3ο μάθημα: Ύλη κατά βούληση;; Δηλαδή;; Διαβάστε παιδιά και κάτι θα βάλουμε!!!<br /><br />Όλε!!!<br /><br />Γαμώτο... Κι αυτή η μουσική στο ράδιο μου αποσπά την προσοχή... Θα σκαρφαλώσω μια στιγμή στο πατάρι να βρω τις κασέτες του καιρού εκείνου...<br /><br />Να το πρώτο τηλέφωνο, σκαρφαλωμένη στο πατάρι να ψάχνω τις κασέτες με το ένα χέρι και στο άλλο το κινητό...<br /><br />Να και οι κασέτες...<br /><br />Πάμε πάλι στο δωμάτιο!<br /><br />Εεεε, όχι ρε παιδία δεν είναι δυναμόν...<br /><br />Χθες το βράδυ άλλαξα σεντόνια και ο σκύλος μου έχει ξαπλάρει φαρδύς πλατύς... <em>"Κατέβα ρε τρόμπα!!"</em> του είπα με τις κασέτες στις τσέπες σαν πιερότος του παλιού καιρού. Τίποτα αυτός με κοίταζε με το σπινθηροβόλο βλέμμα της γελάδας!<br /><br />Το κατέβασα αγκαλίτσα και τον έβαλα στο κρεβάτι του. Σεντόνια!!!<br /><br />Άλλαξα και τα σεντόνια!<br /><br />Άντε να κάτσουμε να διαβάσουμε τώρα! <em>"Ήρθα μικρούλα μου! Είχα πάει στην θεία και μετα.... μπλα, μπλα,μπλα...." </em>Η μαμά μου ήρθε σπίτι (σκρουντ). Να, πετάγεται και η θεία μου που κοιμόταν στο σαλόνι... (Λόγω δουλειάς και επειδή είναι μακριά το σπίτι της της κάνουμε το κρεβάτι, μην είστε πονηρά μυαλά βρε!)<br /><br />Δώσε κι εκεί άλλη μισή ώρα καθυστέριση!<br /><br /><em><strong><span style="font-size:180%;color:#000099;">ΝΤΡΙΝ, ΝΤΡΙΝ</span></strong></em>, το τηλέφωνο πάλι.<br /><br />Η νύφη μου (ωσονούπω)! μπλα, μπλα, μπλα, μπλα... <em>"Άγχος έχω μωρέ με τα μαθήματα..."</em> (έλεγα κι ξαναέλεγα εγώ...) και δώστου πάλι... μπλα, μπλα, μπλα, μπλα...<br /><br />Το κλεισαμε! Άντε να διαβάσω επιτέλους! Ρε γαμώτο μου, μετά από τόσες ώρες και τόσες παρεμβολές μόνο όρεξη για διάβασμα δεν έχω. Κάτσε, θα πάω να κάτσω με τα βιβλία μου στο κρεβάτι που είναι δίπλα στο παράθυρο, μπας και με το πράσινο τοπίο μου έρθει η όρεξη!<br /><br />Κάτσε να ανοίξω πρώτα το παράθυρο, μην πάω και χτυπήσω και κανένα κεφάλι...<br /><br /><span style="color:#660000;"><span style="font-size:180%;"><em><strong>ΜΠΟΥΜ</strong></em> </span><br /></span><br />Έπεσε η κουρτίνα, το κουρτινόξυλο και η βάση του κουρτινόξυλου που θα έπρεπε να είναι βιδωμένη στον τοίχο βρέθηκε σε μια τροχία (μόλις λίγα εκατοστά από το κεφάλι μου) στο πάτωμα!<br /><br /><em><strong><span style="font-size:180%;color:#ff0000;">ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!</span></strong></em><br /><br />Τρέχω στο σαλόνι στην μάνα μου...<br /><br /><em>-"Μαμά πείραξες καθόλου την κουρτίνα μου;"<br />-"Όχι παιδί μου!!"<br />-"Και εκείνα τα κρικάκια που ήθελες να πάρεις... Δεν τα πήρες τελικά;;"<br />-"Τα πήρα, σήκωσα τη μια μεριά του κουρτινόξυλού σου και τα πήρα!"<br />-"Ναι, αλλά ξέρεις μου ήρθε στο κεφάλι σήμερα!"<br />-"Α."</em><br /><br />Όχι, σας προκαλώ να μου απαντήσετε! Όχι προκαλώ, ΑΠΑΙΤΩ, εσείς πως θα διαβάζατε μέσα σε αυτόν τον χαμό;;;;;;;<br /><br /><span style="font-size:130%;color:#006600;">ΈΛΕΟΣ ΠΙΑ ΟΥΤΕ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΩ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ;;;;<br /></span><br /><span style="font-size:180%;color:#000099;">ΑΣ ΦΥΣΗΞΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΜΠΑΣ ΝΑ ΦΥΓΕΙ ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΣΥΝΝΕΦΑΚΙ ΑΠΟ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΜΟΥ! </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-2875924123446780124?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-28078316247986904442008-04-30T12:48:00.001+03:002008-04-30T12:50:52.284+03:00<object width="425" height="355"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/a_kjw_v6FkA&hl=en"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/a_kjw_v6FkA&hl=en" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="355"></embed></object><br /><br /><br />I'm looking at you through the glass<br />Don't know how much time has past<br />Oh, God it feels like forever<br />But no one ever tells you<br />That forever feels like home<br />Sitting all alone inside your head<br /><br />How do you feel?<br />That is the question<br />But I forget<br />You don't expect an easy answer<br /><br />When something like a soul<br />Becomes initialized<br />And folded up like paper dolls and little notes<br />You can't expect the bitter folks<br />And while your outside looking in<br />Describing what you see<br />Remember what your staring at is me<br /><br />Cause' I'm looking at you through the glass<br />Don't know how much time has past<br />All I know is that it feels like forever<br />And no one ever tells you<br />That forever feels like home<br />Sitting all alone inside your head<br /><br />How much is real<br />So much to question<br />An epidemic of the mannequins<br />Contaminating everything<br />And if that came from the heart<br />It never did, right from the start<br />Just listen to the noises(Now I'm more, instead of voices)<br /><br />Before You tell yourself<br />It's just a different scene<br />Remember it's just different from what you've seen<br /><br />I'm looking at you through the glass<br />Don't know how much time has past<br />Now all I know is that feels like forever<br />And no one ever tells you<br />That forever feels like home<br />Sitting all alone inside your head<br /><br />Cause' I'm looking at you through the glass<br />Don't know how much time has past<br />Now all I know is that it feels like forever<br />And no one ever tells you<br />That forever feels like home<br />Sitting all alone inside your head<br /><br />And it's the stars... the stars... that shine for you<br />And it's the stars... the stars... that lie to you<br /><br />I'm looking at you through the glass<br />Don't know how much time has past<br />Oh, God it feels like forever<br />But no one ever tells you<br />That forever feels like home<br />Sitting all alone inside your head<br /><br />Cause' I'm looking at you through the glass<br />Don't know how much time has past<br />All I know is that it feels like forever<br />But no one ever tells you<br />That forever feels like home<br />Sitting all alone inside your head<br /><br />And it's the stars... the stars... that shine for you<br />And it's the stars... the stars... that lie to you<br />And it's the stars... the stars... that shine for you<br />And it's the stars... the stars... that lie to you<br /><br />Oh, when the stars... Oh, when the stars... they lie<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-2807831624798690444?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-51523213924559481682008-04-29T17:03:00.003+03:002008-04-29T18:31:27.536+03:00Στο Μαρόκο έχω βρεθεί αρκετές φορές. Κυρίως Μοχαμεντία, αλλά και Καζαμπλάνκα.<br /><br />Το τραγουδάκι αυτό ήταν από τα αγαπημένα του DJ σε εκέινο το μπαρ στην Μοχαμεντία που συχνάζαμε πίνοντας ατελείωτα ποτάμια αλκοόλ.<br /><br />Το φωτογραφικό υλικό δεν είναι όλο δικό μου, η οικογένεια με τις εκδρομές της όμως συμβάλαν και πάλι...<br /><br />Όμορφος τόπος το Μαρόκο. Όμορφος ακόμα και για τις λίγες ώρες που μπορεί να έμεινα εκεί. ΑΝΑΤΟΛΗ... Απλά ΑΝΑΤΟΛΗ!!<br /><br /><object width="425" height="350"> <param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/C9a4SXEGhYM"> </param> <embed src="http://www.youtube.com/v/C9a4SXEGhYM" type="application/x-shockwave-flash" width="425" height="350"> </embed> </object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-5152321392455948168?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-75154083750805732322008-04-29T12:47:00.002+03:002008-04-29T12:55:13.149+03:00<object width="425" height="355"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/J864xtWH-zA&hl=en"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/J864xtWH-zA&hl=en" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="355"></embed></object><br /><br /><br />ΒΕΒΗΛΟΣ<br /><br />Αυτά που σου φτιάξαν ρε μπούλη με στοργή <br />εγώ τα κοίταγα να λιώνουνε στη γη <br />όταν εσένα σε τυλίγανε με χάδια <br />εγώ είχα μάθει να παλεύω στα σκοτάδια <br />και ρωτάς γιατί μισώ τόσο και τους δυο μας <br />γιατί δε μοίρασαν καλά ρε τ’ όνειρό μας <br />κι έτσι βολεύτηκες κι εγώ τραβήχτηκα μακριά <br />είχες το φάρμακο μα εγώ ήθελα την γιατρειά <br />εσύ είχες φίλους και παιχνίδια κι όλα ωραία <br />είχα ένα σκύλο τον ίδιο αλήτη για παρέα <br />πήγες σχολείο το μόνο που ζήλευα από σένα <br />ήσουν εντάξει εγώ τα ’χα χαμένα <br />φώναζες πατέρα φώναζα αφεντικό <br />εσύ είχες πάντα δίκιο εγώ ήμουν το κακό <br />και μου ζητάς να κατεβάσω τη φωνή μου <br />εγώ που πρώτα απ’ όλα είχα σκοτώσει τη ζωή μου<br /><br />Γράψε στ’ αρχίδια σου τους φλώρους και συνέχισε να λες <br />ό,τι γουστάρεις και κάνε ρε ότι θες <br />σπάστα όλα και γάμα τους το σπίτι <br />βγάλ’ τους κι όλα όσα χαρήκανε απ’ τη μύτη <br />γίνε εφιάλτης γίνε ένα όνειρο κακό τους <br />γκρέμισε κάθε τι καλό τους και δικό τους <br />μα σκέψου λίγο αν τ’ αντέχει η ψυχή σου <br />κι αν δεν έχασες τελείως το παιχνίδι της ζωής σου <br /><br /><br /><br />Ρε κάνε μου τη χάρη τις συμβουλές σου αλλού <br />εγώ χαίρομαι τη λόξα του μυαλού σου του θολού <br />τώρα λοιπόν μη μου τα λες αλλιώς <br />εσύ που κι απ’ την τρέλα είσαι πιο τρελός <br />μπορεί να ’μαστε αδέρφια μα λόγος δε σου πέφτει <br />να μιλάς για κάποιον που θα σε βγάλει ψεύτη <br />εγώ την είδα έτσι κι έτσι θα τελειώσω <br />και ό,τι βρεθεί μπροστά μου ξανά θα βεβηλώσω <br />τώρα για εξηγήσεις νομίζω είναι αργά <br />γουστάρω που θα φύγω μ’ αυτούς σιγά σιγά <br />βλέπεις στη ζωή πάντα φεύγανε παρέα <br />όσα γκρεμίσαμε και φτιάξαμε ωραία.<br /><br />Είμαι στο τέλος δε θέλω να γλιτώσω <br />είμαι ένας Βέβηλος θέλω να σε πληγώσω <br />πως μου ζητάς να κατεβάσω τη φωνή μου <br />εγώ που έχω σκοτώσει πρώτα απ’ όλα τη ζωή μου <br />Είμαι στο τέλος δε θέλω να γλιτώσω <br />είμαι ένας Βέβηλος θέλω να σε πληγώσω <br />πως μου ζητάς να κατεβάσω τη φωνή μου <br />εγώ μαλάκα δε χαρίζω την ψυχή μου.<br /><br />Η εικόνα δεν χαρίζει κάτι. Στην προκειμένη περίπτωση όμως ό στίχος είναι καθόλα ανατρεπτικός και επαναστατικός. Σαν μια μπουνιά στο στομάχι. Δυνατός στίχος, λίγο "χυδαίος" ίσως για κάποιους. Αλλά βαθύς στίχος. <br /><br />Την Βαβυλώνα την έμαθα από σπόντα πριν από χρόνια. Ο Βέβυλος (το τραγούδι) δεν ξέρω γιατί αλλά σημαίνει πάντα κάτι πολύ περισσότερο για εμένα. Ξυπνάει μέσα μου το μικρόβιο της επανάστασης μάλλον.<br /><br />Δεν είναι κακό... Η Πρωτομαγιά είναι προ των πυλών. <br /><br />Και όπως λέει και ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου: "Πρώτη του Μάη, δεν είναι αργία, είναι απεργεία, γιορτάζει η εργατειά"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-7515408375080573232?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-29810574128784593432008-04-28T18:10:00.004+03:002008-04-28T18:22:19.291+03:00<object width="425" height="355"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/_0f4jFkTK_M&hl=en"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/_0f4jFkTK_M&hl=en" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="355"></embed></object><br /><br />Τι τραγούδι κι αυτό;;<br /><br />Ύμνος.<br /><br /><object width="425" height="355"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/jWo_IgJEMNc&hl=en"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/jWo_IgJEMNc&hl=en" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="355"></embed></object><br /><br />Σαν στριμένo άντερο που είμαι δεν βρήκα κανένα βίδεο που να με εκφράζει 100% γι'αυτό και αυτή την φορά έχουμε 2 βίδεα! <br /><br /><strong>EPITAPH</strong><br /><br />The wall on which the prophets wrote<br />Is cracking at the seams.<br />Upon the instruments of death<br />The sunlight brightly gleams.<br />When every man is torn apart<br />With nightmares and with dreams,<br />Will no one lay the laurel wreath<br />When silence drowns the screams.<br /><br />Confusion will be my epitaph.<br />As I crawl a cracked and broken path<br />If we make it we can all sit back<br />And laugh.<br />But I fear tomorrow I'll be crying,<br />Yes I fear tomorrow I'll be crying.<br /><br />Between the iron gates of fate,<br />The seeds of time were sown,<br />And watered by the deeds of those<br />Who know and who are known;<br />Knowledge is a deadly friend<br />When no one sets the rules.<br />The fate of all mankind I see<br />Is in the hands of fools.<br /><br />Confusion will be my epitaph.<br />As I crawl a cracked and broken path<br />If we make it we can all sit back<br />And laugh.<br />But I fear tomorrow I'll be crying,<br />Yes I fear tomorrow I'll be crying.<br /><br />Υ.Γ.: Για αυτό το βίδεο υπεύθυνος είναι ο <a href="http://paolofuego.blogspot.com/">Pavlos</a> και οι μουσικές του! Pavlos, σε ευχαριστώ για το έρεθισμα!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-2981057412878459343?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-27222568801131190992008-04-27T21:46:00.001+03:002008-04-28T19:10:28.313+03:00Ονομάζομαι Χαλαρουίτα.<br /><br />Ετών 24,5 (Προσοχή το κόμμα 5 είναι που κάνει την διαφορά)<br /><br />Άγαμη (αλλά όχι και το άλλο που έχει την ίδια ρίζα αλλά κατάληξη -τη).<br /><br />Φωτογραφία έχω βάλει ένα ψάρι! Τον Μιχάλη (έτσι νομίζω ότι μου το είπαν κάτι γεροναυτικοί). Ο Μιχάλης ήταν (κάποτε) ένα πεινασμένο ψαράκι. Μέσα στην πείνα του λοιπόν προσπάθησε να φάει ένα μικρότερο ψαράκι. Ο άνθρωπος όμως τους τσάκωσε στα πράσα... Έτσι έχουμε έναν Μιχάλη με την μπουκιά στο στόμα. <br /><br />Ζωή και Θάνατος.<br /><br />Την Ζωή την γνώρισα στα Χανιά πρωτοχρονιά του 2005.<br /><br />Τον Θάνατο τον γνώρισα στον τοίχο μιας καφετέρειας που πήγαινα με την παλιοπαρέα μετά το σχολείο. Πολλά χρόνια πριν... Θα πρέπει να ήταν κάπου στα τέλη της δεκαετίας του '90.<br /><br />Θέλω<br />Απόψε<br />Να<br />Αγκαλιάσω<br />Το <br />Όνειρο<br />Σφιχτά<br /><br />Αυτό έγραφε στον τοίχο. Έτσι τον γνώρισα τον Θάνατο, στον τοίχο πίσω από το τραπέζι μας.<br /><br />Θυμάμαι όταν ακόμα ήμουν πιτσιρικάκι. Ο αδερφός μου (7 χρόνια μεγαλύτερος) πήγαινε σχολείο. Κλάμα... και φασαρία κάθε πρωί... <em>"Γιατί να πηγαίνει μόνο ο αδερφόςμου και όχι και εγώ; Θέλω και εγώ να πάω στο σχολείο!"</em>. Και πήγα τελικά! Ο τότε διεθντής με συμπόνεσε και με γράψαν χαριστικά στο ΠΡΟΝΗΠΙΟ! Τι χαρά κι αυτή!!<br /><br />Στα διαλείμματα δεν έπαιζα με τα άλλα παιδάκια (τα βαριόμουν αφάνταστα...) παρά καθόμουν στο πεζούλι με την κυρία Φανή (η νηπιαγωγός μου, καταπληκτικός άνθρωπος) και μιλάγαμε.<br /><br />*Βασικά σας είπα ψέματα... Την ζωή την γνώρισα πολύ πιο πριν από το 2005. Την γνώρισα και αυτή αλλά και το άγγιγμα του θανάτου στην γέννησή μου. Είχαμε (μαζί με την μαμά) μπει αισίως στον 10ο μήνα. Με τους γιατρούς να λένε ότι δεν γίνεται τίτοτα πια. Ότι ή θα χαθεί το μωρό ή ακόμα υπάρχει κίνδυνος να χαθεί και το μωρό και η ματέρα του... Δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα, μόνο να περιμένουν να χαθεί ο μωρό. <br /><br />Τους την έφερα όμως!! Και το μωρό και η μαμά του ζήσαν. Εκεί μπορώ να πώ ότι ένιωσα (αν και δεν θυμάμαι τίποτα) τις δύο όψεις του νομίσματος.<br /><br />Πάντα κωλόφαρδο παιδάκι ήμουν! Και μου αρέσει αυτό! Δεν λέω ότι είχα τα πάντα στο πιάτο. Συνήθως τρώω πολλά χαστούκια μέχρι να γίνει αυτό που θέλω. Πέφτω, τρώω τα μούτρα μου, ματώνουν τα γόνάτά μου, αλλά σηκώνομαι ΠΑΝΤΑ και το τέλος πετυχαίνω αυτό που θέλω. Τύχη το λέω αυτό. Τύχη για πολλούς και δίαφορους λόγους.<br /><br />Τύχη γιατί μαθαίνω να γίνομαι πιο σκληρή με τον εαυτό μου... Ίσως αυτό να είναι τύχη. Τέλος πάντων, μια φορά τον στόχο μου τον πετυχαίνω.<br /><br />Περίεργο τυπάκι η Χαλαρουίτα. Την μια είναι έτσι, την άλλη... γιουβέτσι! Μπορεί από μια και μόνο σκέψη (ποτέ χωρίς βάση σκέψη) να τα τινάξει όλα στον αέρα. Έτσι, χωρίς να δώσει ποτέ λόγο σε κανέναν, εξαφανίζεται.<br /><br />Σίγουρα θα μπορούσε να είναι σκουληκίαρης. Θα μπορούσε να είναι το τέλειο πρότυπο του φαλλοκράτη άνδρα... Αλλά είπαμε... κοριτσάκι η Χαλαρουίτα. <br /><br />Είναι πολύ Καφρούλα κατα βάθος. Είναι ξέρετε σαν τα τυπάκια "Αγάπη μου πάω για τσιγάρα, θέλεις κάτι;" και τελικά ποτέ δεν επιστρέφουν. ΘΕΑΤΡΙΝΑ, μεγάλη θεατρίνα.<br /><br />Αλλά και έχει και άλλα κακά... Οι δικοί της φίλοι και αγαπημένοι είναι υπεράνω όλων. Δεν αντέχει να τους βλέπει να μην γελάνε. Για χάρη τους γίνεται ο μεγαλύτερος καραγκιόζης που υπήρξε ποτέ. Μόνο να μην της καρφωθεί στο μυαλό ότι τρέχει κάτι στα κλέφτικα... <br /><br />Απλά θα εξαφανιστεί... Ποτέ ξανά δενθα της μιλήσετε. Με την απορροία θα μείνετε. <em>"Τι έγινε; Έκανα κάτι; Έπαθε κατί; Λες να πέθανε;"</em><br /><br />Επίσης βαριέται πολύ εύκολα. Αν κάτι δεν την γεμίζει το βαριέται πολύ άνετα. Αυτός είναι και ένας λόγος που δεν θέλει να κάνει πολλά πράγματα.<br /><br />Ένας άλλος λόγος είναι ότι βρίσκει εξαιρεικά ενδιαφέρον και παραγωγικό το μεσοδιάστημα φθοράς και αφθαρσιάς. Είναι σαν να κάνεις ένα απέραντο μακροβούτι και να βγαίνει στην επιφάνεια την στιγμή που δεν έχει ούτε για δείγμα οξυγόνου...<br /><br />Ανάσταση...<br /><br />Γουρούνι μέχρι αηδίας η κοπελιά. Δεν χαμπαριάζει μπορεί να μιλάει με λεπτομέριες για το αποχετευτικό σύστημα καιπαράλληλα να καταβροχθίζει τα κοψίδια με καταπληκτική ευκολία και λαιμαργία.<br /><br />Της αρέσει να πειράζει τον κόσμο. Και να χαμογελάει στον κόσμο. Ξέρετε, δοκιμάστε το μια μέρα, να χαμογελάτε απο καρδιάς στον κάθε άνθρωπο που συναντάτε μπροστά σας! Ξέρετε πολλοί θα σας περάσουν για διανοητικά καθυστερημένο, υπάρχει ενδεσόμενοόμως να βρείτε έστω και έναν άγνωστο να σας ανταποδώσει το χαμόγελο. Δεν έχει άλλο αυτό το αίσθημα που σας χαμογελάει ένας άγνωστος...<br /><br />Πολύ περιέργο τυπάκι, δεν νομίζετε; Έχει φτιάξει τον δικό της μοναδικό κώδικα και πολλές φορές είναι εκεί μα δεν υπάρχει. Απλά είναι στη κοσμάρα της. Και μεταξύ μας πολύ το γουστάρει αυτό πολλές φορές. Μερικές φορές της έρχεται αναγούλα από όλα αυτά που αντικρύζει γύρω της. Εμετικές φυσιογνωμίες της ανάβουν πολύ άσχημα τα λαμπάκια.<br /><br />Αυτά για αρχή, αν μου έρθει και κάτι άλλο θα υπάρξει συνέχεια. <br /><br />Υ.Γ.:Αν σας ενόχλησε αυτό το κείμενο... Πάρτε φόρα και... "αερίστε" μου τα... μήδεα λαχνήεντα μου! <br /><br />Με εκτίμηση και σεβασμό Χαλαρουίτα!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-2722256880113119099?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-64058090327237285222008-04-26T20:16:00.000+03:002008-04-26T21:57:47.234+03:00<a href="http://bp3.blogger.com/_wfOOp1SuspU/R_qHMBPP6KI/AAAAAAAAAKQ/TPlvTOp03MQ/s1600-h/HPIM3068.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp3.blogger.com/_wfOOp1SuspU/R_qHMBPP6KI/AAAAAAAAAKQ/TPlvTOp03MQ/s400/HPIM3068.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5186606561431120034" /></a><br /><br /><br />Τις ώρες του δειλινού που αποκοιμιέται η ψυχή πιάνω με χρώμα κόκκινο σε κύκλο να κλείσω τη ζωή μου.<br /><br />Πως να τυλίξες με κόκκινη μπογιά το μαύρο;<br /><br />Θα χαθεί στο απόλυτο τίποτα...<br /><br />Κι αν γίνει άσπρο; <br /><br />Θυμάμαι που μου είχαν πεί ότι όταν το μάτι σου κολλήσει κάπου και αρχίσεις να τα βλέπεις όλα άσπρα θέλεις να ξεφύγεις από κάτι.<br /><br /><br />Άσπρά ή μαύρα λοιπόν;<br /><br />Τι βλέπω τώρα;<br /> <br />Τι βλέπω τώρα;<br /><br />Βλέπω εσένα και κλείνω τα μάτια να μην βλέπω κανένα...<br /><br />Δεν θέλω κανένα. Θέλω μόνο εμένα.<br /><br />Στην μέση του πουθενά με τιπότα μες στην καρδιά...<br /><br />Τα μάτια να έχω ανοιχτά και χρώματα γυρώ μου να έχω πολλά...<br /><br />Να παίζουν τα παιδιά κάπου μακριά και αχός να έρχεται καθώς θα φεύγω μακριά...<br /><br />Και θα φύγω μακρία στο είπα;<br /><br />Σαν κάτι να ξέρω σαν κάτι να υποπτέυομαι πως δεν φεύγω για να σε ξεχάσω μα για να μπορώ να έρχομαι...<br /><br />Δεν θυμάμαι ποιό ήταν το συγκρότημα που το τραγουδούσε αυτό...<br /><br />Ξέρω μόνο ότι έχει κολλησει στο μυαλό μου.<br /><br />Αυτό και το άλλο του Μαλάμα. Κι αν έχασα τον δρόμο μου σαν ξέμπαρκο καράβι φυσά αέρας στα πανιά φεύγει κι αυτό το βράδυ...<br /><br />Και πως φεύγει με μια αιμοραγία στην ματία;<br /><br />Με πέτρα στην καρδιά.<br /><br />Και πάλι Μάλαμας... Πετάω πέτρες στον γυαλό κι αυτές γυρίζουν πίσω...<br /><br />Όλα με πνίγουν εδωμέσα...<br /><br />Όλα όσα είναι γύρω μου, όλα όσα βλέπω και όλα όσα δεν βλέπω.<br /><br />Παίζω και γελώ και την πίκρα μου στα μάτια την κοιτώ...<br /><br />Τρέχουν και φεύγουν οι στιγμές...<br /><br />Τρεχώ κι εγώ μαζί τους.<br /><br />Από την άλλη...<br /><br />Να τους ξεφύγω μην με πιάσουν γιατί με ψάχνουν ζωντανή για να με αποτελειώσουν.<br /><br />Το μυστικό βαρύ και τρέχουν οι σταθμοί.<br /><br />Τέλμα.<br /><br />Έλος.<br /><br />θέλω να τρέξω να πετάξω να χαθώ όμως φοβάμαι τι θα γίνει αν γυρίσω, λένε οι Πυξ-Λαξ.<br /><br />θέλω να πάρω το μαχαίρι και να το καρφώσω πολλές φορές με βία στην άτιμη την μοίρα.<br /><br />Πως μου τις άναψε τέτοιες πληγές χωρίς καμία τύψη;<br /><br />Έκανε και τσιγάρο μετά. <br /><br />Γέλαγε κι όλας.<br /><br />Τι παροπίδες;<br /><br />Χαχαχα!!<br /><br />Αλλο'γω!<br /><br />Χαχαχα!!<br /><br />Άλογο...<br /><br />Άλογο που τρέχει μακριά κι η σκέψη...<br /><br />Και ήρθε πάλι εχθές παλία πληγη, βαθιά πληγη..<br /><br />Μου τρώει το μυαλό ο δράκος που ακοίμητος ξερνάει τις φλόγες μέσα μου.<br /><br />Κουνάει πονηρά την ουρά του μέσα στα σπλάχνα μου.<br /><br />Και γοερά γελά κάθε φορά που τα παιδία μου σκοτώνει.<br /><br />Κι εσύ γελάς, θαρρείς τρελάθηκα!<br /><br />Και εγώ γελάω γιατί αλήθεια τρελάθηκα.<br /><br />Και δεν το ποτάμι πίσω δεν γυρνά.<br /><br />Χαχαχα!!<br /><br />Και ο Αχέρωντας στέκει πάντα εκἒί καμαρωτός και περνάει απέναντι τα παιδιά του Μορφέα.<br /><br />Χαχαχα!!<br /><br />Τι πλάκα κι αυτή...<br /><br />Μην με κοιτάς στα μάτια γιατί θα τρελάθείς κι εσύ.<br /><br />Πρόσεχε.<br /><br />Κουνάει και το καράβι, θα έπεσε σε καιρό.<br /><br />Τι καλά! Λες να μας πάρει μαζί της η αδερφή του Αλεξάνδρου?<br /><br />Να παίζουμε με τα δελφίνια στην ατελείωτη υγρασία του ποτέ;<br /><br />Και αλήθεια με ματώνει αυτή η σιωπή, μα να μιλήσω δεν μπορώ γιατί το στόμα μου είναι γεμάτο πέτρες και χαλίκια και για φαντάσου, έτσι θα πάω πιο γρήγορα στον πάτο.<br /><br />Και τι ζάλη είναι αυτή καθώς νομίζω ότι η καρδιά μου πάει και να σπάσει...<br /><br />Και τι να πεις για τα παιδία; Έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα...<br /><br />Χαχαχα!!<br /><br />Εγώ πότε θα γίνω παιδί ξανά; Να μάθω όσα δεν έμαθα, να βρω όλα αυτά που μου ξεφύγαν.<br /><br />Να τρέξω, να παίξω, να γελάσω.<br /><br />Να μη με νοιάζει αν θα ξαποστάσω και στα πόδια μου φτερά να βγάζω.<br /><br />Να γελάς θέλω και να είσαι καλά.<br /><br />Ναι, μόνο αυτό...<br /><br />Και τι αστείο. <br /><br />Τραγελαφικό.<br /><br />Κι εσύ που δεν ξέρεις σαν την μέλισσα στο άνθος έτρεξες. Κατευθείαν...<br /><br />Και πες μου γιατί να τρέχουν τα πάντα και η μονάδα στην μέση να μηδενίζεται είς το πηλίκο;<br /><br />Τι τέλεια διαίρεση κι αυτή; ΜΗΔΕΝ ΕΙΣ ΤΟ ΠΗΛΙΚΟΝ!<br /><br />Άψογα.<br /><br />Και εσύ ψάχεις για το φακιόλι στο κεφάλι μου κι τη γαλάζια μπούργκα...<br /><br />Με μάτια κόκκινα απ'την αγρύπνια στο πάτωμα μόνιμα να κοιτάω.<br /><br />Ποτέ στα μάτια... Ποτέ με ακούς!!!!<br /><br />Δεν ακούς που σου φωνάζω ότι με πνίγεις με τα ίδια σου τα χέρια;<br /><br />Νύχτα θα σαλπάρω, να ξεφύγω από την παρακμή... <br /><br />Δίχως μπούσουλα, δίχως χάρτη, δίχως πανιά και δίχως όλα αυτά που μου κόβουν την λαλιά. <br /><br />Και για φαντάσου, μια φορά πήγες να τα καταφέρεις... Θυμάσαι;<br /><br />Τότε που σε κοίταζα στα μάτια και έβγαζα σπίθες. Εσύ κρατούσες την πέτρα στο χέρι σου. Σε κοίταξα και σου είπα "ΡΙΧΤΗΝ ΑΝ ΤΟΛΜΑΣ." σου έδειξα το μέτωπό μου και σου είπα "ΝΑ ΕΔΩ ΝΑ ΤΗΝ ΡΙΞΕΙΣ. ΑΝΤΕ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΤΗΝ ΡΙΧΝΕΙΣ ΑΦΟΥ ΤΟΣΟ ΤΟ ΘΕΛΕΙΣ;"<br /><br />Αλήθεια, γιατί δεν την έριξες;<br /><br />Έπρεπε να την πετάξεις...<br /><br />Βαθιά πληγή, παλιά πληγη...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-6405809032723728522?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-70511670616094031552008-04-24T13:59:00.002+03:002008-04-24T14:39:50.057+03:00<p align="left"><object height="355" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/CA3DeBtWNF4&amp;hl=en"><param name="wmode" value="transparent"><embed src="http://www.youtube.com/v/CA3DeBtWNF4&hl=en" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="355"></embed></object><br /><br />Τους στίχους δεν θα τους γράψω αυτή τη φορά. Είναι εκεί... στο βίντεο.<br /><br />Με βρήκαν και οι στίχοι και το τραγούδι και μία όμορφη, πρωινή (ναι, για μένα πρωινή ήταν), γλυκιά "σφαλιάρα".<br /><br />Αιτία ήταν ένας στίχος, σαλεμένος στίχος. Αυτός ο στίχος "Τυφλή να γίνω και κουφή και τίποτα να μην νιώθω πια."<br /><br />Θα μπορούσα να τον αλλάξω τώρα. Δεν θα το κάνω όμως. Τα λάθη πρέπει να τα θυμόμαστε. Και ήταν λάθος. Και δίκιο είχες όταν μου τα είπες...<br /><br /><em>Γειά χαρά, σε βρήκα τυχαία ψάχνοντας κάτι άλλο. Ξέρεις, είναι λίγο επιπόλαιο να κάνεις ευχές τύπου "να ήμουν τυφλή και κουφή" κλπ. Ο,τι και να σε πληγώνει, τέτοιες ευχές να μην τις κάνεις ούτε γι' αστείο!"Να μην τους ακούω" λες τώρα εκ του ασφαλούς - μα έχεις ποτέ αναρωτηθεί πως θα ήταν πραγματικά η ζωή αν δεν άκουγες; Πέρνα μια βόλτα από το μπλογκ μου αν εξακολουθείς να έχεις την περιέργεια.Νομίζω πως, την επόμενη φορά που θα σου τύχει κάτι, θα το σκεφτείς διπλά και τριπλά πριν πεις ξανά κάτι τόσο επιπόλαιο.Η ακοή σου, όπως και η όρασή σου και όλες σου οι αισθήσεις δεν είναι δεδομένες - καλύτερα να αισθάνεσαι τυχερή που τις έχεις. Γιατί εμείς πχ που δεν ακούμε, θα θέλαμε πολύ να ακούμε, ακόμα και τα άσχημα πράγματα.Σε χαιρετώ και σου εύχομαι καλό Πάσχα...</em><br /></p><br /><br />Μου αρέσει όταν τα ακούω έτσι. Ίσως πάλι εγώ στην θέση σου να μου έριχνα ένα μπινελικάκι ζεστό ζεστό, έτσι για να στρώσω βρε αδερφέ!<br /><br />Ξέρετε, θα σας πω μια ιστορία, νομίζω ότι θα σας αρέσει.<br /><br />Πάνε χρόνια από τότε... Βράδυ ήταν, κοντά 12 το βράδυ. Περίμενα στην στάση το τελευταίο λεωφορείο για το σπίτι μου. Στην στάση περίμενε και μια κοπέλα με ένα μπαστουνάκι στο χέρι πτυσόμμενο. <br /><br />Το μπαστουνάκι με έβαλε σε σκέψεις (μόνο το μπαστουνάκι, τίποτα άλλο, ούτε μαύρα γυαλιά ούτε τίποτα άλλο). Της έπιασα κουβέντα. Στην ηλικία μου ήταν (λίγο πιο μεγάλη αλλα της γενιάς μου). Τι είχαμε να χάσουμε; Δυο κοπέλες μόνες σε μια στάση που περιμένουν λεωφορείο. Το ίδιο λεωφρείο περιμέναμε και οι δυο.<br /><br />Κουβέντα στην κουβέτα μου είπε ότι δεν έχει την αίσθηση της όρασης. Αλλά κινούνταν κανονικά στον δρόμο και με τα λεωφορεία και στο Πανεπιστήμιο ήταν και πήγαινε παντού με τα λεωφορεία.<br /><br />Το ίδιο όνομα είχα με αυτή την κοπέλα. (Είναι αρκετά σπάνιο το όνομά μου... το όνομά μας)<br /><br />Ξέρετε τι θυμάμαι; Θυμάμαι που γύρισα στο σπίτι και δεν σταματούσα να μιλάω για αυτή την κοπέλα που την θαύμασα τόσο. Για μέρες μιλούσα για αυτή την κοπέλα.<br /><br />Αν λυπάσαι τέτοιους ανθρώπους είσαι καμμένο χαρτί. Να τους ΘΑΥΜΑΖΟΥΜΕ πρέπει. Ναι, τέτοια άτομα καταφέρνουν πράγματα που δεν τα χωράει ο νους. Που σε εμάς μοιάζουν το τέλος του κόσμου. Σε εμάς που τα έχουμε όλα δεδομένα και που στην πρώτη δυσκολία ντυνόμαστε χήρες και αρχίζουμέ τις μεμψιμοιρίες.<br /><br />ΞΥΠΝΗΣΤΕ ΡΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-7051167061609403155?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-32272531885125377302008-04-23T22:34:00.005+03:002008-04-29T16:26:52.205+03:00<object width="425" height="355"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/5JsyMamIuss&hl=en"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/5JsyMamIuss&hl=en" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="355"></embed></object><br /><br />Manu Chao<br /><br />Έρχετα στο Rockwave, πραγματικός πειρασμός...<br /><br />Τιμής ένεκεν το Λατίνου φίλου μας!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-3227253188512537730?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-40358315578669138352008-04-23T21:53:00.003+03:002008-04-23T22:09:54.773+03:00Πως μπορώ διαδικτυακά να συνενοηθώ με έναν <a href="http://italovillarrica.blogspot.com/">Ισπανόφωνο</a>;;;<br /><br /><a href="http://marinerosolitario.blogspot.com/">ΘΑΛΑΣΣΙΝΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗ</a>!!!!<br /><br />Που είσαι μεγάλη αδερφή;;;;<br /><br />Αχ, λατίνοι....<br /><br />Αχ....<br /><br />Προς το παρόν αφού η Θαλασσινή μας είναι απούσα... θα προσπαθήσω στα αγγλικά και με το <a href="http://www.systran.co.uk/">Systran</a> υπο μάλης!<br /><br />Me gusta la maniana me gusta!! (Manu Chao)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-4035831557866913835?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com28tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-66164350199227745532008-04-21T23:38:00.002+03:002008-04-22T01:59:54.514+03:00Τα καρπούζια του Βαγγέλη... Το σλόγκαν του πλανόδιου καρπουζοπώλη της γειτονιάς μου!<br /><br />Τι καλύτερο από ερωτήσεις;; Χωρίς σωστές και λάθος απαντήσεις... Κάτι σαν γκάλοπ ίσως, αλλά πάλι καμία σχέση...<br /><br />Το βρήκα στο μενού της διάταξης! Θα το δοκιμάσω εγώ! Αμέ!! Γιατί τι έχω εγώ;; Είχε και το ταμπελάκι <span style="color:#ff0000;">ΝΕΟ</span> επάνω!! Γιατί όχι;;<br /><br />Τι θέμα όμως... Τι ερώτηση να κάνω...<br /><br />Το βρήκα!!!<br /><br /><br /><div align="center"><blockquote><div align="center">Πόσα καρπούζια χωράνε κάτω από την ίδια μασχάλη;</div></blockquote></div><br /><br />Πιθανές απαντήσεις:<br /><br /><ol><li>Ένα</li><li>Δύο</li><li>Άπειρα</li><li>Δεν τρώω καρπούζια καρδιά μου!</li><li>Τι εννοείς καρπούζια;</li></ol><p>Ας το αναλύσουμε λίγο...</p><ol><li>Ένα, κλασική απάντηση. Ίσως η αναμενόμενη απάντηση. Κατά τα γνωστά εξ απαλών ονύχων.</li><li>Δυο, για τους πιο απαιτητικούς. Τους "τεννίστες" μας! Τους τύπους του διπλού ταμπλό!</li><li>Άπειρα, εδώ έρχονται οι αχόρταγοι φίλοι μας! Οι "τα θέλω όλα δικά μου", οι "τα θέλω όλα"!</li><li>Δεν τρώω καρπούζια καρδιά μου, ο άσχετος τύπος, ίσως να είμαι άδικη... Μπορεί να είναι αλεργικός... </li><li>Τι εννοείς καρπούζια; , αααααα ρε πατέρα με τις ατάκες σου! Εδώ ο τύπος είναι ή πολυ έξυπνος ή πολύ... κουκουρούκου! Δηλαδή ή έχει βρει το νόημα και πουλάει παντού τρελίτσα ή είναι έμφυτη η τρελίτσα οπότε καλό θα ήταν να δει κάποιον ειδικό...</li></ol><p>Πολλοί φίλοι και περαστικοί (το πολλοί είναι σχήμα λόγου) 3 δηλαδή πάνε κατα πόδας των κλασικών ποιητών, 1 φίλος ή περαστικός είναι πιο... αλάνι, 3 φίλοι μας είναι ακόμα πιο αλάνια και αχόρταγοι, ευτυχώς δεν έχουμε αλεργικούς στην παρέα μας (χρειάζονται κάποια έξτρα προσοχή...) και τέλος 3 φίλοι μας είναι έμποροι και πουλάν τρελίτσα!</p><p>Άρα έχουμε 3 απαντήσεις σε ισοψηφία... Δεν βγάζουμε κυβέρνηση με αυτή την φηφοφορία...</p><p>Αν όμως θα έπρεπε μια απάντηση να περάσει την τελική γραμμή τότε σίγουρα (χωρίς προκατάληψη- και εγώ αυτό ψήφισα, εντελώς αντικειμενικά σας το λέω) τότε σίγουρα το νήμα θα έσπαγε από τους εμπόρους τις παρέας μας!</p><p>Να βγάλουμε κι εμείς τίποτα... Κλέφτες θα γίνουμε;<br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-6616435019922774553?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-24898501133928919492008-04-21T17:48:00.002+03:002008-04-21T18:23:52.923+03:00Να σκεφτώ...<br /><br />Πως σκέφτονται; Τι κάνεις για να σκεφτείς; Πως παίρνεις μια απόφαση;<br /><br />Αποφάσεις πάντα στο πόδι παίρνω. Κάτι μέσα μου με σπρώχνει να αποφασίζω. Αυτό αποφασίζει, όχι εγώ, ποτέ εγώ...<br /><br />Ή αυτό το κάτι μέσα μου είμαι εγώ;<br /><br />Είμαι δεν είμαι...<br /><br />Ήμουν και θα είμαι...<br /><br />Και τι αλλάζει;<br /><br />Αλλάζει κάτι;; Πες μου εσύ που ξέρεις θαρρείς τα πάντα...<br /><br />Χθες σε είδα. Μιλήσαμε... Τι είπαμε;; Για πες μου...<br /><br />Λέγαμε, λέγαμε... Βαριά τα μάτια μας. Και η φωνή μας πνιγμένη. Εκεί δίπλα, μέσα στο λιμάνι ριγμένη.<br /><br />Άρχισε να βρέχει...<br /><br />Όχι, δεν τρελάθηκα δεν μιλάω για τον ουρανό...<br /><br />Για τη θάλασσα λέω. Πάλι για αυτήν.<br /><br />Σε μυρίζω σήμερα. Παντού γύρω μου. Μάλλον το μπλουζάκι μου θα είναι.<br /><br />Δεν ξέρω... Μπορεί...<br /><br />Ξέφυγα πάλι εεε;; <br /><br />Θα μου πεις πως σκέφτονται; Πως αποφασίζουν; Πως τα μετράνε; Άβακα να μου πάρεις για το Πάσχα... Να μάθω να μετράω... Ξανά από την αρχή να μάθω τους αριθμούς...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-2489850113392891949?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-52165367852576685942008-04-21T13:41:00.000+03:002008-04-21T13:42:23.386+03:00<object width="425" height="355"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/cuGQVtaITbc&hl=en"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/cuGQVtaITbc&hl=en" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="355"></embed></object><br /><br />Φίλιππος Πλιάτσικας<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-5216536785257668594?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-26867013490205911242008-04-21T03:19:00.003+03:002008-04-21T03:46:49.007+03:00<object width="425" height="355"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/Kb8Y7rTN5YU&hl=en"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/Kb8Y7rTN5YU&hl=en" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="355"></embed></object><br /><br />Μετά απο ένα χρόνο πάλι οι δυό μας! Πόσο καιρό είχαμε να κάτσουμε και να τα πούμε όπως παλιά; Ευτυχώς που πήρες εκείνες τις μέρες άδεια και ήρθες εδώ. Πόσα χρόνια πάνε τώρα; Νομίζω δέκα χρόνια...<br /><br />Δέκα χρόνια φίλες. Τι έχεις ακούσει κι εσύ... Σάββατο βράδυ, η διάθεση πεσμένη. Η κάθεμία μας τα δικά της. Τα έχουμε βάλει κάτω και ξερνάμε αλήθειες. Κάποια στιγμή η αναλαμπή! "Πάμε έξω!!"<br /><br />Ξεκινάμε κι εμείς! Μέσα στο αμάξι να βγούμε Κηφισίας, αλλάξες τον σταθμό στο ραδιόφωνο. Καψουροτράγουδα έπαιζε... Αλλαγή τραγουδιού και μπαίνει η καμήλα!! Τσίτα η μουσική, γέλια, χοροί μέσα στο αμάξι και δίπλα ο πιτσιρικάς στο πίσω κάθισμα με ένα χαμόγελο μέχρι τα αφτιά να μας χαιρετά!!<br /><br />Κατάλαβε το παιδί, κι εμείς στρουμφοχωριά είμαστε και μάλιστα μεγάλα!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-2686701349020591124?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-33855446143834352132008-04-17T18:39:00.002+03:002008-04-17T18:53:12.222+03:00<object width="425" height="355"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/qFqlPrkaZmU&hl=en"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/qFqlPrkaZmU&hl=en" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="355"></embed></object><br /><br />This is the end you know <br />Lady, the plans we had went all wrong <br />We ain’t nothing but fight and shout and tears <br /><br />We got to a point I can’t stand <br />I’ve had it to the limit; I can’t be your man <br />I ain’t more than a minute away from walking <br /><br />We can’t cry the pain away <br />We can’t find a need to stay <br />I slowly realized there’s nothing on our side <br /><br />Out of my life, Out of my mind <br />Out of the tears we can’t deny <br />We need to swallow all our pride <br />And leave this mess behind <br />Out of my head, Out of my bed <br />Out of the dreams we had, they’re bad <br />Tell them it’s me who made you sad <br />Tell them the fairytale gone bad <br /><br />Another night and I bleed <br />They all make mistakes and so did we <br />But we did something we can never turn back right <br /><br />Find a new one to fool <br />Leave and don’t look back. I won’t follow <br />We have nothing left. It’s the end of our time <br /><br />We can’t cry the pain away <br />We can’t find a need to stay <br />There’s no more rabbits in my hat to make things right <br /><br />Out of my life, Out of my mind <br />Out of the tears we can’t deny <br />We need to swallow all our pride <br />And leave this mess behind <br />Out of my head, Out of my bed <br />Out of the dreams we had, they’re bad <br />Tell them it’s me who made you sad <br />Tell them the fairytale gone bad <br /><br /><br /><br />Ήρθε η στιγμή για δες<br />γίναν κρυφοί εφιάλτες οι ευχές<br />να τι μας έμεινε μόνο<br />οργή και μίσος<br />Φτάνει ως εδώ δε μπορώ<br />αγγίζω το τέρμα αλλάζω ουρανό<br />μέσα μου έχω ανοίξει πανιά και φεύγω<br /><br />Πώς να κλείσουν οι πληγές<br />πώς να ζήσουμε στο χθες<br />ένα τίποτα μας δένει αγκαλιά<br /><br />Μη μ΄ακουμπάς μη με κρατάς<br />μη μ΄αγκαλιάζεις με πονάς<br />για εγωισμό μη μου μιλάς<br />αυτός μας έλιωσε<br />Μη με ποθείς μη προσπαθείς<br />στα όνειρα θα πληγωθείς<br />πες πως εγώ ήμουν η αφορμή<br />το παραμύθι τέλειωσε<br /><br />Τόσο καιρό συγχωρώ<br />στα λάθη αφήνομαι κι ας πονώ<br />θα πάψει ο χρόνος τη καρδιά να σημαδεύει<br />Φύγε μακριά μην αργείς<br />όσα πρόσωπα κι αν αλλάξεις<br />όλα τέλειωσαν βρες αλλού να ψάξεις<br /><br />Πώς να κλείσουν οι πληγές<br />πώς να ζήσουμε το χθες<br />άλλα θαύματα δεν κάνω δεν γεννάω φωτιές<br /><br />Μη μ΄ακουμπάς μη με κρατάς<br />μη μ΄αγκαλιάζεις με πονάς<br />για εγωισμό μη μου μιλάς<br />αυτός μας έλιωσε<br />Μη με ποθείς μη προσπαθείς<br />στα όνειρα θα πληγωθείς<br />πες πως εγώ ήμουν η αφορμή<br />το παραμύθι τέλειωσε<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-3385544614383435213?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-84522333528783970112008-04-14T19:24:00.004+03:002008-04-14T21:05:02.261+03:00<object width="425" height="355"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/RdmA0dbrACo&hl=en"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/RdmA0dbrACo&hl=en" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="355"></embed></object><br /><br />Δυο μέρες μόνο - Δήμητρα Γαλάνη<br /><br />Και ξέρεις και κάτι άλλο;<br /><br /><object width="425" height="355"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/rvkins89brM&hl=en"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/rvkins89brM&hl=en" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="355"></embed></object><br /><br />Manic Street Preachers featuring Nina Persson-Your Love Alone Is Not Enough <br /><br />Και όλα αυτά γιατί; <br /><br /><object width="425" height="355"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/XD33Muf-2q0&hl=en"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/XD33Muf-2q0&hl=en" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="355"></embed></object><br /><br />Σε θέλω εδώ - Γιώργος Καραδήμος, Δήμητρα Γαλάνη<br /><br />Για όλα αυτά και γιατί σε θέλω για αυτό που είσαι και όχι για αυτό που μπορείς να γίνεις. Και επειδή δεν μου φτάνει μόνο ένα Σαββατοκύριακο και αυτό λειψό, και γιατί η αγάπη μας δεν είναι αρκετή για αυτό. Ίσως θα είναι καλύτερα να...<br /><br /><object width="425" height="355"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/h_tAr8qGzSw&hl=en"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/h_tAr8qGzSw&hl=en" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="355"></embed></object><br /><br />Φεύγω - Νίκος Παπάζογλου<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-8452233352878397011?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-21955757760041597012008-04-13T04:10:00.000+03:002008-04-13T04:09:04.216+03:00Θέλω να σκάσω σαν παραφουσκωμένο μπαλόνι και τα κομμάτια μου να βάψουν με το μαύρο της ψυχής μου τα πάντα γύρω μου.<br /><br />Θέλω να κλάψω για να πάψω να σκέφτομαι όλα αυτά που μου τρώνε τα σωθικά.<br /><br />Θέλω να χαθώ από όλους και από όλα, μα όλο εδώ γυρίζω πάλι...<br /><br />Τυφλή να γίνω και κουφή και τίποτα να μην νιώθω πια.<br /><br />Σαν να κάνω για πάντα μια βουτιά στα αιώνια νερά.<br /><br />Σαν να πετώ πολύ ψηλα.<br /><br />Σαν να μην σας δω ποτέ ξανά. <br /><br />Σαν να θέλω να κάνω ένα ταξίδι σε χώρα άγνωστη για με. Ίσως Ασία... Να μιλώ κινέζικα με τα μάτια μου μισόκλειστα, ίσως Αφρική λευκή ανάμεσα στους μελαμψούς.<br /><br />Τι να σου πω... Κάπου που να μην ξέρω και που να μην ξέρουν. Κάπου να είμαστε όλοι ίδιοι. Κάπου να ηρεμήσει το μέσα μου θεριό.<br /><br />Ψέματα σας λέω... Δεν θα ηρεμήσει έτσι το μέσα μου θερίο. Αλλιώς θα ηρεμήσει, το ξέρω μου το'πε θαρρώ πριν από πέντε μέρες. Δεν πρέπει να φύγω εγώ, άλλοι πρέπει να φύγουν από εδώ. Να πάνε αλλού, μακρία από εδώ. Να μην τους ακούω...<br /><br />Και τότε ίσως μπορεί να ηρεμήσω, αλλά αξίζει τον κόπο?<br /><br />Τι είνα αυτό που μας προστάζει να πάμε μπρός; Και πίσω να κοιτάμε και γλυκόπικρα δάκρυα στα μάτια; Άλλες πάλι φορέ; κοιτάμε πίσω και βλέπουμε την ζωή μας, δική μας μα τόσο ξένη συνάμα.<br /><br />Βαρέθηκα πια. Πάω να κάνω αυτό που ξέρω καλύτερα να κάνω. Πάω να κλείσω τις πόρτες και τα παράθυρα και εκει μέσα στην υγρασία του καπνού να βρω εμένα και να μείνω με εμένα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-2195575776004159701?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-60597896753500221682008-04-11T21:02:00.003+03:002008-04-12T20:25:51.034+03:00<object width="425" height="355"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/2ho4-lpihc4&rel=0"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/2ho4-lpihc4&rel=0" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="355"></embed></object><br /><br />Φυσάει κόντρα<br />Active Member<br /><br />Φυσάει κόντρα σε ολάκερη γη,<br />τ'άγρια πετούμενα δεν βρίσκουν πηγή,<br />δεν αντέχω της βολής τη σιγή.<br />Και εδώ απ'τον τόπο που έζησα τη φυγή,<br />ρίχνω αλάτι στην βαθία τους πληγή,<br />τάζομαι πρόσφυγας και σε καλό να μου βγει.<br /><br />Γυρνάω τον κόσμο πουθενά δε βλέπω ξένο όπου μένω.<br />Γυρνάω πίσω κι απ'όποιον συναντήσω μαθαίνω.<br />Δίνω, παίρνω, ανασαίνω απ'τα χρώματα πληθαίνω,<br />απ΄τα αρώματα μαγεύομαι και ταξιδεύω.<br />Γυρεύω για όλους μας το ίδιο όμορφο στέγαστρο,<br />φτιάχνω φωτιά για όποιον θέλει κόσμο αταίριαστο.<br /><br /><strong>Για τα μάτια ενός παιδιού που ψάχνει γη,<br />γκρεμίζω ουρανούς.</strong><br />Λυτρώνω μάνες και γιούς.<br />Κάνω την γλώσσα μου την πορφυρένια<br />ατόφιο μολύβι.<br />και την ψυχή μου ένα απέραντο από στίχους καλύβι.<br /><br />Ρίχνω το κάστρο σας,<br />φτύνω του άστρου σας την κόγχη.<br />Γίνομαι άυρα αλμυρή και στερνοβρόχι.<br />Πάρε τα όχι και ξεκούρνιασε από αυτή τη γωνία,<br />που στο κοφάρι πετάξαν τα κλεμμένα με αφθονία,<br />η άρνησή μου στομωμένη (πυρωμένη), λύσου καημένη.<br /><br />Γίνε κλωστή στην ανέμη τυλιγμένη,<br />να σου δώσω μια να γυρίζεις για πάντα,<br />και πάντα κράτα μου αγάντα,<br />μέχρι να βρουν απάγκιο όσι ζουν σε φυγή.<br />Καινούργια αρχή και σε καλό να τους βγεί.<br /><br />Φυσάει κόντρα σε ολάκερη γη,<br />τ'άργια πετούμενα δεν βρίσκουν πηγή,<br />δεν αντέχω της βολής την σιγή.<br />Και εδώ απ΄τον τόπο που έζησα την φυγή,<br />ρίχνω αλάτη στην βαθιά τους πληγή.<br />Τάζομαι πρόσφυγας και σε καλό να μου βγει.<br /><br />Σε καλό θα μου βγεί κι ας τρίξουν οι σκαρμοί μου,<br />έχω μαζί μου, σ'αυτό το σάλεμα που κάνεις ψυχή μου<br />την αυταπάρνησή μου, το μαγικό ραβδί μου,<br />κάνω τα αδύνατα να ξεπερνάνε τη φωνή μου.<br /><br /><br />Τιμή μου λίγα μου βήματα σκίζουν τη λάσπη.<br />Πάρε τα χνάρια μου αντί για χάρτη.<br />Και στα μπαγκάζια σου μην στριμώξεις ντροπή,<br />ούτε σιωπή.<br /><br />Υστερόγραφο: Δεν πιστεύω στην τύχη,<br />όταν τα ψέματα πεθαίνουν,γεννιούνται ωραίοι στίχοι<br />και γλυκαίνουν το μίσος στους ιχνανθρώπους,<br />ή τους πετάνε για πάντα στους πανέρημους τόπους.<br /><br />Λόγια κρυμμένα μου, θρυμματισμένα μου,<br />κάνατε απόσβεση σε όσα είχα μέσα μου.<br />Σύξυλη μπέσα μου μπροστάστην βρώμικη ιστορία,<br />μύθος απέθαντος και ωμή αλλήγορία.<br /><br />Περιγελάστε με, δειλοί ξεχάστε με<br />πετάξτε με φυτίλι και ανάψτε με<br />μέσα στην πλάνη σας ένα όνειρο ατόφιο θα εκραγεί,<br />ζωής κραυγή και σε καλό να μου βγεί.<br /><br />Φυσάει κόντρα σε ολάκερη γη,<br />τ'άγρια πετούμενα δεν βρίσκουν πηγή,<br />δεν αντέχω της βολής την σιγή.<br />Κι εδω απ'τον τόπο που έζησα την φυγή,<br />ρίχνω αλάτι στην βαθιά τους πληγή,<br />Τάζομαι πρόσφυγας και σε καλό να μου βγεί.<br /><br />ΚΑΙ ΣΕ ΚΑΛΟ ΝΑ ΜΑΣ ΒΓΕΙ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-6059789675350022168?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-56955803012455477302008-04-11T00:30:00.003+03:002008-04-11T20:40:48.244+03:00Έχω ξεφύγει πια από την φάση που θα μπορούσε κάποιος να με αποκαλέσει παιδί. Προ πολλού.<br /><br />Κι αν το άσμα που μου έρχεται στο κεφάλι είναι πραγματικότητα ("...Πως να κρυφτείς απ'τα παιδιά, έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα. Και σε κοιτάζουν με μάτια σαν κι αυτά όταν ξυπνούν στις 2 η ώρα..."), τότε αλήθεια δεν θα ήθελα να γίνω ποτέ ξανά παιδί.<br /><br />Κάτι τέτοιες ώρες ντρέπομαι για αυτά που ξέρουν τα παιδία του κόσμου. Ντρέπομαι για τα έργα του ανθρώπου. Ντρέπομαι για αυτά που θα μπορούσα να έχω κάνει και τελικά δεν έκανα ποτέ μου. <br /><br />Ντρέπομαι ακόμα γι'αυτά που ξέρω οτι θα γίνουν.<br /><br />΄Οταν περπατάω στον δρόμο βλέπω τα παιδιά να παίζουν στον δρόμο και χαμογελάω. Αυτό μέχρι χθες... Σήμερα δεν μπορώ να τα δω. Τα ντρέπομαι...<br /><br />Συγνώμη, αλλά δεν θέλω να κάνω παιδιά. Να κάνουν τι; Να ζουν μέσα σε πολέμους, να μην έχουν νερό να πιούνε, να ξέρουν πως να σκοτώνουν, να μην γνωρίσουν ποτέ τους την ζωή και την αγάπη; ΟΧΙ, δεν θέλω να κάνω παιδιά για να μου φέρνουν τα χάπια μου στα γηρατειά μου. ΟΧΙ, δεν θέλω να ικανοποιήσω τον εγωισμό μου κάνοντας παιδιά.<br /><br />Αν υπήρχε ένας λόγος που θα ήθελα να κάνω παιδιά αυτός θα ήταν για να ζήσουν καλύτερα απο ότι ζήσαμε εμείς. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα πρέπει τα παιδιά μας να γίνουν αυτό που δεν γίναμε εμεις. Απλά, να ζήσουν σε έναν καλύεερο κόσμο απ'ότι εμείς. Να ζήσουν ΖΩΗ και όχι καθημερινότητα και ρουτίνα και άγχος και... και... και...<br /><br />Γι'αυτό σου λέω ότι θέλω να φύγω. Δεν τον αντέχω αυτόν τον κόσμο. Βαπορι και πάλι βαπόρι... Να ξυπνάς και να κοιμάσαι με τον φόβο άλλων "θεριών". Να ζείς όμως πιο "καθαρά". Ίσως τολμώ να πω και πιο ανθρώπινα μέσα στην απάνθρωπή σου μοναξιά.<br /><br />Αλλά και πάλι ξέρω τι θα μου πεις. "Η φυγή δεν είναι λύση!". Το ξέρω ότι δεν είναι λύση... ΑΠΟΓΝΩΣΗ είναι.<br /><br />Εδώ και 7 χρόνια έχω στο σπίτι έναν σκύλο. Τον μάζεψε ο αδερφός μου από κάποιο νησί. Αδέσποτος ήταν. Τριγυρνούσε στην δουλεία του και έψαχνε λίγο νερό και λίγο φαγητό. Αν τον χαίδευε και κανένας... Δεν ήθελε και τίποτα άλλο. Κάθε πρωί του έβαζε σε ένα μεγάλο καθαρό τασάκι γάλα, να φάει κάτι το ζωντανό... Του αγόραζε κόρνμπίφ, του έβαζε νεράκι... Κάθε πρωί ο "μούργος" τον περίμενε στην είσοδο, όταν σχολούσε ο αδερφός μου ο σκύλος καθόταν στον χώρο και εκτελούσε αυτοβούλως χρέη φύλακα.<br /><br />Το συμβούλιο έγινε και η απόφαση ήταν να έρθει στο σπίτι ο σκύλος. Τον πήγε λοιπόν στον κτηνίατρο για τα εμβόλια. Του έβαλε και μια αλυσιδίτσα στον λαιμό. Ο σκύλος μόλις άκουσε την αλυσίδα άρχισε να τρέμει και να κλαίει. Του έβγαλε την αλυσίδα και του αγόρασε ιμάντα. <br /><br />Τον φέραμε σπιτι. Ένα πρωινό η μαμά πήρε την σκούπα να σκουπίσει. Ο σκύλος μόλις είδε το κοντάρι της σκούπας κοκκάλωσε και πάλι άρχισε να κλαίει.<br /><br />Το συμπέρασμα; Το σκυλάκι αυτό που και ένστικτο φύλακα έχει και τελικά μας βγήκε και σκύλος ράτσας κάποιον είχε "ενοχλήσει" και αυτός ο κάποιος θεώρησε σωστό να τον ματσουκιάσει. (Μιλάμε για ένα σκυλάκι μικρόσωμο.) Να του σπάσει ένα δόντι και να το κάνει να φοβάται τα πάντα γύρω του.<br /><br />Το σκυλάκι αυτό είναι (όπως συνηθίζω να λέω) ο "γιός" μου. Δεν μετανιώνω ούτε ένα λεπτό που έχω έναν τέτοιο γιο. <br /><br />Και μου ζητάς να χαμηλώσω την φωνή μου; Αυτοί που πρώτα απ'όλα έχουν σκοτώσει την ζωή μου...<br /><br />Πες μου τώρα εσύ που ξέρεις τα πολλά και ο νους σου κατεβάζει... Ο σκύλος είναι πιο ζώο από τον "άνθρωπο" ή ο "άνθρωπος" από τον σκύλο;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-5695580301245547730?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-66603844903939642232008-04-09T17:13:00.006+03:002008-04-12T00:35:07.841+03:00<object width="425" height="355"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/tzFBD-LgKV0&hl=en"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/tzFBD-LgKV0&hl=en" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="355"></embed></object><br /><br />Αίσχρό βίντεο. Απάνθρωπο. Δεν έχω νιώσει πιο άσχημα για την ανθρώπινη φύση μου.<br /><br />Στο όνομα της τέχνης βάψαν τα χέρια τους με αίμα. <br /><br /> <a href="http://educandus.forumotion.com/forum-f4/topic-t279.htm#1494">ΟΤΑΝ Η ΤΕΧΝΗ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΤΗΝΩΔΙΑ</a><br /><br />Θερμή παράκληση προς όλους να υπογράψουν.<br /><br />******<br /><br />Το 2007 ,ο Guillermo Vargas Habacuc, ένας ξεφτιλισμένος 'καλλιτέχνης' , πήρε ένα αδέσποτο σκυλί, το έδεσε με ένα κοντό σχοινί <br />στον τοίχο μιας Γκαλερύ 'τέχνης' και το άφησε να πεθάνει αργά απο την πείνα και τη δίψα. Για αρκετές μέρες, ο δημιουργός αυτής της απίστευτης βαρβαρότητας και οι επισκέπτες αυτής της Γκαλερύ 'τέχνης' στάθηκαν απαθείς θεατές της αγωνίας του δύστυχου ζώου,μέχρι που τελικά πέθανε από την εξάντληση αφού πρώτα βίωσε μια επίπονη, παράλογη και αδιανόητη δοκιμασία. <br /><br />ΣΑΣ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΤΡΑΓΙΚΟ ???<br /><br />Δεν είναι μόνο αυτό: η αξιότιμη Biennale κεντρικής αμερικής πήρε την αισχρή απόφαση , οτι η κτηνωδία που έκανε αυτό το υποκείμενο πρόκειτε για τέχνη , και κάλεσε τον Guillermo Vargas Habacuc να επαναλάβει την κτηνωδία του επισήμως στην Biennale του 2008. <br /><br />ΔΕΝ ΤΟ ΕΠΙΤΡΕΠΟΥΜΕ!!! <br /><br />Υπογράψτε εδω: http://www.petitiononline.com/13031953/petition.html, δε χρειάζετε να πληρώσετε, ούτε να υπογράψετε, αξίζει τον κόπο, να απαιτήσουμε το υποκείμενο αυτό να μην χρίζει καμίας εκτίμισης ούτε να αποκαλείται καλλιτέχνης για τη βάναυση πράξη του, και για την ευχαρίστισή και την απάθειά του με τον πόνο του άλλου.. <br /><br />Είναι πολύ εύκολο, δεαρκέι μόνο 10 δευτερόλεπτα και είναι αξιόπιστο!<br /><br /><br />ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΣΤΕΙΛΤΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΠΑΦΕΣ ΣΑΣ. <br /><br />(*Αναδημοσίευση μέρους της αναρτήσεως από το <a href="http://educandus.forumotion.com/forum-f4/topic-t279.htm#1494">φόρουμ Homa Educandus</a>)<br /><br />Μπορούμε να αντιδράσουμε όμως, ψηφίστε κι εσείς εναντίον του ..."αρτίστα" <br />εδώ: <a href="http://www.petitiononline.com/13031953/petition.html">http://www.petitiononline.com/13031953/petition.html</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-6660384490393964223?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-85544735416974314632008-04-09T00:02:00.001+03:002008-04-09T00:02:46.140+03:00<object width="425" height="355"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/0okuBu-_9ew&hl=en"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/0okuBu-_9ew&hl=en" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="355"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-8554473541697431463?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-49793092752357628472008-04-08T23:53:00.000+03:002008-04-08T23:54:02.947+03:00<object width="425" height="355"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/GKe8S7beC6s&hl=en"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/GKe8S7beC6s&hl=en" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="355"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-4979309275235762847?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-86822421639971019592008-04-08T22:52:00.001+03:002008-04-08T22:58:11.035+03:00Έψαξα πολύ <br />μα τελικά <br />το βρήκα.<br /><br />Πως η ζωή<br />δεν είναι όμορφη...<br />ΕΜΕΙΣ ΤΗΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΟΜΟΡΦΗ!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-8682242163997101959?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-53299502865446423542008-04-04T16:59:00.002+03:002008-04-04T17:16:53.275+03:00<object width="425" height="355"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/ORgYYn8Aqik&hl=en"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/ORgYYn8Aqik&hl=en" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="355"></embed></object><br /><br />Δεν φαντάζεσι πόσο πολύ έχω χαρεί που... με βρήκες!<br />Εις μνήμη των χρόνων που φάγαμε στα ίδια θρανία και στις... τουαλέτες!<br /><br />Τσιγάρο... Θυμάσαι τις εφόδους? Από την Μαθηματικό? Εσύ σκαρφάλωνες και εγώ όρθια να φαίνονται τα πόδια μου αν έσκυβε κανένας!<br /><br />Πωπω, τεκέ το είχαμε κάνει και φωνάζανε οι καθηγητές... Χαμπάρι εμείς!<br /><br />Πως άλλαξες από τότε... Κι εσύ κι εγώ έχουμε αλλάξει πολύ από τότε. <br /><br />Με τον Κ.Φ., τον Γ.Τ., την Μ.Κ. που ήταν η στάνταρ κομπανία... Σε θυμάμαι να μιλάς με τον Κ. και τον Γ. για το Silence. <br /><br />Αλήθεια, ξέρεις τι απέγιναν ο Κ. και ο Γ.; Η Μ. τελείωσε δασκάλα. Διορίστηκε φέτος σε ένα δημοτικό στην Ηλεία. Κοινούς... γνωστούς αποκτήσαμε στην μετά-λυκειακή πορεία μας, και ήρθαν έτσι τα πράγματα και τα ξαναείπαμε!<br /><br />Και πιο απίθανο; Είμαστε και "συναδελφάκια" (όπως έλεγε και ένας καταπληκτικός "Μπάρμπας" που είχα!)!<br /><br />Όπως και να έχει πρέπει να κανονίσουμε να τα πούμε και από κοντά το συντομότερο δυνατόν! <br /><br />Υ.Γ.:Δεν μου είπες, θέλεις να σου "κρατάω" τίποτα από κάτω? Κανένα Ζουμερό για παράδειγμα?<br /><br />Να έχεις ένα υπέροχο Σαββατοκύριακο και από Δευτέρα κανονίζουμε να τα πούμε κι από κοντά!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-5329950286544642354?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-58134777800896286872008-04-03T15:39:00.001+03:002008-04-03T15:40:06.572+03:00<object width="425" height="355"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/lhNUUCCLQZ4&hl=en"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/lhNUUCCLQZ4&hl=en" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="355"></embed></object><br /><br />Είναι μια τράτα ολόχρυση<br /><br />με σουρωτήρι πάτο,<br /><br />στο σκότος πλέει αβύθιστη<br /><br />με πλήρωμα φευγάτο.<br /><br /><br /><br />Αντί πανιά πουκάμισα<br /><br />και για κουπιά τα χέρια.<br /><br />Ψαρεύει αναστεναγμούς<br /><br />και τους πουλάει στ' αστέρια.<br /><br /><br /><br />Ωρέ, η βάρκα μας, γκιόσα!<br /><br />Ωρέ, η κουρελού, γκιόσα!<br /><br />Ρε, πότε εδώ και πότε αλλού,<br /><br />μες στα πελάγη του ουρανού.<br /><br />Ωρέ, πότε εδώ και πότε αλλού,<br /><br />η βάρκα μας η κουρελού.<br /><br /><br /><br />Χιλιάδες μάτια την κοιτάν,<br /><br />καρδιές την προσκυνάνε<br /><br />κι όσοι παραλογίζονται<br /><br />πού πάει τη ρωτάνε.<br /><br /><br /><br />«Πηγαίνω μεσοπέλαγα<br /><br />με τα άλμπουρα της νίκης,<br /><br />για να χτενίσω τα λυτά<br /><br />μαλλιά της Βερενίκης».<br /><br /><br /><br />Ωρέ, η βάρκα μας, γκιόσα!<br /><br />Ωρέ, η κουρελού-γκιόσα!<br /><br />Ρε, πότε εδώ και πότε αλλού,<br /><br />μες στα πελάγη του ουρανού.<br /><br />Ωρέ, πότε εδώ και πότε αλλού,<br /><br />η βάρκα μας η κουρελού.<br /><br /><br /><br />Φεγγάρι, παλιοφέγγαρο,<br /><br />φεγγάρι μεταξένιο,<br /><br />τη νύχτα κάνεις φωτεινή<br /><br />και μένα αλλοπαρμένο.<br /><br /><br /><br />Οι πρώτοι και καλύτεροι<br /><br />σε ψάχναν στα ρυάκια<br /><br />κι εγώ από τη Λάρισα<br /><br />σου στέλνω τραγουδάκια.<br /><br /><br /><br />Ωρέ, η βάρκα μας, γκιόσα! <br /><br />Ωρέ, η κουρελού, γκιόσα!<br /><br />Ρε, πότε εδώ και πότε αλλού,<br /><br />μες στα πελάγη του ουρανού,<br /><br />Ωρέ, πότε εδώ και πότε αλλού<br /><br />η σελήνη μας η κουρελού.<br /><br /><br />Θανάσης Παπακωνσταντίνου<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-5813477780089628687?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-61475105437122106652008-04-02T17:26:00.008+03:002008-04-02T18:59:18.514+03:00<a href="http://bp1.blogger.com/_wfOOp1SuspU/R_OtSRPP6JI/AAAAAAAAAKI/un2vKQFdsEU/s1600-h/crow1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp1.blogger.com/_wfOOp1SuspU/R_OtSRPP6JI/AAAAAAAAAKI/un2vKQFdsEU/s400/crow1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5184678125410183314" /></a><br /><br /><br />Τις είχα ακούσει καιρό τώρα τις κραυγές σου. Όρνεο τις Λαχέσης, σε είδα πως πετούσες πάνω μου διψασμένο για τροφή και για ποτό.<br /><br />Γιατί δεν πήγες στο Μαυροπόταμο να μάθεις ότι πως είμαι τσακωμένη με τον γεροβαρκάρη; <br /><br />Γιατί δεν ρώτησες την Άτροπο; Την βρήκα τις προάλλες... και με έστειλε στην Κλωθώ και στην Δήμητρα μα και στην Γαία...<br /><br />Δεν σε φοβάμαι, στα μάτια σε κοιτώ και σου γελώ. <br /><br />Όσο κι το πολεμάς το ραντεβού μας θα αργήσει...<br /><br />Μεσά στην άνοιξη θα σβήσει το όνειρό σου το κρυφό και νύφη σου δεν βγαίνω από εδώ.<br /><br />Το μαύρο το πέλπο το έβαλα και δεν μου πάει...<br /><br />Τώρα πια όταν το βάζω να φοβάσαι όρνεο που κράζεις την απειλή. Να φοβάσαι για σένα... Όλοι να φοβάστε σαν με δείτε με το πέπλο... Να φύγετε από την στράτα μου και να κρυφτείτε στα πιο βαθειά πηγάδια, με την ελπίδα ποτέ να μην σας βρω.<br /><br />Μα σας το λέω να το ξέρετε πως και στην άβυσσο της κολάσεως το τομάρι σας να κρύψετε και κάτω από τον πιο μεγάλο βράχο να θαφτείτε θα σας βρω.<br /><br />Είναι η μυρωδιά της σαπίλας που με τραβάει κοντά σας και μου γυρνάν τα σωθικά κοντά σας σαν βρεθώ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-6147510543712210665?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-4124870714018465602008-04-02T15:29:00.004+03:002008-04-02T16:21:19.774+03:00<a href="http://bp1.blogger.com/_wfOOp1SuspU/R_N89RPP6GI/AAAAAAAAAJw/Xinm_5ahl1s/s1600-h/02042008151.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp1.blogger.com/_wfOOp1SuspU/R_N89RPP6GI/AAAAAAAAAJw/Xinm_5ahl1s/s400/02042008151.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5184624988074797154" /></a><br /><br /><a href="http://bp3.blogger.com/_wfOOp1SuspU/R_N8sxPP6FI/AAAAAAAAAJo/80DkJ78Q4RQ/s1600-h/02042008152.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp3.blogger.com/_wfOOp1SuspU/R_N8sxPP6FI/AAAAAAAAAJo/80DkJ78Q4RQ/s400/02042008152.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5184624704606955602" /></a><br /><br />Θωμά με έφτιαξες για τα καλά σήμερα! <br /><br />Να είσαι καλά παλικάρι μου, και να μην μας ξανατύχει κάτι τέτοιο!!<br /><br />Και οι δύο να είμαστε καλά!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-412487071401846560?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-39748023012587614752008-04-01T15:44:00.001+03:002008-04-01T15:48:39.635+03:00Ήρθε χαρά στον ύπνο πως έκλεισα έναν κύκλο<br />αυτόν που με βασάνιζε σα φυλακή στον ξύπνιο<br /><br />Bρήκα αετό στο δρόμο μου και φίδι βιαστικό<br />ξέχασα την καρδιά μου κι έχασα την κυρά μου<br /><br />Aγάπη που με μπέρδεψες σε μια συνήθεια - δίχτυ<br />κρατάω την κλωστή κι αρχίζω απ' την αρχή<br /><br />Kι αν έχασα το δρόμο μου σαν ξέμπαρκο καράβι<br />φυσάει αέρας στα πανιά φεύγει κι αυτό το βράδι<br /><br />Όνειρο ήταν μάτια μου μα μού 'μεινε ο καημός<br />Tαξίδι μου στον ίσκιο δρόμο να κάνεις ίσιο.<br /><br /> <br />Στίχοι: Σωκράτης Μάλαμας<br />Μουσική: Σωκράτης Μάλαμας<br />Πρώτη εκτέλεση: Σωκράτης Μάλαμας<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-3974802301258761475?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-73071228732339876192008-04-01T15:19:00.002+03:002008-04-01T15:49:09.622+03:00<object width="425" height="355"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/dWmEovIhmTc&hl=en"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/dWmEovIhmTc&hl=en" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="355"></embed></object><br /><br />Διπλανούλα μου ευχαριστώ, μου έφτιαξες την διάθεση με το άσμα σήμερα!!<br /><br />Και είπαμε, δεν έχω χρόνο για το μωρό πίνω Μαρτίνια και παίζω με τα πιπίνια!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-7307122873233987619?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-58797380885428614722008-03-31T00:45:00.006+03:002009-07-05T00:33:02.091+03:00<a href="http://bp3.blogger.com/_wfOOp1SuspU/R_AffhPP6EI/AAAAAAAAAI0/RPwozUC45iM/s1600-h/IMG000336.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp3.blogger.com/_wfOOp1SuspU/R_AffhPP6EI/AAAAAAAAAI0/RPwozUC45iM/s400/IMG000336.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5183677797462173762" /></a><br />Ένα λεπτό εξήντα χρόνια από την ζωή μου.<br /><br />Και η ζωή μου όλη σε ένα λεπτό.<br /><br />Και τι οξύμωρη σύμπτωση όλα πολύ και όλα τίποτα.<br /><br />Και μετά; <br /><br />Χαμένος χωροχρόνος;<br /><br />Η λάμπα είχε καεί και μύριζε άσχημα. Σκότος, βρώμικο σκότος...<br /><br />Το έρεβος δεν έιναι βρώμικο, είναι σκέτο σαν τον καφέ που πίνω.<br /><br />Και...<br /><br />Τι έγινε δηλαδή;<br /><br />Άσπιλη ομορφιά... <br /><br />Χαχαχαχα, αλήθεια τι αστείο...<br /><br />Αμόλυντη ομορφιά...<br /><br />Μη σου λέω, σταμάτα θα πάθω τίποτα από τα γέλια...<br /><br />Τι είπες, δεν ακούω καλά βλέπεις... Είναι χρόνια τώρα που δεν ακούω. Μισόκουφο άλογο σε χαμένη κούρσα. Σε στάβλο ρημαγμένο.<br /><br />Τι λες; Να έρθω πιο κοντά μήπως και καταλάβω, δεν βλέπω και τα χείλη σου...<br /><br />Δεν βλέπω ούτε εσένα... Μα... Αφού...<br /><br />Εδώ δεν είσαι; Αφού σε ακούω, κάπου στο βάθος σε ακούω. Αλλά δεν σε βλέπω. Που είσαι;<br /><br />Γιατί δεν σε βλέπω; Ούτε την σκιά σου βλέπω πια. Μόνο, μόνο η μυρωδιά σου είναι εδώ και η ηχώ της φωνής σου.<br /><br />Τι λες και δεν ακούω; Είναι και αυτή η μηχανή...<br /><br />Λάδια, να δω τα λάδια που θα πάω χωρίς λάδια... Και μουγκρίζει σαν διάολος. Λες να πέθάνει; Όχι, όχι και αυτό...<br /><br />Τα σκυλιά γαβγίζουν πάλι, μέσα στα αφτιά μου κι αυτά. Και άκου τα πως γρυλίζουν, οργή κουβαλάνε. Πολύ οργή. <br /><br />Οργή και μίσος. Γιατί έτσι; Και δεν σε ακούω και καθαρά...<br /><br />Μπα, δεν σε ακούω. Κλαίς; Όχι, η ιδέα μου είναι. Τα σκυλιά που φωνάζουν και η μηχανή. Γιατί να κλαίς; <br /><br />Άκου πως γελάω! ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ!! Μπορώ και πιο δυνατά, το ξέρεις;<br /><br />Γελάω γιατί αυτοί οι πόνοι με τρελένουν. Γέρασα πια. Τα κόκκαλα δεν βαστάν την σάρκα.<br /><br />Και μετά; <br /><br />Τι μυρίζει τώρα; Δεν έχει και φως εδώ. Τι σου μυρίζει εσένα; Δεν, δεν ξέρω... Τι είναι αυτό; <br /><br />Πάλι έπιασε βροχή. Καλό αυτό να μας ξεπλύνει λίγο. Να καθαρίσουμε. <br /><br />Χαχαχαχα, κάθαρσις!<br /><br />Πεινάς; να σου φτιάξω κάτι αν είναι. Μην ντρέπεσαι. Σίγουρα εε;<br /><br />Καλά, εσύ ξέρεις. Τι να σου πω κι εγώ... Όχι, δεν έχω ψάρι. Ούτε όσπρια.<br /><br />Κρέας έχω. Κοκκινιστό, να σου βάλω; Δεν πεινάς;<br /><br />Έβαψα και τα ρούχα χθες. Και σκούπα να βάλω, στο πατάρι έχω και τα ρούχα σου. Να σου φέρω την σκάλα να τα πιάσεις;<br /><br />Μην το παίρνεις στραβά, πως δεν σε θέλω εδώ... Για εσένα το έκανα. Νόμιζα ότι θα χαιρόσουν. Δεν χαίρεσαι; Γιατί;<br /><br />Είδες έξω τρέχουν και φωνάζουν τα παιδιά, μάλλον σχολείο πάνε. Τέτοια ώρα...<br /><br />Ει, κοίτα δεν είναι γνωστές μορφές; Εσύ δεν είσαι; Όχι, εγώ είμαι τελικά. Το ποδήλατο που είναι; Να το προσέχω το ποδήλατο, δεν πρέπει να ξαναπέσω.<br /><br />Δεν σε ακούω καθαρά, μπορείς να το ξαναπείς;<br /><br />Τύχη ήτανε μάτια μου και πέρασε σν σφαίρα.<br /><br />Είδες την θερμοκρασία σήμερα; Στους πόσους είναι ο κρεατάς;<br /><br />Ζέστη έχει... ή κρύο; Τι να σου πω, δεν τα γνωρίζω πια...<br /><br />Πωπω, και πέρασε και η ώρα. Πρέπει να φύγω. Να προσέχεις τα παιδιά. <br /><br />Τι κρύο κι αυτό; Βρέχει κι όλας στο είπα; Καλύτερα έτσι. Δεν έχουμε νερό φέτος, θα μαζέψουμε.<br /><br />Φτάνω, σε λίγο θα είμαι στο σπίτι. Τα κλειδιά τα πήρα; Μην γαβγίζεις πάλι καλέ μου. Έχω μαζί μου κόκκαλα.<br /><br />Γιατί γελάς; Αλήθεια σου φέρνω κόκκαλα. Οστά οπως τα λέγανε παλιά. Ναι, οστά. <br /><br />Δεν με βλέπεις εδώ είμαι, κοιτα και την σκιά μου, εδώ είμαι σου λέω.<br /><br />Δεν έχω σκιά; Μα που πήγε; Μαζί μου την είχα τόση ώρα. Θα έρθει σε λίγο, θα πήγε για τσιγάρα φαινεταί. Το τηλέφωνο χτυπάει, θα το πιάσεις εσύ;<br /><br />Θέλεις να παίξουμε μήλα; Άστο να χτυπάει, κανένας δεν είναι και πριν πήρανε και δεν μιλάγαν. Κοίτα και τα παιδιά...<br /><br />Μακρύναν και τα μαλλιά μου, να κουρευτώ. Όχι τώρα, τώρα βρέχει και δεν σε ακούω και καθαρά...<br /><br />Να σου πω, θα πάω για ψάρεμα, θέλεις να έρθεις; Έχω και το μαχαίρι που μου έδωσε ο Γιώργης, καινούργιο είναι. Μόνο μία σουπιά έκοψα, για δόλωμα. Πάλι τίποτα δεν έπιασα.<br /><br />Τι λες; Δεν σε ακούω καθαρά... Και βρέχει κι όλας...<br /><br />Να προλάβω το σουπερμάρκετ ανοιχτό, να πάρω και ψωμί. Και γάλα και ένα κόκκαλο για σένα. Πάλι δεν σε ακούω. Νομίζω σε είδα στην ουρά στο ταμείο. Τι πήρες εσύ?<br /><br />Τάβλι παίζεις; Με την γνωστή σειρά πάντα! Πόρτες, πλακωτό και φεύγα!<br /><br />Φεύγα. Φεύγα. Και καλό σου ταξίδι. Και εγώ θα φύγω στο είπα; Αλλά βρέχει τώρα. Θα φύγω όμως, δεν με νοιάζει η βροχή. <br /><br />Μόνο η υγρασία με ενοχλεί στα κόκκαλα. Γέρασα πια και δεν ακούω καθαρά. Να πάρεις και το πουλόβερ, μην κρυώσεις παιδί μου. Και να μου στέλνεις τα νέα σου. Μπορεί να λείπω, αλλα έχει κρύο έξω. Να προσέχεις.<br /><br />Και να πάρεις και τα κλειδιά, αν αργήσεις να μπεις. Εγώ θα φύγω. Εσύ μείνε, δεν πειράζει. Μόνο τα λουλούδια να ποτίζεις που και που. Κρίμα είναι.<br /><br />Δεν μου είπες, τάβλι παίζεις; Χτυπάει στο γκρεμό το ζάρι πριν πέσει κάτω. και άκου πως ουρλιάζει. Μην το φοβάσαι. Θα ξανασηκωθεί κι αυτό.<br /><br />Να, άκου και τον Νίκο... Μα καλά εδώ παίζουν μόνο ξένα... Πορτοκάλογλου; Και θα κερδίσεις την ζαριά με την σειρά σου λέει.<br /><br />Άτλας. Τιτάνας. Κύκλωψ. Μοίρες. Μούσες. Μαύρο. Φως. <br /><br />Υ.Γ.: Παραλλήρημα, νηφαλιότητας το άνωθεν. Δεν έχει νόημα και ουσία. Ούτε απάντήσεις έχει. Ούτε σχόλια. Ούτε τίποτα. Ούτε αναγνώστες να μην έχει. Και μην γελάς, δεν τα έχω χαμένα. Ξέρω τι λέω. Να προσέχετε τους εαυτούς σας. Όλοι να τους προσέχουμε. Όλοι να προσέχουμε όλους τους εαυτούς. Σας βλέπω όλους...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-5879738088542861472?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-39753198775211997942008-03-29T14:08:00.002+02:002008-03-29T14:12:12.442+02:00<object width="425" height="355"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/EvKs8wMLLFQ&hl=en"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/EvKs8wMLLFQ&hl=en" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="355"></embed></object><br /><br /><br />Στα ίδια μέρη θα ξαναβρεθούμε<br />τα χέρια θα περάσουμε στους ώμους<br />παλιά τραγούδια για να θυμηθούμε<br />ονόματα και βλέμματα και δρόμους<br /><br />Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια<br />που θυμάσαι και θυμάμαι<br />τίποτα δε χάθηκε ακόμα<br />όσο ζούμε και πονάμε<br />χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια<br />μόνο τρόπο να κοιτάνε<br /><br />Κι αν άλλάξαν οι φίλοι μας λιγάκι<br />αλλάξαμε κι εμείς με τη σειρά μας<br />χαθήκαμε μια νύχτα στο Παγκράτι<br />αλλά βλεπόμαστε στα όνειρά μας<br /><br />Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια<br />που θυμάσαι και θυμάμαι<br />τίποτα δε χάθηκε ακόμα<br />όσο ζούμε και πονάμε<br />χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια<br />μόνο τρόπο να κοιτάνε<br /><br />Στίχοι: Μιχάλης Γκανάς<br />Μουσική: Δημήτρης Παπαδημητρίου<br />Πρώτη εκτέλεση: Γεράσιμος Ανδρεάτος<br /><br /><br />Υ.Γ.: Μαμά, έτσι...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-3975319877521199794?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-35204832057312790122008-03-29T13:43:00.005+02:002008-03-29T14:17:17.440+02:00<object width="425" height="355"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/zmJjQekIaAs"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/zmJjQekIaAs" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="355"></embed></object><br /><br />Χαζοχαιρόμουν στο <a href="http://www.araliki.gr">araliki</a> πέτυχα αυτό το βιντεάκι. Τρέμουν τα πόδια μου...<br /><br />Σοκαρίστηκα. Να το θυμάμαι αυτό το αίσθημα, και εγώ και εσείς καλοί μου γκαζοφονιάδες...<br /><br />Δεν φταίει κανένας και τίποτα να πληρώνει τις δικές μας αμαρτίες...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-3520483205731279012?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-18380974039555788532008-03-29T13:37:00.003+02:002008-03-29T14:14:11.531+02:00<object width="425" height="355"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/BumUKjZFOtw&hl=en"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/BumUKjZFOtw&hl=en" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="355"></embed></object><br /><br />Ανοίξτε κι εσείς τα παράθυρά σας, βάλτε την ένταση στο τέρμα και απολαύστε!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-1838097403955578853?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-47744935612285889852008-03-27T22:21:00.003+02:002008-03-29T14:14:26.062+02:00Πως γυρνάει ο τροχός;<br /><br />Όλα είναι ρόδα...<br /><br />Είναι κάτι σαν ρόδα;<br /><br />Όλα γυρίζουν σαν τρελά, ρόδες που παν στο πουθενά, ουρλιάζαν τα Ξύλινα Σπαθιά στην εφηβεία μου.<br /><br />Εφηβεία; Τι σημαίνει αυτό; Τι είναι η εφηβεία; Είχα και εγώ τέτοιο; Πότε; Πως ξεχωρίζεις αν είσαι στην εφηβεία ή αν την έχεις περάσει;<br /><br />Είναι κάτι σαν την ανεμοβλογιά; Το περνάς μια μόνο φορά στη ζωή σου ή μπορεί να το ξαναπεράσεις αργότερα στη ζωή σου πολύ πιο βαριά όμως; Έχει εμβόλιο; Αν την περάσεις μια φορά μπορείς αργότερα να την ξανακολλήσεις;<br /><br />Και τι με νοιάζει εμένα; Χαχαχα, έχει πραγματικά πλάκα η ατάκα του σημερινού ανθρώπου είναι αυτή.<br /><br /><strong><em>"Και τι με νοιάζει εμένα;"</em></strong><br /><br />Και το πιστεύεις που το λες. Τι σε νοιάζει εσένα... <br /><br />Να σου πω κάτι; ΕΜΕΝΑ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ ομως, και δεν γουστάρω να είμαι θεατής για πάντα. Το έργο θα τελειώσει κάποτε και δεν έχω σκοπό να είμαι σε μια πολυθρόνα με τα τσόφλια από τα σποράκια χυμένα στο πάτωμα. Συγνώμη κι όλας, στο χαλάω τώρα και το ξέρω, μα καθόλου δεν με νοιάζει. <br /><br />Χάθηκα σε περίεργα μονοπάτια και βγήκα σε αδιέξοδο. <br /><br />Τι φταίει για αυτό; Πάλι εγώ; Εσύ; Όλοι μαζί; Ξέρω τι θα πεις... <br /><strong><em>"Και τι με νοιάζει εμένα..."</em></strong><br /><br />Ίσως να έχεις βολευτεί έτσι, γιατί όχι; Δημοκρατία δεν το λεν αυτό; Είσαι πολλά κιλά μάγκας τελικά εεε;<br /><br />Πρόσεξε όμως γιατί θα προσπεράσω από δεξιά αυτή την φορά, και δεν θα το καταλάβεις... Σκία θα τρέξω δίπλα σου για λίγο μόνο. Και πίσω θα μείνεις, μην το σκέφτεσαι καθόλου, ΔΕΝ ΣΕ ΝΟΙΑΖΕΙ ΕΣΕΝΑ έτσι, τα είπαμε αυτά, πάλι τα ίδια θα λέμε;<br /><br />Ειν'το μοιραίο γραμένο και κράτησέ το μυστικό<br />από τη φέξη ως τη δύση σε μεθάει<br />μην με ρωτάς αν το έχω μάθει να στο πω<br />απλά το ζω και το αφήνω όπου με πάει...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-4774493561228588985?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-82730927947598272202008-03-27T16:41:00.002+02:002008-03-29T14:14:36.792+02:00Γιατί χορεύουνε συρτάκι τα νεύρα μου πάλι σήμερα?<br /><br />Γιατί το Σάββατο?<br /><br />Υπάρχει και η Πέμπτη και η Παρασκευή you know....<br /><br />Σάββατο? Τι θα κάνω μέχρι το Σάββατο?<br /><br />Πάω να πάρω κι άλλο ΜARTINI, αλήθεια βγαίνει και σε 5κιλό?<br /><br />Και πολλά κιλά καπνό και χαρτάκια...<br /><br /><em>"...Σαν τσιγάρο άφιλτρο στο στόμα μου..."</em><br /><br /><strong>ΤΑ ΝΕΥΡΑ ΜΟΥ</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-8273092794759827220?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>χαλαρουιταhttp://www.blogger.com/profile/02145180147396830929noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7456711276109855252.post-16812021888894690242008-03-27T16:08:00.002+02:002008-03-29T14:15:07.230+02:00<object width="425" height="355"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/Bpbuqh12oj4&hl=en"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/Bpbuqh12oj4&hl=en" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="355"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456711276109855252-1681202188889469024?l=tramountana.blogspot.com' alt='' /></div>